• images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Tekst inzenden:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen zie je een knop om je artikel in te zenden. Door op die knop te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst! Ook vervolgverhalen e.d. zijn niet toegestaan en verwijderen we.
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

M'n eerste liefje (II)

Publicatie: 26 oktober 2019

De straten blonken dof en kleffig van de nog steeds druipende grauwe nattigheid. De grijze lage hemel sloop in een mistgordijn door de stad en vulde gans m'n lijf met een verdovende zompige stilte. Verder dweilend van de ene plas naar de andere, dreef een soort nestinstinct me voort in een doffe slaapwandel richting huis. 

Op een gegeven moment trok een vreemd aanhoudend gejammer kleine scheurtjes door de voze stilte in m'n kop. Ik draaide me om. Aan de overkant van de drukke straat zag ik een dreumes van hooguit een jaar of vijf. Het jongetje stond op de stoep van een huis en reikte naar de veel te hoge bel. 

Even nog leek het me of het ventje een geluidloze playback gaf van het hinderlijk gejammer in m'n oren, maar plots tuimelde heel het stadsgewemel knallend door m'n kop: auto's raasden voorbij, een trambestuurder tingelde verwoed voor een bestelwagen die z'n vracht met veel gedaver stond te lossen, paraplu's scheerden vervaarlijk langs m'n ogen en ergens ver weg hoorde ik een klokketoren monotoon het uur slaan. Alhoewel het ventje duidelijk nog hard stond te schreeuwen en nu furieus met z'n vuistjes tegen de houten deur bonkte, slokte het straatlawaai alle geluiden op. Hoe ik me ook inspande, het was vreemd genoeg onmogelijk om nog iets van z'n krijsend stemmetje te horen. 

De blokkerende bestelwagen vertrok, bussen en vrachtwagens zetten zich grommend in beweging. De jongen leek wat uitgeraasd te zijn en keek vijandig om zich heen. Het klein scharminkel stond, weggedoken voor de regen, haast geplakt tegen de deur van het smalle halfduister portiekje. Z'n gescheurde bruine speelkleren camoufleerden hem tegen de achtergrond van de gebarsten deur. Plots kreeg hij me in de gaten. 

In een intens ogenblik focusten onze blikken elkaar. Ik schrok van de venijnige grijns die als bij toverslag een masker over z'n bolle gezichtje trok. Het ventje straalde iets bijterigs uit, iets gemeen stekelig. Het was of hij uit z'n gebalde vuistjes een intense haat perste, die hij met z'n gifgroene oogjes naar me toe siste. Verstard bleef hij tegen de deur aankleven: een gevaarlijk kameleonachtig trolletje, toevallig betrapt in het holletje waar hij zich onzichtbaar en veilig waande. De drukke straat tussen ons in werd een vertraagde poppenfilm met glazen nepfiguurtjes maar dwars er doorheen boorden onze blikken in elkaar als een stalen gespannen vlecht. 

Het hypnotisch contact werd abrupt afgesneden door een voorbijdenderende tram. Met een schok belandde ik terug in de realiteit en haalde opgelucht diep adem. Ietwat beschaamd bedacht ik dat dit gewoon een bang jongetje was dat z'n huis niet binnen kon. Ik zou hem maar even gaan helpen door op die bel te gaan drukken. Ik was halverwege de straat toen de tram het huis gepasseerd was. Verbouwereerd bleef ik staan: het kind was verdwenen. Voor zover ik de inmiddels donker wordende straat kon afspeuren, was de jongen nergens meer te bekennen. Ach ja, natuurlijk! Waarschijnlijk had z'n mama of papa hem net het huis binnengelaten. 

Ik wou me alweer omkeren, toen me het briefje opviel wat langs de buitenkant tegen het venster van het huis geplakt zat. Het zag er op één of andere manier officieel uit, als een bericht voor de bevolking (waar geen kat ooit naar kijkt). Daarenboven merkte ik nu pas dat het huis er verlaten bij lag: geen gordijnen achter de vuile ramen, reclame die uit de brievenbus puilde, onkruid opschietend vanuit het keldergat... Ik werd allengs door een ongezonde, bijna gluurderachtige nieuwsgierigheid bevangen die me naar de overkant van de straat trok. 

Het vergeelde papier was wel degelijk een officieel document: een deurwaardersexploot, afgestempeld, met fiscale zegels gefrankeerd en bezegeld met een zwierige doortastende handtekening. De datum waarop de boel openbaar zou verkocht worden, was haast niet meer te lezen: 7 ok..ber 19.. 

Door het vuile raam keek ik in een stoffige kale kamer, behangen met een ouderwets tulpenmotiefje. Ondanks het verval had het huis nog iets uitnodigends. Gek genoeg hing er nog een foto aan de muur van een wat oudere dame met een kind op de arm. Vreemd: hun gelaatstrekken kwamen me bekend voor. 

Verder was er geen teken van leven te bespeuren. 

Het was duidelijk: dit pand was compleet verlaten. Peinzend keek ik nog even naar de datum: 7 oktober. Door m’n jarenlange katholieke indoctrinatie kon ik er niet aan ontsnappen: de dag van het OnzeLieveVrouwtje van de Rozenkrans... En de jongen was blijkbaar opgelost in het duister. 

Ik bukte me. Bovenop enkele reclamefolders lag verfrommeld een beduimeld visitekaartje. Het was nog zulk een ouderwets kartonnen dingetje met bruine sierlijke lettertjes. Het adres erop klopte met dat van het huis. Op de achterkant stond in een kinderlijk hanepotengeschrift het woordje ‘MoT’, met daaronder drie kruisjes. Besluiteloos bleef ik nog even rondkijken, in de hoop alsnog z'n bolle gezichtje ergens te zien opduiken.
Vruchteloos...

Ietwat de kluts kwijt, stak ik de straat weer over en dwaalde verder de straten af op zoek naar m'n studentenkot. 

Hoe ik uiteindelijk thuis raakte, kan ik me onmogelijk nog herinneren. Op een gegeven moment zag ik vóór me de afgebladderde zijdeur van de winkel, waarboven ik op de derde verdieping een zolderkamer had gehuurd. Ik was doornat, m'n vingers stonden stijf in kramp van het gesleur met m'n boeken en ik kon amper de sleutel uit m'n doorweekte broekzak friemelen. Daarenboven voelde ik me helemaal gedemoraliseerd en verlangde hevig naar de warme vergetelheid van m'n bed. 



(Wordt vervolgd) 
WAARDERING

HITS

564

Artikel aangepast: 27-10-2019

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!