Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 563
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Stage

| Grazia Hattem

 Dagboek van mijn stage in Brussel

Paul Janssen

Student Future Planet Studies

 

Februari

29 februari 2020

Ik ga naar Brussel! Zojuist heb ik antwoord op mijn brief gekregen van Milieuzaken en ik mag komen. Hoera! Ik ga een dagboek bijhouden over mijn belevenissen. Ik heb een handige app gevonden om mijn belevenissen bij te houden. Er zal genoeg bij te  houden zijn, want in het hart van Europa, mag ik, student Future Planet Studies, drie maanden meedraaien! Nooit gedacht dat het zou lukken, maar niet geschoten is altijd mis en kijk! 

Vandaag even naar de stad om nette kleding te kopen. Mijn studenten outfit is vast niet netjes genoeg voor het Europese Parlement.

Maart


31 maart 2020

Deze maand nog niets geschreven. Mijn dagboek gaat over mijn tijd in Brussel en ik ben vandaag pas aangekomen. Gisteravond nog even flink gefeest met mijn vrienden en vanochtend op de trein gestapt. Ik heb een leuke kamer met uitzicht op de Korte Beenhouwerstraat, dicht bij de restaurantjes. Dat wordt lekker eten. Gelukkig heb ik de afgelopen maanden flink gespaard. Ze betalen me niet voor mijn stage, maar dat vind ik niet erg. Deze ervaring is heel goed voor mijn CV. 

 

Zo eerst maar eens even rondwandelen en Brussel opsnuiven. Woensdagochtend moet ik mij om acht uur melden voor mijn eerste stagedag. Ik ben benieuwd!

April

 

1 april 2020

 

Vanochtend ben ik voor het eerst naar mijn stageplek geweest. Het werk viel een beetje tegen. Ik heb een heel klein bureau ergens onder in de kelder van het gebouw en vandaag heb ik voornamelijk koffie rondgebracht en oude documenten gearchiveerd. Ik hoop dat het leuker wordt.

 

3 april 2020

De hele week niet geschreven. Ik had niets te melden. De hele week gearchiveerd en koffie rondgebracht. Ik ben erg teleurgesteld. Niets gedaan dat goed is voor mijn CV.

 

6 april 2020

Ik ben het zat. Weer de hele dag hetzelfde gedaan, maar ik heb een plan. Er loopt een buizenstelsel boven de plafonds. Als ik daar in ga, kan ik de parlementariërs afluisteren. Die info kan ik niet voor mijn stageverslag gebruiken, maar ik doe in ieder geval kennis op. Ik wil gewoon meer weten. Zolang ik maar op tijd met de koffie rond ga, komen ze nergens achter.

 

7 april 2020

Het werkt! Vandaag de hele dag rond gekropen en niemand heeft me in de gaten gehad. Helaas hoor ik niet alles even duidelijk. Het enige dat ik verstond, was dat het CO2 gehalte in de lucht niet snel genoeg omhoog gaat. Dat heb ik dus verkeerd verstaan. Eens kijken of ik op een andere manier “mee kan luisteren”. Het toilet misschien? 

 

9 april 2020

Het zal wel door mijn slechte geweten komen, maar ik voel me niet meer op mijn gemak. De mensen kijken me op een rare manier aan. Ze hebben een vreemde blik in hun ogen, alsof ze dwars door mij heen kijken en dan de kleur van hun ogen. Het lijkt wel of ze zwarte ogen hebben, maar mensen hebben geen zwarte ogen. Kan je van heimwee psychotisch worden? Straks eens op googlen. Gelukkig is het pasen. Even een lekker lang weekend naar huis, dan kom ik maandagavond weer terug.

 

14 april 2020

Heerlijk weekend gehad. Ik voel me weer helemaal okee. Goeie ouwe Mike heeft me weer helemaal opgevrolijkt. Fijn zo’n vriend. Op zijn aanraden ben ik vandaag naar mijn stagebegeleider gestapt. Wat blijkt? Het is allemaal een groot misverstand en ik mag werk gaan doen dat bij mijn studie past. Vandaag was de laatste dag in de kelder. Morgen mag ik een dagje met hem meelopen.

