• Kort verhaal
  • Blog
  • Column
  • Cursiefje
  • Essay
  • Haiku
  • Poëzie
  • Senryu
  • Limerick
  • Vrij vers
  • 55 woorden
  • Kort verhaal
  • Flitsverhaal
  • Volksverhalen
  • SF & Fantasy
  • Proefstuk
  • Ik, schrijver
  • 3 kleuren
  • Schrijfopdracht
  • Mijn schrijftip
  • Kort verhaal

    974 gepubliceerde artikelen.
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 
    Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan en verwijderen we! Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Blog

    255 gepubliceerde artikelen.
    Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Heel vaak is dat iets informatiefs (hoe kun je het beste....) maar het kan ook inspirerend zijn (een persoonlijk verhaal over hoe je omgaat met een scheiding).  Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl. In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog) zijn.
    Maximaal 1000 woorden. 
  • Column

    433 gepubliceerde artikelen.
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
    Maximaal 750 woorden.
  • Cursiefje

    517 gepubliceerde artikelen.
    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
  • Essay

    1 gepubliceerde artikelen.
    Een essay is een beschouwende prozatekst of een artikel over een we­ten­schap­pe­lijk, cul­tu­reel of fi­lo­so­fisch on­der­werp, waarin de schrijver zijn persoonlijke visie geeft op hedendaagse verschijnselen, problemen of ontwikkelingen.
    Maximaal 1000 woorden.
  • Haiku

    276 gepubliceerde artikelen.
    Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst waarin de natuur, of iets in de natuur, centraal staat, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht..
  • Poëzie

    1146 gepubliceerde artikelen.
    Poëzie is de kunst van het dichten. Ook is poëzie een verzamelnaam voor gedichten en verzen. Poëzie is een taaluiting waarbij een grote nadruk ligt op vorm, klank en beeldspraak. Het geheel is meer dan de som der delen.
    Toen hem gevraagd werd een definitie van poëzie te geven, zei de dichter Robert Frost: "Poetry is the kind of thing poets write." - Poëzie is wat dichters schrijven .
  • Senryu

    407 gepubliceerde artikelen.
    Senryu is een vorm van Japanse dichtkunst over de onvolkomenheid van de mensen, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht.
  • Limerick

    35 gepubliceerde artikelen.
    Een limerick is een gedicht van vijf regels met het rijmschema a a b b a. In de eerste regel wordt (meestal) een persoon of dier geïntroduceerd met een plaatsnaam die meestal gekozen wordt vanwege het rijm. Voorts heeft een limerick vaak humoristische of dubbelzinnige inhoud. De laatste regel is de clou.
  • Vrij vers

    22 gepubliceerde artikelen.

    Een vrij vers is een gedicht zonder regelmatige strofebouw. De eerste strofe telt bijvoorbeeld zes, de tweede twee, de derde vijf verzen. Het gaat om poëtische teksten die vooral een sfeer oproepen. De strofe in een vrij vers heeft veelal een eenheid van idee. Vrije verzen hebben vaak eveneens geen vast maatsysteem. Het ontbreken van (eind)rijm komt eveneens vrij vaak voor in het vrije vers. Daarentegen komt binnen- en middenrijm veel voor in vrije verzen en soms zelfs voorrijm.

  • 55 woorden

    1035 gepubliceerde artikelen.
    Waarom een verhaal in exact 55 woorden (incl. titel)? Omdat de vorm ons dwingt te schrappen tot de essentie van wat we willen zeggen. “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”, of anders gezegd, in weer een andere taal: “Less Is More.” Alleen fictie komt in aanmerking. Dus een echt, afgerond prozaverhaal, met een begin, een midden en het liefst een verrassend eind en met één of meerdere personages , moet in exact 55 woorden, inclusief de titel, worden verteld.
  • Kort verhaal

    974 gepubliceerde artikelen.
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 
    Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan en verwijderen we! Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Flitsverhaal

    119 gepubliceerde artikelen.
    Een flitsverhaal is, bij Schrijverspunt, een krachtig en compleet verhaal in het kleinst mogelijk (maximaal 150) aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. De voorkeur gaat uit naar een verhaal in een of slechts meerdere zinnen. Geen zgn quotes, wijsheden, gezegden, etc. Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
    " Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
  • Volksverhalen

