Korte verhalen

55 woorden verhalen op Schrijverspunt
  • Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard. Poe vond dat een kort verhaal in een half uur tot twee uur, maar in elk geval in één keer moest kunnen worden uitgelezen en gericht moest zijn op het bereiken van een enkel effect.

    De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

    Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.
  • Wil je ook een kort verhaal publiceren op Schrijverspunt? Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Graag eerst even inloggen (lid worden is gratis). Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Een artikel beoordelen? Breng dan s.v.p. een stem uit  door op de gewenste(1-5) ster te klikken. (5 sterren is de hoogste waardering)

M'n eerste liefje (III)

 

Boven aangekomen, zette ik m'n oranje kacheltje op de hoogste stand, stroopte m'n kletsnatte kleren uit en wierp me op m'n matras, m'n gezicht begravend in de kussens en begon onbedaarlijk te wenen. 

Wat was me in 's hemelsnaam overkomen?! Het heldere ideaalbeeld waarmee ik deze ochtend nog fris en welgemoed m'n studies had aangevat, was terstond ter ziele gegaan in een hectische emotionele mangel, verbrijzeld tot het naakte hoopje verdriet dat hier z'n zelfmedelijden niet opkon! Samen met het gesis van het gaskacheltje, hield het getokkel van de regendruppels op het dakvenster boven m'n hoofd gestaag aan en werkte hypnotisch op me in, tot nog slechts een kale stilte overbleef. Na een tijdje lag ik wat hol te staren naar de wit bepleisterde muren. Van op m'n matras op de grond keek ik op de blote houten planken van het lichtjes afhellend Frans dak.

M'n gedachten vlogen terug naar het afscheid gisteren van m'n ouders. Als in flarden mist zag ik m'n moeder met haar gezicht doorploegd van tranige bezorgdheid, m'n vader met een ietwat geforceerde glimlach en een iets te harde handdruk. Ik herinnerde ik me z'n goed bedoelde clichématige woorden: ‘Wat je ook doet in je leven, m'n jongen, doe het goed!’
Ik stond op, zocht m'n rode markeerstift, en op de dakbalk boven m'n matras schamperde ik in blokletters: "DOE IK HET GOED?", waarop ik diep onder de dekens weg kroop. 

Ik was bijna in slaap gesukkeld toen er plots een alarmbel door m'n hoofd schoot: m'n boeken! Miljarde! Vergeten op de stoep voor de deur! Als de weerlicht schoot ik vliegensvlug in m'n onderbroek en stormde de trappen af. Met een ruk trok ik hijgend de deur open en... stond oog in oog met het meisje van het rozenhoedje. 

Ze keek me alweer stralend en opgewekt aan en in haar handen hield ze alweer de plastic zak en de aktentas. Voor de zoveelste keer die dag stond ik haar als een volslagen idioot perplex aan te staren. M'n verstand was het stilletjes afgedropen en er bleef slechts een luchtig gat over in m'n bovenkamer. Een gemiddelde Zenboeddhist moest hier beslist jaren voor mediteren, of anders de lege wereld instappen van de seniliteit. Als een schilder penseelden m'n ogen de kleinste details van haar gezicht op het blanke doek in m'n holle hoofd: de puntjes in haar donkere irissen, haar zacht wijkende wenkbrauwen, de strakke huid rond haar lachkuiltjes... 
Het geknipper van haar wimpers schudderde me zachtjes wakker en alweer keek ik haar stomverliefd aan. Het gevoel bekroop me een derderangsfigurant te spelen in een goedkoop déja-vue-achtig filmpje. Gelaten wachtte ik dan maar de volgende scène af.

Hoi!, ik zag die boeken hier staan voor de deur, dus ik dacht... eh... "
Vrijelijk liet ze haar blikken over me glijden en vervolgde met een fijn dun stemmetje: "zat je soms onder de douche of zo?"
Toen pas besefte ik dat ik haast niks aan had. M'n hoofd schoot in brand en met een slap gevoel tussen m'n benen mompelde ik iets in de zin van "Sorry, ben zo terug... ", terwijl ik de deur met een ruk voor haar neus dichtsloeg. 

Verdomd nog aan toe! Er moest dringend een eind komen aan die karikaturale presentatie van mezelf als de stomste oelewapper der Belgen! Als ik niet oppaste kreeg ik straks nog politieke ambities! 
Kom jongen, denken, denken! Hoe moet je in je onderbroek het meisje van je dromen versieren, nadat je net de deur voor haar neus hebt dichtgeknald? Een hopeloze vraag. Ik maakte me sterk dat zelfs de vier jaar filosofische wetenschappen die ik nog voor de boeg had, hier geen uitkomst konden bieden. En zelfs al was dat zo, dan stond het antwoord in één van die rotboeken waar zij me al de halve dag mee achtervolgde. En zelfs als ik die doemboeken te pakken kon krijgen, dan schoot het hele idee z'n doel voorbij omdat juist het afgeven van die boekerij het enige doel was waarvoor ze nog achter deze deur stond. En ik kon de deur niet nóg eens openen met alleen m'n adamspakje aan. En tegen de tijd dat ik de drie trappen naar boven zou gerend zijn, één of ander 'Johnny-kostuum' had opgevist en de trap afrennend dat ding had aangetrokken, zou ze het allang voor bekeken hebben. En zelfs al stond ze er dan nog (ze zou wel gek zijn met die regen), wat moest ik dan in 's hemelsnaam tegen haar zeggen? En zelfs al... 