Even nog over de vreemde blikken die mij verleden week opvielen. Het zat echt tussen mijn oren. Mijn stagebegeleider heeft normale blauwe ogen. Ik ga ophouden met rondneuzen. Het is niet goed voor me.

 

15 april 2020

Mijn stagebegeleider was ziek. Zijn secretaresse belde mij om het te vertellen. Weer een dagje “naar de kelder”. Ik ben de stukken maar gaan lezen in plaats van ze te archiveren. Ze zijn een beetje gedateerd, van verleden jaar om precies te zijn, maar ondanks dat is het lezen van de stukken veel interessanter dan archiveren. Hopen dat hij morgen weer beter is. Afwachten maar.

 

16 april 2020

Vandaag maar weer eens naar mijn stagebegeleider gestapt. Ik zag hem achter zijn bureau zitten, maar zijn secretaresse zei dat hij er niet was. Ik begin me weer niet goed te voelen. Ik weet zeker dat ze net als haar baas blauwe ogen had, maar vandaag waren ze zwart. Ze staarde me heel doordringend aan. De rillingen liepen over mijn rug.

Vanmiddag zat ik op het toilet en toen hoorde ik keihard gillen. Noem me laf, maar ik ben op de toiletbril gaan staan en heb me heel stil gehouden. Na een tijdje rammelde er iemand aan mijn deur, met samengeknepen billen van angst hoorde ik hem weggaan. Toen het helemaal stil was geworden ben ik voorzichtig het hokje uitgegaan. Ik slipte en viel bijna in een grote donkerrode plas. Er hing een vreselijke lucht, dezelfde weeïge lucht die je ook in slachthuizen ruikt. Van de plas naar het toilet naast me liepen rode sleepsporen. Glibberend door de bloedplas liep ik er naar toe en deed de deur open. Er zat een ontveld lijk op het toilet. De blauwe ogen van het lijk staarden mij wezenloos aan vanuit een bloedrood gelaat en omdat de mond weg was, leek het naar mij te grijnzen. Ik heb de deur dichtgesmeten en gebraakt. Nadat ik mijn schoenen zo goed mogelijk had schoongemaakt, heb ik de politie gebeld en ben ik naar huis gegaan. Wat een ervaring. Een ontveld lijk op een wc pot. Wie doet zoiets en waarom? En waar is het vel?

 

17 april 2020

De politie weet van niets. Ik heb vanmorgen gebeld, maar ze reageerden kortaf. Ze hadden het te druk voor grapjes. Grapjes! Ik ben naar het toilet gegaan om te kijken. Geen spoor van bloed, zelfs niet een beetje. Misschien ligt het wel aan mij, zie ik echt dingen die er niet zijn. Het is weekend, ik ga naar huis. Misschien kom ik niet meer terug.

 

20 april 2020

Toch weer teruggegaan naar Brussel. Het is slecht voor mijn CV om mijn stage niet af te maken. Ik heb een gasmasker mee. Mike denkt, dat de lucht in de kelder misschien niet goed is. Dat schijnt soms zo te zijn in oude kelders. Als je even in zo’n ruimte moet zijn is dat geen probleem, maar ik breng er heel wat uren door en dan kan bedorven lucht hallucinaties veroorzaken. Ik hoop dat het helpt. Morgen ga ik het uitproberen.

 

21 april 2020

Vandaag werd ik bij mijn stagebegeleider geroepen. Tijdens het gesprek zag ik dat zijn voorhoofd bewoog. Alsof er iets onder zijn huid zat, dat naar buiten wilde. Ik wilde niet kijken, maar mijn ogen werden er steeds naar toegetrokken en hij had toch blauwe ogen? Vandaag waren ze zwart... 

Ik hoef geen koffie meer rond te brengen. Ik krijg een werkplek in het kamertje naast zijn kantoor en morgen mag ik een vergadering bijwonen. Hij heeft me alvast wat stukken meegegeven om door te nemen. Het gasmasker neem ik niet meer mee. Het helpt niet, bovendien hoef ik niet meer in de kelder te werken. 

Mijn hallucinaties worden erger. Het lijkt wel of de mensen los in hun huid zitten en mijn stagebegeleider is de enige niet met een bewegend voorhoofd. Er zijn er meer die dat hebben.

