Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 700

Lavendel

Het was een van die vroege zomers in de Provence, vol blauwe luchten, gele korenvelden en een zon die bijna altijd scheen. Vanuit de bergen kwam een wind aangewaaid die het water van de rivieren voortstuwde, de aarde omwoelde, de geesten verfriste en verse verhalen aanbracht. Men zei dat in de verdorde olijfgaarden de krekels bezweken onder de hitte. Maar niets was minder waar. Tot op de pleinen vol platanen, waar mannen en vrouwen petanque speelden, hoorde men ze luider dan ooit sjirpen. Het was alsof de diertjes begrepen wat er gaande was in dat stukje Provence, ingesloten tussen de machtige Rhône en de speelse Sorgue.
Anderen beweerden dat de duiven door de hitte bij bosjes uit het lover vielen. Dat leek al even onwaarschijnlijk, zoals wel meer dingen in die wonderlijke zomer onwaarschijnlijk leken. Maar ik zag met eigen ogen hoe Provençaalse stadsarbeiders in de vroege ochtenduren, wanneer de hitte nog draaglijk was, door de parken en plantsoenen trokken. Ze plukten de onfortuinlijke vogels van de grond om ze haast achteloos in rolcontainers te gooien.
Op de bankjes in het schaarse lommer groeven wijze grijsaards diep in hun geheugen naar zomers die even onverbiddelijk waren geweest. 'Het is erg nu,' zeiden ze. 'Maar in de oorlog was het toch nog erger.' Ze knikten instemmend, want alle heil kwam van boven en veel ellende vloeide voort uit de oorlog. Die hete zomer was echter beslist de schuld van het broeikaseffect. Maar dat het einde van de wereld in zicht was, zoals die vreemde snuiter in zwart pak op alle straathoeken orakelde, nee, dat geloofden ze niet.
Het was trouwens niet eens de droge hitte die die zomer zo verschrikkelijk maakte. Het was de liefde, niets meer en niets minder dan de liefde in al haar facetten. Het was de kuise, hoofse liefde zoals ze door de troubadours in de middeleeuwen werd bezongen. Ook soms de ruwe liefde zoals ze zonder franje bedreven werd in de oranje havenwijken van Marseille en verder de liefde die zo sensueel was als de zwoele tango's die men danste in de Argentijnse pampa's. Het betrof prille liefdes die ontkiemden bij zonsondergang. Maar vooral sluimerende liefdes die gingen schuilen voor de sleur van de dag of zich verborgen in gratuite woorden en die gewacht hadden op de hitte om te ontluiken.
De zwaarwichtigste liefdesaffaires, zoals iedereen wel zal weten, worden echter veroorzaakt door de geesten van bejaarde liefdes die plots opnieuw in alle hevigheid ontvlammen. Net als oude vulkanen na geruime tijd weer actief worden zoals Jacques Brel het zingt in Ne me quitte pas. In die lange, hete zomer leek het alsof alle amoureuze gevoelens van vele jaren samen kwamen. Buren, collega's, schoolmakkers, kennissen, vrienden en familieleden sloten elkaar zoenend in de armen. Er werd geknuffeld dat het niet mooi meer was of men deed toch een verwoede poging daartoe.
En al wie er voor openstond, rook de lavendel die als nooit voorheen bloeide en geurde in alle bloemenperken.
Dit artikel delen?
Auteur: ©Stefaan Desmet
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 429
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Lavendel"

Geschreven door Stefaan Desmet . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!