Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 726

Los van de baas

Los van de baas

Met hoeveel we bij elkaar zijn … ik heb werkelijk geen flauw idee. Tellen is onbegonnen werk. Uiteindelijk zal ik alles op alles zetten als enige over te blijven.     

We zitten goed, al is de bewegingsruimte beperkt. Vooral ’s nachts is het hier rustig. Van tijd tot tijd draait de baas zich om, dan draaien wij vanzelf met hem mee. Overdag is het vaak hobbelen en klotsen. In het begin werd ik daar flink misselijk van, maar inmiddels ben ik eraan gewend geraakt. Wat nooit zal wennen is de zondagmiddag. Dan trekt de baas een nauwsluitende broek aan en stapt hij op de racefiets. Zitten wij een paar uur lang met kop en staart in de knel. Zeg er eens wat van.

Vanavond belooft een speciale avond te worden; er schijnt een vrouw in het spel te zijn. De huiskamer is opgeruimd, de wc blinkt je tegemoet, op de eettafel staat zelfs een bloemetje en het bed is verschoond. Op de notenhouten salontafel staan twee dikke kaarsen en er ligt een opengeslagen boek: De Vliegeraar. Lezende mannen zijn interessant en vrouwen zijn doorgaans gek op Hosseini.    
Gisteravond heeft de baas al een en ander voorbereid, zodat hij straks niet al te lang in de keuken hoeft te staan. Onder in de koelkast liggen twee flessen Chablis Grand Cru Vaudésir op temperatuur te komen. Uit 2016 nog wel. Eigenlijk boven zijn budget.
Op het eind van de middag scheert hij zich voor de tweede keer die dag, en ook stapt hij voor de tweede keer onder de douche. Hij scheert zich zelfs dáár waar hij dat normaliter zelden doet. Ondertussen sta ík doodsangsten uit, maar het loopt goed af.

Even na vijven arriveert de vrouw. De baas heeft een licht verhoogde hartslag en hij stottert zelfs een beetje. Bij het tweede glas wijn lijkt hij zich weer volledig onder controle te hebben en schudt hij de ene grap na de andere uit zijn mouw. Zo te horen boekt hij daar flink succes mee. Regelmatig roept de vrouw dat ze het in haar broek doet, maar dat schijn je niet al te letterlijk te moeten nemen.       
Het etentje mag gerust een succes worden genoemd. Vooraf serveert de baas een vegetarisch soepje van prei, courgette en gepofte knoflook. Met een snufje peper en wat kookroom is het helemaal af. 
Als hoofdgerecht heeft hij voor geroerbakte lof met reepjes gerookt ontbijtspek gekozen. De toegevoegde scheut vloeibare honing is hier de gekaramelliseerde kers op de taart.               
Het vloeibare toetje doet het hem altijd: vanille-roomijs, op een bodempje Licor Cuarenta Y Tres en fijngesneden, verse aardbeien. Even met de staafmixer erdoorheen, in een hoog, smal kristallen glas gegoten, drie verschillend gekleurde rietjes erin … et voilà.           

Als ze na het eten genieten van een kopje koffie en een glas cognac, zegt de baas onverwacht dat hij een gedicht voor haar heeft geschreven en terstond staat hij op, loopt naar de grenenhouten buffetkast, trekt een lade open, waaruit hij een vel papier pakt en begint luidop voor te dragen. Met plaatsvervangende schaamte luisteren wij mee.

 Dans de liefde, dans het leven                                             
Vlij u neder en laat mij streven                                
Naar ‘t versmelten onzer lijven                    
Heel de nacht tezaam te blijven

Laat ons tot elkaar geraken                         
Laat ons het genoegen smaken                    
Zo zoet te minnen, heel de nacht      
Waarna het ochtendgloren wacht

