1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    970 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Liefde

Publicatie op: 26-11-20

Nicole Schilder

Profiel bekijken?

Klik hier!

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Liefde

494 Hits.
 
Het is koud buiten. Ik sta huiverend te wachten bij de bushalte. Van ver zie ik mijn zoon aankomen. Verleden week was hij jarig, hij werd vierentwintig, en straks is het 5 december. Daarom gaan we nu met de bus naar Amsterdam. Hij mag kleren uitzoeken in de stad. Hij vond het een goed idee. Ik bekijk hem aandachtig. Zijn ogen staan moe, zijn huid is onrustig, de tanden zijn hier en daar verkleurd.
'Doe je je fiets niet op slot?' vraag ik, een blik werpend op zijn rijwiel, een mij onbekend roestig exemplaar met stang.
'Nee, deze heb ik geleend op het station. De mijne was gejat.'
'Oh,' zeg ik. Hij wil geen mondkapje op, maar het is verplicht. Half hangt het op zijn bovenlip en zo nu en dan, op mijn aandringen, hijst hij het kapje weer terug over zijn neus.
Ik bekijk hem nogmaals. Wat ik voor hem voel valt moeilijk bondig te omschrijven. Het is een smeltpot van gevoelens. Schuldgevoel, ergernis, ongerustheid, onbegrip, boosheid, wanhoop en tenslotte kwetsbaarheid.
Hij is een zoon, geboren uit een eenzijdige wens, namelijk de mijne, en ik was een veel te jonge, onzekere moeder. Er bestond een verwekker, min of meer zo nu en dan aanwezig, onverschillig en grotendeels ongeïnteresseerd in de verantwoordelijkheden van diens vaderschap.
Geconfronteerd met armoede en beperkingen, groeide deze zoon op te midden van het geruzie van zijn ouders, wanneer zij elkaar wél zagen, depressie en uitzichtloosheid.
Op een bepaalde manier is het mijn schuld dat hij er nu zo aan toe is.
Met tussenpozen verslaafd, verslagen, alleen, eenzaam, hopeloos.
Hij is zo nu en dan dakloos, beweegt zich met enige regelmaat, als een gladde aal, tussen groepen aan lager wal geraakte lieden. Zij spreken straattaal, daar waar ze ook voornamelijk hun bestaan leiden. Sommigen bezitten een mes of boksbeugel, die zij zonder enige aarzeling inzetten bij confrontaties. Soms breken ze in, omdat ze hongerlijden, en soms omdat ze menen dat ze er recht op hebben. De meesten werken niet, mijn zoon bijvoorbeeld werkt alleen op zaterdag. Hij bezorgt Chinees eten.
Honger heeft hij vaak, zo ook nu.
'Eerst eten,' zegt hij, wijzend naar een Domino's zaak. Pizza dus.
Wanneer wordt het de laatste keer dat ik hem zie?
Want ik weet dat de klok tikt, onverbiddelijk, zonder precies te weten hoe laat het is.
'Meneer, heb je een peuk?' roept hij naar een toevallige voorbijganger, een man gehuld in pak en glimmende schoenen. Hij kijkt angstig en versnelt zijn pas.
'Klootzak,' mompelt mijn zoon gefrustreerd, het pizzaservetje verfrommelend. Hij gooit het klakkeloos op de grond zonder te zoeken naar een afvalbak. Ik deponeer het ding in zijn plaats waar het hoort.
'Jezus mina,' zegt hij en loopt nu naar drie rokende jongeren.
'Wacht,' breng ik haastig uit.
'Ik koop zo een pakje sigaretten voor je, maar als je weer een onbekende om een sigaret gaat vragen, draai ik me om en ga ik naar huis.'
Hij lacht minzaam.
'Ach joh, in Amsterdam kan dat gewoon. Een peuk vragen,' sputtert hij tegen.
We naderen Primark. Een grote zaak, met zes verdiepingen. Je wil er niet dood gevonden worden. Het is er normaal gesproken druk, plakkerig en vol. Maar de mode is er betaalbaar.
Dit keer kun je zonder al te veel oponthoud doorlopen. Mijn zoon kiest een paar broeken, een jas en een shirt uit. Dan blijft hij staan.
'Een badjas,' zegt hij, strelend met zijn hand over de zachte stof.
Het kledingstuk is niet duur.
'Neem maar mee,' zeg ik, goedmoedig knikkend.
Hij kijkt nadenkend naar me.
'Echt?'
'Ja hoor. Doe maar.'
'Wat leuk. Een badjas. Ik heb nog nooit een badjas gehad.' Hij neemt het kledingstuk met hanger van het kledingrek en legt het voorzichtig in ons mandje.
Deze dankbaarheid, de eenvoud van dit gebaar verkleint op dat moment mijn onbegrip voor hem, en vergroot zijn menselijkheid, die ik bijna vergeten was.
De afstand valt opeens wat gemakkelijker te overbruggen en mijn smeltpot van gevoel vereenvoudigt zich naar een beter defineerbare emotie.
De liefde, die ik niet meer durfde toe te laten, uit angst hem te verliezen. De liefde van een imperfecte moeder voor haar haast verloren zoon.
Ik ben blij dat deze nog bestaat.
Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

06.01.21
Feedback:
prachtig Nicole, heel ontroerend! Gr Ingrid
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
06.12.20
Feedback:
Ik kom er nu pas toe deze te lezen, maar het is meer dan de moeite waard. Prachtig, ontroerend verhaal, Nicole!
  • Waardering
    100%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig
27.11.20
Feedback:
Wat een verhaal, wat een openheid, wat een moed, wat een tekst! Proficiat!
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Midleven
582
Lezen?
Feest
573
Lezen?
Kwetsbaar
524
Lezen?