• Korte verhalen

    Korte verhalen op Schrijverspunt
  • Informatie

    Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is een compleet verhaal.

  • Ook meedoen?

    Wil je ook een kort verhaal publiceren op Schrijverspunt? Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Geen feuilleton! Graag eerst even inloggen (lid worden is gratis). Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!
    Breng s.v.p. een stem uit  door op de gewenste (1-5) ster te klikken. (5 sterren is de hoogste waardering)
    Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.

M'n eerste liefje (VII)

Uitgeput viel ik het eerste het beste café binnen. 
Een ouderwetse deurbel schelde hard en kort. 'Toch iets dat op m'n persoontje reageert', bedacht ik opgelucht en trillend op m'n benen zakte ik neer op de  gescheurde leren bank bij het raam. 

Saartje was spoorloos verdwenen, een vreemd lege plek achterlatend in m'n verhakkelde ziel. Slechts de rozenkrans en het visitekaartje staarden me stom aan vanop het oude doorkerfde tafelblad. 

Een melkglazen deur, met in gouden plaklettertjes 'PRIVÉ' erop, ging achterin het verlaten café open. De waardin, een goedgemutst mens van gezegende leeftijd, kwam nieuwsgierig op me toe. Zwijgend bekeek ze me grondig. Van kop tot teen onderwierp ze me aan een openhartig onderzoek. 
Op ieder ander moment zou ik dit ervaren als een regelrechte aanslag op m'n privacy, maar nu deed het me ontzettend deugd: iemand had belangstelling voor me en dat was iets wat ik op dat moment broodnodig had. Algauw lag m'n hart op m'n tong: m'n verdriet, m'n ondraaglijke schuldgevoelens, m'n intens verlangen naar m'n gebroken liefde... dat alles zou ik toevertrouwen aan haar bekommerde blik. 

"Ik bedoelde het zo niet," begon ik stotterend, "ze was zo lief en toen kreeg ze zo'n rare blik en toen... " 
Haar vragende blik bemerkend, besefte ik dat een iets beter gestructureerde aanpak wel op z'n plaats was, anders zou het arme mens er geen jota van snappen. Ik was voluit m'n gedachten aan het terugspoelen, toen zij me met een krakend stemmetje vroeg: "Excuseert zulle, maar ik hoor niet goed. Wát moest ge drinken?"
Ik was net toe bij het begin van m'n zielig verhaal en met m'n mond reeds open keek ik haar even niet begrijpend aan. 
‘Ja, natuurlijk’, bedacht ik, 'ik zit hier gewoon in een stom duivencafé en dat mens is simpelweg doof geworden van alle kletspraat die gedurende jaren in haar oren is gemangeld door zulke verlopen figuren zoals ik.' 
Ze vatte m'n blik verkeerd op. 
“Wat dat ge moest drinken, vroeg ik!", herhaalde ze nu luid. Misschien dacht ze dat ik ook wat doof was. 
"Heu... een roze Fristi graag", mompelde ik, waarbij ze zich voluit concentreerde op m'n lippen. Klaarblijkelijk waren haar ogen ook niet meer wat ze geweest waren, want in plaats van met een -roze Fristi- kwam ze terug met een -grote whisky- die ze voorzichtig voor m'n neus zette, tussen de rozenkrans en het kartonnen kaartje in. 

