Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 813

M'n eerste liefje (V)

De kralen van haar rozenkrans gleden geduldig ritmisch tussen haar vingers. Een prikkelende geur vulde de ingesloten bezwete lucht van m'n kamer. Ze sloeg haar ogen op, schonk me een zachte glimlach en haalde het washandje tevoorschijn. 

"Tjonge, wat heb jij een hoop geijld zeg! Maar je ziet er nu al heel wat beter uit. Wil je een slokje water?
Nog een beetje beverig dronk ik gulzig uit het glas dat ze mij voorhield. Ze had m'n zolderkamer veranderd in een doolhof van waslijnen waarover ze keurig Hegel, Sartre, Nietzsche, Heidegger en nog een stuk ofwat andere filosofen had gedrapeerd, die nu allen broederlijk naast elkaar hingen uit te lekken. Russel zat dicht geplakt tegen Kierkegaard aan, die wijd open en ongegeneerd collaboreerde met de aan flarden gedeukte Kant. 


Ze zag m'n blik in de richting van de fles ammoniak gaan. 

"Sorry, maar ik kon geen vlugzout vinden, zie je.

Het droombeeld van de oude vrouw schoot me glashelder voor de geest. Het was of ik haar gezicht in dat van Saartje herkende.

"Ik heb raar gedroomd Saartje. Van een oude lieve vrouw. Alsof het je oma was. Ik zou haar graag eens tegen komen.
Haar hand met het glas stokte. Een gulp heerlijk fris water vloog recht in m'n gezicht. 

Ze keek me bevreemd aan en sloeg haar ogen neer. "Oh, sorry, maar ik dacht dat ik je het verteld had. Ze is veertien jaar geleden gestorven, weet je.

Ach ja, wat stom van me... 

Als om haar gedachten opzij te zetten, viste zij een handdoek uit de rommel van m'n kast en begon resoluut m'n gezicht te betten. Ik kreeg een hoofd als een pompoen toen ik plots het gastendoekje herkende wat ik de dag ervoor in een overmoedige bui van 'je weet maar nooit' had gekocht. 

"Dank je, het zal wel lukken .. eh, ik bedoel... ik ben al droog... allé heu... " 

Ik klapte vlug m'n mond dicht: ik maakte het toch alleen maar erger en trachtte de draad weer op te pikken. Waar waren we ook gebleven? M’n kletsnatte boeken… Ons judoka-versiepartijtje op straat… O ja, het ongeluk!

Is het jongetje ongedeerd?”, vroeg ik haar. 

Ze keek me bezorgd aan. 

Welk jongetje dan?”, vroeg ze me zachtjes en kneep lichtjes in m’n hand.

Wel, dat kind met z’n bruine gescheurde kleertjes, hij had groene ogen...

Ik voelde me nog steeds wat duizelig en vervolgde: "Ik zag hem daarstraks nog bij een verlaten huis met zo’n ouwerwets tulpenbehang... 

Ik wankelde uit m’n bed en verdween op handen en voeten tussen de filosofen en de rommel op zoek naar m'n broek die ik de avond tevoren kletsnat had uitgestroopt. 

Hij had daar een visitekaartje achtergelaten, geloof ik.

Ik gaf haar het verfrommelde, haast onleesbaar geworden vochtige kartonnen kaartje. 
Haar altijd vrolijke gezicht werd heel stil. Minutenlang draaide ze keer op keer het kaartje om en om. Zij scheen alles te vergeten en weg te drijven op een eiland van lang vervlogen herinneringen. 

Na een lange tijd sloeg ze haar ogen op en keek me aan met een diepe weemoed in haar blik. 

"Ik moet je iets opbiechten... ", begon ze aarzelend. 

Op slag voelde ik me ongemakkelijk worden. Ik moest terugdenken aan dat patertje in de kerk. 

Haar stem klonk monotoon en verdrietig. 

"M'n oma is niet écht dood, zie je... Ze zit nu veertien jaar in een rusthuis en herkent sindsdien niemand meer.


Waarom had ik toch ook naar haar gevraagd? Ik had m'n tong wel kunnen afbijten. Nu zat ze daar treurig voor zich uit te staren. 

"Het spijt me Saartje. Ik wou je niet kwetsen... 

"Het geeft niet... " Haar verdrietige blik kreeg haast ongemerkt een raadselachtige onderzoekende uitdrukking, alsof ze mij trachtte in te schatten. 

"Kom," zei ze gedecideerd, "kleed je aan. Ik moet je wat laten zien", en stilletjes vervolgde zij meer tegen zichzelf: "... hoewel ik uit al je geijl het rare idee heb gekregen dat je al een heleboel weet.


(Wordt vervolgd)


 
 
 
 
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Hans Van Battel
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 277
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "M'n eerste liefje (V)"

Geschreven door Hans Van Battel . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!