 

22 april 2020

De vergadering ging niet door, dus ik heb maar weer wat stukken doorgenomen. Weer een vervelende ervaring op het toilet. Er lag een rare handschoen in de wasbak. Een huishoudhandschoen van mensenhuid met nagels aan de vingers. Ik durfde het niet aan te raken en heb het maar laten liggen. Toen ik klaar was en mijn handen wilde wassen was het ding weg. Behalve een zacht sissend geluid heb ik niets gehoord. Aan het begin van mijn stage hoorde ik dat geluid af en toe, nu hoor ik het steeds vaker. Vaker en harder. Buiten het gebouw heb ik er geen last van. 

Op mijn route naar huis zit een sauna. Ik denk dat ik er vanavond heen ga. Even lekker ontspannen, dan kan ik er weer tegenaan tot aan het weekend. 

Vanavond heb ik iets vreselijks meegemaakt. Ik durf het niet aan mijn vrienden te vertellen. Ze zullen denken dat ik gek geworden ben. Opschrijven kan ik het nog niet. Eerst een nachtje over slapen. Als dat tenminste lukt.

23 april 2020

Vannacht toch nog redelijk geslapen. Gelukkig lijkt alles overdag minder erg. Misschien moet ik het niet opschrijven. Straks sluiten ze me nog op. Dan word ik opgehaald door de mannen in de witte jassen. Aan de andere kant, ik heb het gevoel dat ik gek word als ik het niet opschrijf. Ik moet het kwijt.

Zoals ik gisteren al schreef, wilde ik naar de sauna om een beetje tot rust te komen.

Het was er rustig, het leek wel of ik de enige klant was. Even twijfelde ik. Zo weinig mensen, zou er wat met de sauna zijn? Toch wilde ik gaan. Ik had echt veel zin om even te relaxen en nu ik eenmaal binnen was vond ik het raar om weer naar buiten te lopen. Ik groette de zuur kijkende vrouw die achter de balie stond en vroeg haar wat de toegang kostte. Even leek het of ze mij geen ticket wilde verkopen, of ze mij weg wilde sturen. Ze bekeek me van top tot teen, wees op het bord achter haar en snauwde: “Kan je niet lezen?’ Wat een bitch. Even overwoog ik om weg te gaan, maar ik wilde echt graag naar de sauna en besloot te blijven. Ik betaalde het verschuldigde bedrag gepast, groette de zuur kijkende vrouw nog een keer en liep naar binnen. 

Er hing een drukkende stilte. Het soort stilte waar je nerveus van wordt. Ik liep verder. Mijn voetstappen werden weerkaatst door de kale muren. Ik zag nog steeds geen andere klanten. Bij de kleedhokjes gekomen trok ik mijn kleding uit, nam een douche en ging de hete ruimte in. Voorzichtig schepte ik een lepel eucalyptus over de saunastenen. Behalve het gesis van de verdampende vloeistof was het doodstil.

Na een tijdje moest ik plassen. Nergens stond aangegeven waar het toilet was. Ik deed de badjas aan die in het hokje hing, deed slippers aan en liep naar de balie om de vrouw te vragen waar de toiletten waren. Ze was weg. De druk op mijn blaas werd erger. Er zat niets anders op. Ik moest het toilet zelf zien te vinden. Na een korte wandeling kwam ik in een chique lounge. Aan de andere kant van de lounge zag ik een gang. De gang was afgesloten met een dik rood touw, zo’n touw, dat je ook in bioscopen en theaters tegenkomt.  Er hing een bordje aan waar “verboden toegang voor onbevoegden” op stond. Normaalgesproken betreed ik geen verboden zones, maar ik had hoge nood en ik had nog steeds geen toilet gevonden, dus liep ik verder. 