    39 gepubliceerde artikelen.
    Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze schrijfactiviteit bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes of een fabel toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.
    Maximaal 1000 woorden.
  • SF & Fantasy

    13 gepubliceerde artikelen.
    Science fiction en Fantasy vallen beide onder een speculatief fictiegenre waarin veel elementen, personages en instellingen worden gecreëerd uit verbeeldingskracht en speculatie in plaats van uit de realiteit en het dagelijks leven. Er is echter een duidelijk verschil tussen science fiction en fantasy. Science fiction is gebaseerd op wetenschap en technologie en geeft daarom scenario's weer die op een dag waar zouden kunnen zijn. Fantasie daarentegen heeft betrekking op veel bovennatuurlijke elementen en vindt plaats in een wereld die niet bestaat en nooit kan bestaan.
    Bij een SF of Fantasyverhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Proefstuk

    19 gepubliceerde artikelen.
    Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien. Dat is mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen. Je mag max. 1 proefstuk insturen!
    Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback.
  • Ik, schrijver

    9 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
  • 3 kleuren

    4 gepubliceerde artikelen.
    Een verhaal geschreven in maximaal 300 woorden waarbij 3 kleuren een rol spelen. De schrijver bepaalt zelf de kleuren. Het is echter niet de bedoeling om een kleur sec alleen als kleur te gebruiken maar ook als bv begrip, symbool of gemoedstoestand (Een blauwtje lopenZich groen en geel ergeren, wit wegtrekken, etc) .
  • Schrijfopdracht

    87 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Inzenden voor deze schrijfactiviteit is niet meer mogelijk. Op termijn beëindigen we deze mogelijkheid.
  • Mijn schrijftip

    Elke auteur heeft zo haar/zijn persoonlijke ervaringen met schrijven en weet vaak wat haar/hem beter, makkelijker, lezenswaardiger, spannender, etc. doet schrijven. Die ervaringen willen we hier graag delen met andere schrijvers. Zo beknopt mogelijk worden hier persoonlijke schrijftips voor schrijvers beschreven. Voor de een een ervaring, voor de ander wellicht een eye-opener.
    Maximaal 20 woorden.

Ook jouw artikel is welkom! Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

M'n eerste liefje (VII)

Uitgeput viel ik het eerste het beste café binnen. 
Een ouderwetse deurbel schelde hard en kort. 'Toch iets dat op m'n persoontje reageert', bedacht ik opgelucht en trillend op m'n benen zakte ik neer op de  gescheurde leren bank bij het raam. 

Saartje was spoorloos verdwenen, een vreemd lege plek achterlatend in m'n verhakkelde ziel. Slechts de rozenkrans en het visitekaartje staarden me stom aan vanop het oude doorkerfde tafelblad. 

Een melkglazen deur, met in gouden plaklettertjes 'PRIVÉ' erop, ging achterin het verlaten café open. De waardin, een goedgemutst mens van gezegende leeftijd, kwam nieuwsgierig op me toe. Zwijgend bekeek ze me grondig. Van kop tot teen onderwierp ze me aan een openhartig onderzoek. 
Op ieder ander moment zou ik dit ervaren als een regelrechte aanslag op m'n privacy, maar nu deed het me ontzettend deugd: iemand had belangstelling voor me en dat was iets wat ik op dat moment broodnodig had. Algauw lag m'n hart op m'n tong: m'n verdriet, m'n ondraaglijke schuldgevoelens, m'n intens verlangen naar m'n gebroken liefde... dat alles zou ik toevertrouwen aan haar bekommerde blik. 

