Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 700

M'n eerste liefje (IX)

De klokradie maakte me abrupt wakker. Gedurende de voorbije jaren had ik me de gewoonte eigen gemaakt om 's morgens vroeg, haast machinaal uit m'n bed te stappen, wetende dat ik me anders zou overslapen. Met m'n ogen nog dichtgeplakt van de slaap, begon ik dan op de tast aan het ochtendlijk aankleedritueel, orchestraal begeleid door de radio. 
Zoals elke ochtend deed ik eerst m'n pyama uit, suffend op de rand van m'n bed. 

Deze keer klopte er iets niet: de knoopjes waren verdwenen. Had m'n mama me een nieuwe pyama gekocht? Na wat onhandig gepruts, kreeg ik hem uiteindelijk over m'n hoofd getrokken. Barstend van de hoofdpijn bekeek ik het zijige malotig dingetje met allengs groeiende verbazing. Het was van m'n kinderjaren geleden dat ik nog in een hansopje had geslapen. Tastend naar m'n bril op het verdwenen nachttafelje verschoot ik me een bult toen een zachte meisjesstem in m'n oren kriebelde: 
"Zocht je dit misschien?" 

Ik zette het ding vlug op m'n neus en herinnerde me plotsklaps alles. 
Kreun... Vlug verstopte ik achter haar japonnetje datgene wat er te verstoppen viel, en draaide me schrijlings om: daar lag ze, Saartje, poedelnaakt, half onder de lakens, lui haar hoofd steunend op haar rechterhand. Ze keek me guitig aan.
Als het ware terloops vroeg ze me: "Kan ik misschien m'n japonnetje terug?”, en plaatste me daarmee in een onmogelijk dilemma. 
"Waar zijn m'n kleren dan?", bracht ik het er zwakjes uit. 
"In de was natuurlijk, of herinner je je dát zelfs niet meer?"
Gloeiend beschaamd keek ik stuurs de andere richting uit en bleef roerloos zitten. Pat! 

Ze vleide zich zachtjes tegen m'n rug aan en likte met het puntje van haar tong me kittelend in m'n nek.
"Je kan natuurlijk altijd nog een jurk van me aantrekken... ", haar tong verhuisde naar m'n oorlelletjes, "of m'n negligétje", haar lippen zogen zoentjes in m'n hals, "maar zo te zien zullen m'n slipjes wat aan de krappe kant zijn, als dát daar zo doorgaat... ", waarbij haar strelende hand zich soepel en stilletjes een weg zocht langs m'n middel en onder het japonnetje verdween... 
Deze heerlijk precaire combinatie tussen m'n benen maakte me danig van de wijs. Verlegen als een kleuter en helemaal overstuur draaide ik me confuus om. Ik bekeek haar met een vuurrode kop en raakte met de toppen van m'n vingers haar schouders aan. M'n hart bonsde haast uit m'n lijf. Pijnlijk traag tastten m'n handen haar warme zachte huid verder af. Haar tong zocht m'n lippen en gleed zoet en warm m'n mond binnen... 

- En toen gebeurde het - 
Het was de meest navrante, penibele situatie die ik tot dan toe ooit had moeten meemaken. Ik keek haar ontsteld aan. 

Zij streelde glimlachend m'n haren en blikte me openhartig in de ogen. 
“Het geeft niet hoor. Dat japonnetje gooi ik wel in de was en straks doen we het samen nog eens lekker over," ze bukte zich over de rand van het bed, "maar dan mag jij dit aan jóu kant van het bed klaarleggen, ok?”
Ik bekeek onthutst het lapje dat ze me voorhield.
"Heu... Hoe kom jij aan m'n gastendoekje?" 
Blakend van onschuld wees ze achteloos met haar duim over haar schouder naar een kartonnen doos. 
"Uit die doos daar, hé." 
Met een nadenkende blik bekeek ze het plafond. 
"Eens kijken, wat zit er nog zoal in," en begon op haar vingers af te tellen, "vier paar bruine sokken, drie overhemden, twáálf onderbroeken," hierbij trok ze vragend haar wenkbrauwen op, "vier T-shirts, één washandje," ze keek me terzijde aan en fronste: "is dat niet wat weinig?"
Met groeiende verbazing bedacht ik dat ze bijna toe was aan de warmwaterkruik die m'n overbezorgde moeder me nog op het allerlaatste moment had opgedrongen voor ik van huis vertrok. 