Inmiddels leven we alweer twee maanden later. Wat er verder die bewuste avond heeft plaatsgevonden, zal ik uit oogpunt van fatsoen onbesproken laten. Laat ik me ertoe beperken te vertellen dat het gedicht zijn uitwerking niet heeft gemist. Dat de textiele lappen door de kamer vlogen. Dat in ónze contreien het bloed stroomde zoals het bloed niet eerder had gestroomd en dat de baas zich aldaar verhief, zoals hij zich daar nooit eerder had verheven. Dat de baas almaar dichter bij de vrouw kwam, totdat hij niet meer dichterbij kón komen. Dat de baas uitzonderlijk zijn best heeft gedaan. Dat hij ook uit alle macht heeft getracht het zo lang mogelijk uit te stellen. Tevergeefs, de explosie was onvermijdelijk.                      
Daarna ben ik direct als een razende aan de zwemtocht van mijn leven begonnen. De concurrentie was moordend. Uiteindelijk wist ik alle overige zwemmertjes ver achter me te laten en was ík het die victorie mocht kraaien.

De baas heeft plaatsgemaakt voor een bazin, met wie ik nu letterlijk lichamelijk verbonden ben. Het is bijzonder goed toeven hierbinnen; behaaglijk warm, veilig en vertrouwd vanaf het prille begin. Wel ben ik naar mijn gevoel in de afgelopen weken steeds meer op een garnaaltje gaan lijken … Ik merk vanzelf wel wat eruit voortkomt. Voorlopig heb ik de tijd. Een maand of zeven nog, zo heb ik begrepen.       
Godzijdank ben ik goed terechtgekomen. Met kop en staart! Je zal ze de kost moeten geven, zij die onverhoopt in een papieren zakdoekje eindigen. In mijn positie heb je trouwens lang niet altijd alle tijd van de wereld. Krijg je de kans, dan is het zwemmen geblazen, of je leven ervan afhangt. Een race tegen de klok zogezegd. En gezwommen héb ik.  

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Ewald Hagedorn
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 210
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Los van de baas"

Geschreven door Ewald Hagedorn . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
16.07.20
Feedback:
Aanpassing n.a.v. oude waardering.
  • Lezenswaardig:
    80%
  • Passend in deze rubriek:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Vincent van Gils 08.07.20
    Prettig geschreven met leuke details. Zeker ingezonden voor een wedstrijd? ;-)
    Grappig perspectief, maar dat zorgt ook voor problemen: een zaadcel die waarneemt welk boek op tafel ligt, en weet welk budget zijn baas heeft, is vreemd.
    Je schrijft dat de zondagmiddag nooit zal wennen vanwege de strakke wielrenbroek, maar hoe lang leeft een zaadcel? Meerdere weken? Heb ik me nooit afgevraagd, maar nu twijfel ik of dit detail wel klopt (moet de baas in het belang van het verhaal misschien dagelijks op zijn fiets klimmen?)
    • Ewald Hagedorn 09.07.20
      @Ewald Gefeliciteerd met je nominatie, Vincent.
      Buiten de recepten om is alles fictie. Ik heb geen racefiets en leg geen boeken op tafel om indruk op vrouwen te maken.
    • Vincent van Gils 09.07.20
      @Ewald Over die zaadcel en zijn levensduur heb jij je research wel gedaan, hulde!
      Leuk ook, je menu, in je verhaal zit dus een kern van waarheid?
      Wedstrijd: ik herkende het thema en aantal woorden, ik denk dat ik aan dezelfde wedstrijd mee deed (mijn verhaal is genomineerd, jippie!).
      Zojuist heb ik wat van je andere stukjes gelezen, ik ben onder de indruk!
    • Ewald Hagedorn 08.07.20
      Dank voor je reactie, Vincent.
      Inderdaad een voormalig en niet-winnend wedstrijdverhaa l. Bijzonder dat je dat opmerkt.
      Je vragen zijn begrijpelijk. Een zaadcel die waarneemt, nadenkt en een verhaal vertelt ... Kolder natuurlijk, maar het is dan ook fictie.
      De zondagmiddag die nooit went ... Een zaadcel rijpt in een tot twee weken. Daarna verlaat ie het lichaam via een ejaculatie of sterft af en wordt door het lichaam afgebroken. Scherp opgemerkt dus van jouw kant. Ik laat het echter zoals het is; al met al is het toch een onzinverhaal.
      De recepten voor het voorgerecht, hoofdgerecht en nagerecht zijn géén onzin. Ik kan het aanbevelen.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...