Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 572
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

M'n eerste liefje (VIII)

| Hans Van Battel

Met een ruk draaide ik m'n hoofd en keek naar buiten: daar, pal tegenover het staminee, stond het tulpenhuis... en op het trapje, leunend tegen de gebarsten deur, zat Saartje met het bolle-wangen-jongetje op haar schoot en keek me huilend aan. 
Ik schoot als een raket naar buiten en stond het volgend moment haar schoorvoetend en smekend aan te staren met een pijnlijke mengeling van schaamte en hunkering.

Ik kon geen woord over m'n lippen krijgen en ging naast haar zitten. Het jongetje sliep, met z'n duim in z'n mond, z'n gezichtje tegen haar boezem aangedrukt. 
We keken elkaar schreiend en doodmoe aan. Met haar ene vrije arm trok ze me naar zich toe. Hakkelend en snotterend wrong zij het vergif van jaren uit de donkerste plekken van haar ziel. 
"Weet je, toen m'n broertje omkwam en m'n Oma me zelfs niet meer herkende, werd ik zelf haast gek van eenzaamheid. Ik begreep er geen snars van. Van het ene moment op het andere waren we alle drie van elkaar gescheiden en er was niemand meer die van me hield. Ik denk dat m'n Oma eigenlijk naar Tom wil. Op één of andere manier wou ik dat ze dood ging: het lijkt me dat zij ons dan alle drie terug bij elkaar zal brengen. Maar zoals ze nu is, zó houd ik het niet lang meer vol." 
We hielden elkaar innig vast en wiegden samen zachtjes heen en weer. 

Het bolle-wangen-jongetje werd geeuwend wakker, kreeg me plots in de gaten en maakte zich als de bliksem uit de voeten.
Peinzend keek ze het broekventje na. Ik keek haar vragend aan. 
"Ik dacht dat hij... wel ik droomde dat... eh... Ik bedoel, wie is dat jongetje eigenlijk?"
Haar stem kreeg een warme beschermende klank. 
"Z'n naam is Bram, tenminste, dat wist José van 't café me toch te vertellen: hij heeft nog nooit een woord tegen me gezegd. Ik denk dat hij een beetje op de dool is. Hij heeft hier enkele maanden gewoond, maar doordat de deurwaarder hun steeds op de hielen zit, moeten ze om de haverklap verhuizen. Hij heeft al op een tiental adressen hier in de buurt gewoond en soms raakt hij de kluts kwijt. Ik heb hem op een avond hier eens gevonden, zoals jij gisteren. Ik ben zowat de enige aan wie hij zich een beetje hecht, misschien omdat we hier in hetzelfde huis hebben gewoond." 

"En dat kaartje dan?", vroeg ik haar. 

Ze keek me alweer lachend aan. 
"Ja, jij moest vast gedacht hebben dat het hier spookte, hé? M'n broertje had een massa van die kaartjes, gekregen van ons Oma. Nadat ze op pensioen ging, had zij ze toch niet meer van doen. Zowat elke dag gaf Tom één van die kaartjes terug aan ons Oma, met z’n naam in spiegelschrift en drie kruisjes erop gekrabbeld. Ik denk dat m'n Oma het niet over haar hart kon krijgen ze weg te gooien en ze dan maar ergens onder een plank of zo verstopt heeft... tot dat joch ze blijkbaar heeft teruggevonden. Hij heeft er altijd wel een paar van op zak." 

Alles viel op z'n plaats. Ik begroef m'n gezicht in haar haren. Ze draaide haar hoofd en gaf me snuffelend een vluchtig kusje op de mond. 
"Mmm... daar ben ik ook wel aan toe. Was alles op?" 
Ik had moeite om nog te blijven zitten, laat staan dat ik begreep waar ze het over had. 
"Sta op," zei ze me, "ik wil je niet nog eens een tweede keer op m'n rug dragen. Kom mee, José zal het wel begrijpen, ik ken haar al van kindsbeen af."