Terwijl ik geld zocht, merkte ik dat er iets aan haar haperde: haar blik ging van het kaartje over het glas whisky naar de rozenkrans en terug, alsmaar weg en weer. Ik vroeg me af of zij zich in haar seniele geest één of andere tenniswedstrijd herinnerde. Na een tijdje was het klaarblijkelijk setbal en keek ze mij vorsend aan, een tikkeltje wantrouwig. Alsof ze mij als scheidsrechter verdacht van steekpenningen te hebben ontvangen, vroeg ze me gebiedend: “Hoe kom je daaraan?"
Haar kromgebogen rug rechtend, richtte zij haar koude blik op me en duwde daarbij ongemerkt het tafeltje tegen m'n buik aan. Ze had me gestrikt als een opgejaagd konijn. 
Ik haalde diep adem. 
"Ik kan het allemaal uitleggen... ", begon ik zwakjes. 
Oh shit! Wat zat ik hier nu weer te bazelen! Ik was het plots hartgrondig beu, voelde me hondsmoe, uitgeblust, en reddeloos verloren... en nu wou die seniele potdove kol me nog even op de rooster leggen!
Haar hand reikte naar de rozenkrans. Vliegensvlug griste ik het ding van tafel. 
"Blijf daar af! Het is van Saartje!", schreeuwde ik haar woedend toe. 
Haar strenge uiterlijk veranderde als sneeuw voor de zon. 
"Dat weet ik wel", zei ze zachtjes, me goedmoedig aanblikkend met een mysterieus glimlachje rond haar begrijpende ogen. 
Voor me stond een vriendelijk, ontvankelijk, oud en wijs medemens. Ze schonk me het verlossend gevoel alsof ik in die ene korte tirade heel m'n ziel binnenstebuiten had gekeerd. Ik keek haar dankbaar aan. Toen draaide ze zich om en verdween langs de melkglazen 'privé'-deur. 

Ik bekeek de gouden lettertjes met afgunst. Zoiets had ik nu net nodig zie: een kamertje waar je alle warboel, al het wereldverdriet kon buitensluiten. Een gelukskamertje als het ware.
Het geluid achter de deur van een doortrekkende shassebak maakte me duidelijk dat de dingen niet altijd zijn wat ze lijken.
Dat was dan meteen ook ongeveer het enige wat ik uit de voorbije gebeurtenissen had kunnen opmaken. Ik begreep het allemaal niet meer. Stilletjes aan verloor ik m'n gevoel voor gewone gezonde realiteit. Was ik gek aan het worden? Het bewijs lag immers voor me op tafel: het kartonnen visitekaartje... Hoe kon ik in 's hemelsnaam dat jongetje hebben gezien dat 15 jaar geleden was omgekomen? Hoe bestond het dat ik mezelf tegenkwam vanuit m'n eigen dromen?

Peinzend nam ik het glas whisky in de hand en bekeek nieuwsgierig het gouden duivelsdrankje.
'Vooruit dan maar', dacht ik, 'voor alles moet een eerste keer zijn' en omzichtig nam ik een slokje, waarop m'n verbrande keel prompt in een krampachtige hoestbui schoot. Het leek wel alsof de whisky langs m'n ogen naar buiten spoot: de tranen stroomden er in beken uit. 
Iemand klopte me zachtjes ritmisch op m'n rug. Toen ik eindelijk bedaard was, merkte ik dat ze naast me was komen zitten.
Op tafel had ze een grote, tot op de draad versleten, fotoalbum gelegd. Talmend bij elke bruin verkleurde foto, draaide zij de dikke bladen om en om, waarbij ze telkens voorzichtig de dunne witte schutblaadjes knisperend gladstreek. Weinig geïnteresseerd bedacht ik dat ze vermoedelijk voor elke toevallige verdwaalde klant, zoals ik, hetzelfde fotoalbum boven haalde. 
"Hier," zei ze, haar benige wijsvinger uitstekend naar een foto van het café, getrokken vanop straat. "Hier zijn ze: Saartje en Tom, God hebbe zijn ziel." 

Twee hummels van een jaar of vijf poseerden voor de camera en keken me vrijpostig lachend aan. Saartje had een jurkje aan met een tulpenmotiefje en omschouderde haar tweelingbroertje Tom die, zoals bijna alle kinderen, bolle wangetjes had, maar in de verste verte niet geleek op het jongetje dat ik gisteren gezien had bij het tulpenhuis. 
Gebiologeerd staarde ik naar het plaatje. Ik keek haar verwonderd aan. 
''Hoe kom je daaraan?", vroeg ik haar beduusd. ('Take two', schoot het door m'n verwarde hoofd).
Ze hoorde me natuurlijk niet. Afwezig staarde ze naar het kaartje en de paternoster. 