De gang eindigde bij een trap. Zo’n ouderwetse steampunk trap. Voorzichtig liep ik naar beneden. En toen zag ik ze. Mensenhuiden. Ze hingen op hangertjes aan een kledingrek. Alsof er mensen uit hun vel waren gesprongen en ze de huiden ieder moment weer aan konden trekken. Ik hoorde gesis. Hetzelfde gesis dat ik overdag hoor als ik aan het werk ben. Naast het rek met de huiden was een deur met een spionnetje. Zo’n klein doorkijk lensje in de deur. Ik had weg moeten gaan, maar dat deed ik niet. In plaats daarvan keek ik. Aan de andere kant van de deur zaten kakkerlakken. Geen gewone kakkerlakken, maar kakkerlakken ter grote van een mens! Geschrokken stapte ik achteruit, een van mijn slippers bleef haken en ik struikelde. Om niet te vallen greep ik naar achteren. Ik bleef staan, maar er scheurde iets, een huid. Als door een slang gebeten liet ik los en rende weg, naar huis. Mijn kleren en schoenen zijn nog in de sauna, ik durf ze niet op te halen.

Ik denk dat die grote kakkerlakken aliens zijn. Aliens die de aarde langzaam aan het overnemen zijn. Ze kruipen in het vel van een mens en nemen hun plaats in. Daarom heeft mijn stagebegeleider geen blauwe ogen meer, maar vreemde zwarte ogen. De kakkerlakken kijken door de oogleden van het geroofde vel en hun bewegende voelsprieten laten het voorhoofd pulseren. 

Vandaag ga ik op onderzoek uit. Ik ben heel erg bang, maar ik moet weten wat ze van plan zijn. Onze aarde mag niet worden overgenomen door aliens. Ik durf niemand om hulp te vragen, ik kan niemand vertrouwen, dus zal ik het alleen moeten doen.

Mijn stagebegeleider heeft een scheur in zijn arm. Het is slordig genaaid met ijzergaren. Ik denk dat het zijn vel was, dat ik gisteren heb gescheurd. In de lunchpauze ga ik de notulen doornemen van de vorige vergadering. Ik wil weten wat er is gezegd. Man, wat een toestand. Zelfs als ik gelijk heb en niet gek aan het worden ben, hoe leg ik dit uit? Vanmiddag is er weer een vergadering. Ik ga ze afluisteren, wie weet geloven de autoriteiten me als ik met concrete feiten kom.

Ik lig boven de vergaderzaal. Ik heb een afluisterapparaatje op een van de buizen geplakt en ik kan ze nu duidelijk verstaan. Er zit een kleine scheur in het plafond waardoor ik ze kan zien. Ze trekken de huiden uit. Net als gisteren hangen ze de huiden aan een hangertje op een rek. Ik zie nu waar het gesis vandaan komt. Je hoort hun gesis nadat ze hun achterlijf hebben samengetrokken. Hun voelsprieten zijn constant in beweging. Ze hebben gladde bruine schilden op hun rug, hun ogen zijn zwart en meedogenloos. Wacht, de voorzitter gaat spreken, ik moet weten wat hij zegt. Schrijven kan later.

 

24 april 2020

Ik ben op weg naar Nederland. Ik blijf geen dag meer in Brussel. Geen idee wie ik moet hebben om mijn verhaal aan te vertellen. Verschrikkelijk, wat ik heb gehoord. Dat we het niet eerder door hebben gehad. Dat ze al zo ver zijn met hun infiltratie. Niet te geloven. Aan de andere kant, ze zijn ook voorzichtig begonnen. Ik hoop toch zo dat ik iemand kan vinden om mijn verhaal aan te vertellen.

Soms heb je geluk. Ik liep tegen onze premier aan. Ik heb mijn verhaal aan hem verteld en hij gelooft me! Hij wil actie ondernemen, maar hij heeft meer informatie nodig. Eigenlijk wilde ik niet meer terug naar Brussel, maar als stageloper, die daar al een tijdje rondloopt, val ik niet op. Dat maakt mij de aangewezen persoon om de nodige info te krijgen. Ik ben bang, maar vastberaden. De premier gaat zijn info krijgen.

 

27 april 2020

Gisteren ben ik de kamer van mijn stagebegeleider ingeslopen. Zijn secretaresse was ziek en zelf was hij naar een vergadering. Ik kan nog steeds niet mee, ik heb nog steeds geen pasje. 