Ijverig vervolgde zij het vingertelwerk op haar andere hand. "Vijf zakdoeken, één tube... "
"Hé, hó, stop! Wat... wanneer... hoe kom je daaraan?" (Jakkes! Waar had ik dat nóg gehoord?). 
Quasi verwonderd bekeek ze me nog eens nadrukkelijk onschuldig. Ze hief haar pretogen ten hemel. 
"Dat heb ik je toch net verteld, slimpie! Uit dié doos daar!"
Ik hinkte klaarblijkelijk achterop. 
"Hoezo? Heb je dan al m'n spullen naar hier gebracht terwijl ik sliep?" 

Zij nam m'n handen in de hare, ging adembenemend mooi, recht voor me op haar knieën zitten en keek me verwachtingsvol aan. 
"Zullen we je boeken straks samen halen? Die waren nog steeds nat, zie je. En dan je beddegoed en de rest van je keukenspullen... wel, ik ken iemand met een triporteur, zie je... en... eh, er hangt al een briefje aan de deur voor het geval er iemand je mocht zoeken... "

M'n huid gloeide nog na. Het was alweer bijna avond. De schemer vulde het kamertje met vluchtige schimmen en zette een sluier om Saartje's ogen: twee donkere spiegels, waar ik dwars door ons heen droom en werkelijkheid in elkaar verstrengeld zag. 

Het voorbije wonder bespiegelend, speelden m'n lippen onbewust haar stilzwijgend het raadsel toe: 'Waarom jij, waarom ik?’.
Verbaasd merkte ik dat zij de geluidloos gestelde vraag begrepen had. Misschien had José haar leren liplezen. Zij sloeg haar ogen pijnlijk geschrokken neer en zocht blijkbaar naar woorden. 
"Omdat... Je hebt vanbinnen in mij iets wakker geschud, denk ik... iets waarvan ik dacht dat het voor altijd verdwenen of stuk was of zo... maar het is er nog steeds... gelukkig!" 
Het laatste kwam er met een zucht van opluchting uit. 
"Ik weet alleen niet goed wat ik ermee moet aanvangen, en het deed zo verschrikkelijk veel pijn toen... toen het me terug aankeek. Het was een beetje zoals Brammetje me soms aankijkt alsof hij zich in de steek gelaten voelt door mij."

Eerst was ik heimelijk geflatteerd: ik wist niet dat ik blijkbaar zulk een sterke uitstraling had. Maar met een plots opkomend schuldgevoel besefte ik waar ze het over had. 
Smalend bedacht ik wat een uilenbal ik toch was. Ik versier het meisje van mijn dromen door haar eerst een goeie mep te verkopen waarvan ze de straatstenen optuimelt! Nota bene op haar broertjes sterfdag. Van een sterke uitstraling gesproken! 

Beneden in het café klonk hard en kort de deurschel. Verschrikt keek Saartje naar de wekker. 
"Jakkes! 'k ben alweer te laat!" 
Ze wipte het bed uit en verdween achter een deur in een zijkamertje. Even later ging de deur terug open. Ik schrok me een aap: er bleek al die tijd in de kamer hiernaast nóg een meisje geweest te zijn. Vliegensvlug kroop ik weg onder de lakens. In het schemerdonker kon ik haar niet duidelijk onderscheiden, maar ze was duidelijk mijn type niet: ze droeg een zwart leren broek en jekker, behangen met blinkende metalen gespen. Haar haar was kort opgestoken en ze rook sterk naar één of ander hard prikkelend parfum dat vaag iets weg had van m'n aftershave. 

Midden in de kamer bleef ze staan, maakte tot m'n stomme verbazing een pirouette en keek me verwachtingsvol aan.
“Wel, wat vind je ervan?", vroeg ze. 
Met het laken opgetrokken tot boven m'n neus, sperde ik m'n ogen vanachter m'n brilletje wijd open.
"Saartje... ???"
"Ja natuurlijk! Wie anders?"
Terwijl ze zich langs het bed naar de deur van de traphall haastte, gaf ze me vluchtig een kusje op m'n voorhoofd. 
"Kom je straks ook naar beneden? Dan trakteer ik je op lekkere erwtensoep, je zult wel honger hebben. Ik moet er nu echt vandoor, anders doet José weer of ze  potdoof is en zet ze alle klanten een groot glas wihsky voor hun neus. Tot straks?"

En ribbedebie was ze. 

 
(Wordt vervolgd)
 
 
 
 
 
 
 
 
Dit artikel delen?
Auteur: ©Hans Van Battel
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 225
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "M'n eerste liefje (IX)"

Geschreven door Hans Van Battel . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!