Ik begon dan maar zelf te bladeren in het album in de hoop nog een kiekje van hen te ontdekken. Stuk voor stuk waren het allemaal foto's van het staminee. Blijkbaar was er sinds jaren niks veranderd aan de inrichting, van de toog tot zelfs de trofeeën op de wandplank. Ik durfde erom te wedden dat de aftandse jukebox achterin het café nog precies dezelfde singeItjes draaide als in ‘de tijd van toen': alles zag er nog net eender uit. Alleen was alles, samen met de foto's, verbruind en verkreukeld geworden, oud en versleten. 

Toch straalde het café iets tijdloos uit, een anachronistisch eiland binnen het 20ste eeuwse atoomtijdperk. De eerste foto's toonden een gezellige wanordelijke drukte van stamgasten die lachend proostten naar de camera. Naarmate ik verder bladerde, veranderden de vele habitués in enkele bejaarde kroeglopers. 
Ik kreeg het dwaze gevoel dat de laatste foto een totaal verlaten en lege kroeg zou tonen, op een zonderling koppel na, door de tijd uit elkaar gekliefd, zittend naast elkaar op de bank bij het raam. Zij, starend naar enkele roerloze relikwieën; hij, bladerend in een onwaarschijnlijk oud boek. 
Een vluchtig stilleven, balancerend op de grens naar een ontslapen verleden. 

Van Saartje of Tom vond ik geen enkele foto meer terug. Ik sloeg het boek bijna dicht toen me iets opviel aan de laatste foto. Ik wist eerst niet goed wat me zo bekend voorkwam: het was een kiekje getrokken van in het café. Het moest zomer geweest zijn want de buitendeur stond uitnodigend wagenwijd open. Op het raam stond kunstig in een halve boog de naam van het café geschilderd: ‘Chez José’. Fonetisch gezien een curieuze naam, vond ik. Ik probeerde hem even binnensmonds uit, maar de ‘sj' in 'José' bleef ergens halverwege m'n tong sjoelbak spelen.
Voorzichtig nipte ik nog even van m'n whishky en trachtte m'n ogen terug scherp te stellen op de ondertussen ietwat wazig geworden foto. Ik tuurde verwoed naar het midden van het plaatje, me afvragend hoe in dit antieke album een driedimensionale foto was tussengeslopen. 

Even schoten de beelden over elkaar, en daar zag ik het: aan de overkant van de straat... 


(Wordt vervolgd)

 
 
 
 
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 63
(De gemiddelde waardering is 4 door 2 stem(-men)

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief
 

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Top 10: Hoogste beoordeelding in deze rubriek

Top 10 : Meest gelezen in deze rubriek

Recente inzendingen voor deze rubriek met een hoge waardering van bezoekers.

WILDGROEI

nov 18, 2019 Joris van Os

Heksje Hadewijch

nov 21, 2019 sasha denhaene

De woordkunstenaar

nov 20, 2019 sasha denhaene

Ollie wil ook jarig zijn 

nov 29, 2019 Mirdin Bisscheroux

Meer schrijfactiviteiten

Jouw quote te lezen voor anderen?

Een quote is een aanhaling of een citaat, ofwel een weergave van wat iemand gezegd heeft. Wij en anderen zijn erg benieuwd naar jouw quote. De quote mag van jezelf zijn of een leuke door jou gevonden…

Blog: Jouw persoonlijk platform

Een blog is een online plek waar je onder eigen controle content kunt publiceren en waar je een bepaalde groep mensen mee aanspreekt. Het is een is een persoonlijk dagboek op een website dat…