Ik volgde haar gedwee het café terug binnen. Met een déja-vue voor m'n ogen, struikelde ik haast over de trappen die er deze keer niét waren. 'Gered door de bel', bedacht ik dwaas, toen de deurschel hard en kort voor de tweede maal die ochtend door m'n oren hamerde. José zat alweer op 't privé, zo te zien. Saartje zat al op de bank bij het raam te genieten van m'n whisky. 
"Kom er nog even gezellig bij zitten", nodigde ze mij uit. "Wist je dat je nog steeds je naam niet hebt verteld?"

Ze bood me het glas whisky aan. Na enig getwijfel en wat weg en weer gezoek, zette ik het glas stoer aan m'n lippen en dronk er met volle teugen van. Ik wist dat ik het kon! 
Wat had ze mij ook alweer gevraagd? Oh ja, bedacht ik, m'n naam, wat onbeleefd van me! 
"Sj... Sj... " Ik kreeg het er onmogelijk uit. 
"Charel?", stelde zij voor. 
Ik knikte paniekerig van nee. 
"Jean of Jacky misschien?" probeerde ze, “Je mag het zeggen hoor!"
Ze kon haar lach nauwelijks inhouden toen ik alweer begon te lispelen. 
"Toch niet Sjorsj of Sjimmi?", vroeg ze, waarbij ze een gesmoorde lachkramp nog net kon onderdrukken. 
Ik keek haar verongelijkt aan. 
''Niet doen Sj... Sjaartje," en zoekend naar een concentratiepunt, pakte ik haar hand beet, neep er in en zei met m'n ogen dicht: "... Sj... Sjam!"
Zó, dat was eruit! Ik bekeek haar triomfantelijk. Ze had van die grappige walletjes onder haar ogen. 
"En gaan we nu sj... sjlapen?" 

Dit was haar duidelijk te veel: ze schaterde het uit. 
"Kom," lachte ze, "ik woon hierboven, dan kan jij daar je roes uitslapen, ik ben trouwens ook bekaf." 
Ze trok me recht. Ik kreeg het idee dat de vloer schuin afliep en zette me al schrap, haar stevig omklemmend om te beletten dat ze er niet af zou donderen. 

"Ik... ik moet nog even... ", m'n ogen dwaalden het staminee door, "... naar het geluksjkamertje." 

De afhellende vloer hielp een handje in de goede richting, en voor ik het wist stond ik oog in oog met José van 't café in 't PRIVÉ. Ik beantwoordde haar geschokte blik met een verontschuldigend schouderophalen en trachtte de gepaste woorden te vinden om me waardig uit deze hachelijke situatie te redden.

"Sj... sjorry sjosjé... ", haar netjes en welopgevoed m'n hand aanbiedend, "Ik heet Sj... Sj... "

Gans het café draaide ondersteboven. Saartje had me, gierend van het lachen, in een soort brandweergreep op haar rug gekneld, trapte de wc-deur achter haar dicht en droeg me de trap op. Terwijl het café onder me alsmaar smaller werd, draaiden m'n ogen achterstevoren en met een laatste troebele blik in m'n hersenpan zei ik de aarde vaarwel, schokkend op de rug van m'n engel, zwevend naar de hemelse jachtvelden. 


(Wordt vervolgd)
 
 
 
 
Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 150

(De gemiddelde waardering is 3 door 1 stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Toeval

Geschreven door Ron van GELLEKOM. Geplaatst in 55 woordenverhaal.
Het is wetenschappelijk bewezen dat openingszinnen niet werken bij vrouwen.Dat een op de twee volwassenen in Nederland te dik is, heeft daar vrij weinig mee te maken. Dat i...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Een dapper besluit.

11, mrt, 2020 Harry Boerkamp

Iets sterkers

10, mei, 2020 Amber Fernandes

De Venijnboom

07, mei, 2020 Amber Fernandes
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!