Radeloos stond ik daar tegen de deur aangeleund. M'n gedachten schoten kriskras vol met dergelijke paniekerige doolhofprietpraat, toen het koude klepje van de brievenbus tegen m'n billen werd aangeduwd. Een fris stemmetje schalde tussen m'n benen. 

"Hallo! Zal ik ze er één voor één doorduwen? Ze worden hier kletsnat, zie je. Onderwijl kan je misschien iets warms aantrekken en dan kan ik je je aktentasje geven... Wat denk je?
Dat was dé oplossing! Simpel, voor de hand liggend, vrouwelijk.
Ik bukte me en keek naar haar glunderend gezicht door de brievenbus. Ze leek er heimelijk een haast giechelend plezier in te beleven. Ik had haar wel een zoen kunnen geven als het klepje niet in de weg had gezeten. 
"Ja, da's goed... bedankt! Ik ben er direkt weer!", en vloog met drie treden tegelijk de trappen op. 

Als een dolgedraaide gek wrong ik tegelijkertijd m'n beide armen in m'n hemdsmouwen, m'n linkervoet in m'n rechterschoen, ontdekte te laat dat ik m'n broekspijpen niet meer over m'n schoenen kreeg, trapte dan maar hard door, waarbij de zoom het ergens krakend begaf, moest tenslotte m'n schoenen alweer uitschieten om m'n sokken aan te trekken, waarbij ik al hinkend tegen de ‘Doe ik het goed?’-balk aanbotste en m'n bril van m'n neus vloog. Met m'n open hemd vlaggend uit m'n broek, struikelde ik haast over m'n losse veters en na wanhopig alle rommel in m'n enige kast gepropt te hebben, sprong ik als een hitsige berggeit wederom de trappen af. Ergens halverwege plakten m'n longen tegen m'n gehemelte en begonnen voor m'n ogen blauwe en zwarte vlekken met elkaar te flirten. 

Volkomen buiten adem en met een kop als een draaimolen, trok ik de deur open, net op het moment dat m'n rozenkransmeisje zich voorover bukte om het elvendertigste boek door de brievenbus te wurmen. Haar evenwicht verliezend, tackelde zij m'n benen als een geoefende judoka en knalde ik dubbelgevouwen boven op haar rug, waarbij m'n hoofd met een smak kennis maakte met Kant's ‘Kritiek van de Zuivere Rede’. 
Een doordringend bonzend geluid trok van m'n hart naar m'n slapen. Naar adem snakkend en met een hikkend gevoel in m'n maag, keek ik versuft naar het resultaat van wat m'n eerste versierpartijtje had moeten worden. 

Daar lagen we dan, half op de stoep, ietwat onhandig in elkaar gestrengeld en gegarnituurd door een hoop mestnatte filosofische literatuur, wat het geheel een bizarre relativerende indruk maakte. 
Even keek zij me beduusd aan. Toen glimlachte zij me toe, terwijl ik de grond onder me voelde wegdraaien. Het was alsof ze m'n gedachten had gelezen. 
"Als eerste toenaderingspoging kan dit tellen hoor! Zullen we mekaar dan maar eens voorstellen? Ik heet Saartje...  Hé... Scheelt er iets?"

Ja, er scheelde wel degelijk iets. Ik had m'n volle concentratie nodig om de dolgedraaide cocktail van emoties keer op keer weer door te slikken, die zich vanuit m'n buik kotserig een weg naar boven zocht. De blauwe en zwarte vlekjes voor m'n ogen kregen gezelschap van sterretjes die uit haar bezorgde lachrimpeltjes leken te flitsen. 

M'n lijf raakte ongecontroleerd uit balans: als vanuit de verte voelde ik tegelijk m'n hoofd ijl en m'n benen loodzwaar worden. De stoep veranderde in drijfzand waarin ik hulpeloos wegzonk. Tergend langzaam zag ik haar blik verstarren in een grijns van afschuw. Zo wit als een doek trachtte ik haar nog wanhopig een dapper glimlachje toe te spelen. Ik wou haar vertellen dat ik zielsveel van haar hield, dat ik gewoon even op tilt stond, dat ze zich geen zorgen hoefde te maken... maar, bang dat ik haar zou onderkotsen, klemde ik m'n bloedeloze lippen stijf op elkaar. 
Haar slanke hand zweefde loom en sierlijk op me toe, haar priemende wijsvinger gericht op de straat ergens achter me. Ik slaagde er in m'n hoofd om te zwaaien en zag nog net het kleine ventje met de bolle wangetjes een hallucinante boog maken door de prachtige nachtelijke sterrenhemel. Begeleid door het gekrijs van remmen en brekend glas tuimelde ik finaal weg in het zwarte diep. 

 
 
(Wordt vervolgd)
 
 
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 84
(Gemiddelde waardering 4 met 1 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Recente inzendingen voor schrijfactiviteiten met een hoge waardering van bezoekers.

Koen

nov 12, 2019 Poëzie Dorine Van der Marel

DOOR WINTERMAGIE BEVANGEN

okt 30, 2019 Poëzie Rebelle van Reymerswael, schrijfgek

Scheeloogje.

nov 09, 2019 Kort verhaal Pieter Wouter Broekharst

Kortsluiting

okt 26, 2019 Schrijfopdracht Connie van Vuuren

Meer schrijfactiviteiten