"Ik bedoelde het zo niet," begon ik stotterend, "ze was zo lief en toen kreeg ze zo'n rare blik en toen... " 
Haar vragende blik bemerkend, besefte ik dat een iets beter gestructureerde aanpak wel op z'n plaats was, anders zou het arme mens er geen jota van snappen. Ik was voluit m'n gedachten aan het terugspoelen, toen zij me met een krakend stemmetje vroeg: "Excuseert zulle, maar ik hoor niet goed. Wát moest ge drinken?"
Ik was net toe bij het begin van m'n zielig verhaal en met m'n mond reeds open keek ik haar even niet begrijpend aan. 
‘Ja, natuurlijk’, bedacht ik, 'ik zit hier gewoon in een stom duivencafé en dat mens is simpelweg doof geworden van alle kletspraat die gedurende jaren in haar oren is gemangeld door zulke verlopen figuren zoals ik.' 
Ze vatte m'n blik verkeerd op. 
“Wat dat ge moest drinken, vroeg ik!", herhaalde ze nu luid. Misschien dacht ze dat ik ook wat doof was. 
"Heu... een roze Fristi graag", mompelde ik, waarbij ze zich voluit concentreerde op m'n lippen. Klaarblijkelijk waren haar ogen ook niet meer wat ze geweest waren, want in plaats van met een -roze Fristi- kwam ze terug met een -grote whisky- die ze voorzichtig voor m'n neus zette, tussen de rozenkrans en het kartonnen kaartje in. 

Terwijl ik geld zocht, merkte ik dat er iets aan haar haperde: haar blik ging van het kaartje over het glas whisky naar de rozenkrans en terug, alsmaar weg en weer. Ik vroeg me af of zij zich in haar seniele geest één of andere tenniswedstrijd herinnerde. Na een tijdje was het klaarblijkelijk setbal en keek ze mij vorsend aan, een tikkeltje wantrouwig. Alsof ze mij als scheidsrechter verdacht van steekpenningen te hebben ontvangen, vroeg ze me gebiedend: “Hoe kom je daaraan?"
Haar kromgebogen rug rechtend, richtte zij haar koude blik op me en duwde daarbij ongemerkt het tafeltje tegen m'n buik aan. Ze had me gestrikt als een opgejaagd konijn. 
Ik haalde diep adem. 
"Ik kan het allemaal uitleggen... ", begon ik zwakjes. 
Oh shit! Wat zat ik hier nu weer te bazelen! Ik was het plots hartgrondig beu, voelde me hondsmoe, uitgeblust, en reddeloos verloren... en nu wou die seniele potdove kol me nog even op de rooster leggen!
Haar hand reikte naar de rozenkrans. Vliegensvlug griste ik het ding van tafel. 
"Blijf daar af! Het is van Saartje!", schreeuwde ik haar woedend toe. 
Haar strenge uiterlijk veranderde als sneeuw voor de zon. 
"Dat weet ik wel", zei ze zachtjes, me goedmoedig aanblikkend met een mysterieus glimlachje rond haar begrijpende ogen. 
Voor me stond een vriendelijk, ontvankelijk, oud en wijs medemens. Ze schonk me het verlossend gevoel alsof ik in die ene korte tirade heel m'n ziel binnenstebuiten had gekeerd. Ik keek haar dankbaar aan. Toen draaide ze zich om en verdween langs de melkglazen 'privé'-deur. 

Ik bekeek de gouden lettertjes met afgunst. Zoiets had ik nu net nodig zie: een kamertje waar je alle warboel, al het wereldverdriet kon buitensluiten. Een gelukskamertje als het ware.
Het geluid achter de deur van een doortrekkende shassebak maakte me duidelijk dat de dingen niet altijd zijn wat ze lijken.
Dat was dan meteen ook ongeveer het enige wat ik uit de voorbije gebeurtenissen had kunnen opmaken. Ik begreep het allemaal niet meer. Stilletjes aan verloor ik m'n gevoel voor gewone gezonde realiteit. Was ik gek aan het worden? Het bewijs lag immers voor me op tafel: het kartonnen visitekaartje... Hoe kon ik in 's hemelsnaam dat jongetje hebben gezien dat 15 jaar geleden was omgekomen? Hoe bestond het dat ik mezelf tegenkwam vanuit m'n eigen dromen?