Hij had zijn computer aan laten staan. Met pijn in mijn buik ben ik door zijn bestanden gegaan en ik heb belangrijke informatie gevonden. Ze hebben vriendschap gesloten met een extreem rijke zakenman. Ze hebben hem technologie gegeven, waarmee hij een kolonie op Mars kan bouwen. Dat doen ze toch niet zomaar? Wat willen ze terug? Ik had niet genoeg tijd om daar achter te komen, ik durfde niet langer dan een half uurtje in zijn kamer te blijven. Stel dat hij was teruggekomen en mij achter zijn computer had zien zitten. Dan was ik erbij geweest. Voor je het weet hangt mijn huid ook aan zo’n hangertje. Wat doen ze hier? Wat willen ze? Hoe kom ik daar achter? Ik weet het niet, maar ik moet informatie blijven verzamelen. Erachter komen wat ze willen. Als ze onze aarde over willen nemen, gaan ze iedereen vermoorden. Behalve de happy few die naar Mars kunnen. OMG, ze willen onze planeet.

 

28 april 2020

Mijn stagebegeleider heeft morgen een dagje vrij. Hij heeft mij gevraagd zijn dossiers te ordenen. Komt dat even goed uit. Een hele dag op zijn kamer rondneuzen met een goede reden. Ik ben benieuwd wat ik ga vinden.

29 april 2020

Ik weet nu waarom ze hier zijn. Hun planeet is overbevolkt en daarom zijn ze op zoek naar een andere wereld. Onze aarde is een prima plek voor ze, maar het CO2 gehalte is te laag. Ook is de aarde niet warm- en niet vochtig genoeg. Ik heb ontdekt dat ze al een paar decennia bezig zijn om ons klimaat te veranderen. Ze zijn onze planeet geschikt aan het maken voor hun volk! Wij aardbewoners kunnen hier dan niet meer wonen. De mensheid zal ten onder gaan, behalve een klein select groepje, dat op Mars gaat wonen. 

Ze moeten gestopt worden. Het is nog niet te laat. Als we het CO2 gehalte in de lucht verlagen en de opwarming van de aarde stoppen, kunnen ze hier niet wonen. Oh, als iedereen nou gewoon eens wakker werd! We willen toch niet worden uitgeroeid door een stelletje bovenmaatse kakkerlakken!

 

30 april 2020

Ik lig weer op het plafond van de vergaderzaal. De scheur waardoor ik kijk is iets groter geworden. Ze zijn er allemaal. Wacht er komt nog iemand aan. Het is de premier. Hij draait zijn hoofd om en even lijkt hij naar me te kijken, maar hij kan me onmogelijk zien. De vergadering begint. Gespannen luister ik. Ze hebben het over mij. Ik hoor mijn stagebegeleider zeggen dat ik in zijn computer heb geneusd. Dat ik gisteren in de dossiers heb gebladerd. De bewakingscamera’s hebben het opgenomen. De premier knikt goedkeurend. Berg hem veilig op, hoor ik hem zeggen.

Hoe kon ik zo dom zijn. Het had mij toch op moeten vallen hoe gemakkelijk het allemaal ging. Ik moet hier weg. Voorzichtig begin ik over het plafond te kruipen. Het plafond begint te scheuren. Ze kijken allemaal naar boven. Ik ben betrapt. Terwijl ik langzaam door het plafond zak, deel ik mijn dagboek met de wereld.

Jij hebt het zojuist gelezen. Ik kan niets meer doen. Jij wel.

 

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 98

(De gemiddelde waardering is 4 door 2 stem(-men)

Reacties   

# RE: StageGuido Aerts 11-03-2020 14:08
Spannend. Nu nog uitzoeken wie Paul Janssen is...

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Heeft u dit wel eens meegemaakt?

Geschreven door Henny A.J. Kreeft. Geplaatst in Column.
Als ik door mijn woonplaats ga met het openbaar vervoer heb ik tijd genoeg om alles lekker te bekijken en dat doe ik dus ook lekker op mijn gemak. En dan kom je soms toch w...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Loslaten

13, mei, 2020 Esther Goesinne

I truly wish he killed me

24, apr, 2020 H.o.p.e. Schrijft

Stink ik soms?

09, apr, 2020 Han Maas
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!