Peinzend nam ik het glas whisky in de hand en bekeek nieuwsgierig het gouden duivelsdrankje.
'Vooruit dan maar', dacht ik, 'voor alles moet een eerste keer zijn' en omzichtig nam ik een slokje, waarop m'n verbrande keel prompt in een krampachtige hoestbui schoot. Het leek wel alsof de whisky langs m'n ogen naar buiten spoot: de tranen stroomden er in beken uit. 
Iemand klopte me zachtjes ritmisch op m'n rug. Toen ik eindelijk bedaard was, merkte ik dat ze naast me was komen zitten.
Op tafel had ze een grote, tot op de draad versleten, fotoalbum gelegd. Talmend bij elke bruin verkleurde foto, draaide zij de dikke bladen om en om, waarbij ze telkens voorzichtig de dunne witte schutblaadjes knisperend gladstreek. Weinig geïnteresseerd bedacht ik dat ze vermoedelijk voor elke toevallige verdwaalde klant, zoals ik, hetzelfde fotoalbum boven haalde. 
"Hier," zei ze, haar benige wijsvinger uitstekend naar een foto van het café, getrokken vanop straat. "Hier zijn ze: Saartje en Tom, God hebbe zijn ziel." 

Twee hummels van een jaar of vijf poseerden voor de camera en keken me vrijpostig lachend aan. Saartje had een jurkje aan met een tulpenmotiefje en omschouderde haar tweelingbroertje Tom die, zoals bijna alle kinderen, bolle wangetjes had, maar in de verste verte niet geleek op het jongetje dat ik gisteren gezien had bij het tulpenhuis. 
Gebiologeerd staarde ik naar het plaatje. Ik keek haar verwonderd aan. 
''Hoe kom je daaraan?", vroeg ik haar beduusd. ('Take two', schoot het door m'n verwarde hoofd).
Ze hoorde me natuurlijk niet. Afwezig staarde ze naar het kaartje en de paternoster. 

Ik begon dan maar zelf te bladeren in het album in de hoop nog een kiekje van hen te ontdekken. Stuk voor stuk waren het allemaal foto's van het staminee. Blijkbaar was er sinds jaren niks veranderd aan de inrichting, van de toog tot zelfs de trofeeën op de wandplank. Ik durfde erom te wedden dat de aftandse jukebox achterin het café nog precies dezelfde singeItjes draaide als in ‘de tijd van toen': alles zag er nog net eender uit. Alleen was alles, samen met de foto's, verbruind en verkreukeld geworden, oud en versleten. 

Toch straalde het café iets tijdloos uit, een anachronistisch eiland binnen het 20ste eeuwse atoomtijdperk. De eerste foto's toonden een gezellige wanordelijke drukte van stamgasten die lachend proostten naar de camera. Naarmate ik verder bladerde, veranderden de vele habitués in enkele bejaarde kroeglopers. 
Ik kreeg het dwaze gevoel dat de laatste foto een totaal verlaten en lege kroeg zou tonen, op een zonderling koppel na, door de tijd uit elkaar gekliefd, zittend naast elkaar op de bank bij het raam. Zij, starend naar enkele roerloze relikwieën; hij, bladerend in een onwaarschijnlijk oud boek. 
Een vluchtig stilleven, balancerend op de grens naar een ontslapen verleden. 

Van Saartje of Tom vond ik geen enkele foto meer terug. Ik sloeg het boek bijna dicht toen me iets opviel aan de laatste foto. Ik wist eerst niet goed wat me zo bekend voorkwam: het was een kiekje getrokken van in het café. Het moest zomer geweest zijn want de buitendeur stond uitnodigend wagenwijd open. Op het raam stond kunstig in een halve boog de naam van het café geschilderd: ‘Chez José’. Fonetisch gezien een curieuze naam, vond ik. Ik probeerde hem even binnensmonds uit, maar de ‘sj' in 'José' bleef ergens halverwege m'n tong sjoelbak spelen.
Voorzichtig nipte ik nog even van m'n whishky en trachtte m'n ogen terug scherp te stellen op de ondertussen ietwat wazig geworden foto. Ik tuurde verwoed naar het midden van het plaatje, me afvragend hoe in dit antieke album een driedimensionale foto was tussengeslopen. 

Even schoten de beelden over elkaar, en daar zag ik het: aan de overkant van de straat... 


(Wordt vervolgd)