Voor schrijvers, door schrijvers
963 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

133 Hits

Publicatie op:
KONING VOOR EEN PAAR MINUTEN
In de jaren tachtig en negentig van het vorige millennium reisde Daan Griep heel wat af met diverse oude stijl jazzorkesten. Hij kende Nederland. En als Nederland hem inmiddels straal vergeten was, dan had dat waarachtig niet aan hem gelegen.

Na een kwart eeuw bezat hij nog steeds een okerkleurig adressenboekje met de namen en telefoonnummers van honderden muzikanten. Hij trof het tot zijn verbazing aan in een doos met afgedankte legpuzzels en door muizen aangevreten knuffels, toen hij de schuur opruimde. Sinds hij in Westerwolde woonde, had hij er niet meer naar omgekeken, want aan optreden deed-ie niet meer. Hij begon te bladeren. Zoveel gekken! Toegegeven, eveneens enkele geniën. De gekken leverden voldoende stof voor een complete romancyclus: onenigheid over tempo, drankgebruik, toonaard, geld, kleding, pauzes, repertoirekeuze, consumptiebonnen, visitekaartjes, vriendinnen. Ook aan publiek en opdrachtgevers was soms een steekje los geweest. Die groep viel niet meer telefonisch te traceren. Daarvan restten hem enkel herinneringen.
 
                                                                                                    * * *

Daan blies trompet in de zomer van 1992 op een zaterdagavond in de Maasstad vanwege een lokaal jazzfestivalletje. Hoera! In zijn ogen was niet New Orleans, maar Rotterdam de bakermat van de jazz. Dáár namelijk had hij als vijfjarige kennis gemaakt met het edele erfgoed- of moet men ‘adellijke’ zeggen?- van Duke Ellington en Count Basie. Dit soort muziek wilde hij later ook maken. Het eerste nummer, dat zijn leven zou veranderen, werd door zijn zes jaar oudere oom, die een pick-up en grammofoonplaatjes bezat, ‘Krielufkol’ genoemd. Daan ontdekte pas veel later, dat het nummer Creole Love Call heette. Dit was een geladen schnabbel, voor hem bij voorbaat al van historisch belang.

Ze stonden gelijkvloers met z’n zessen ingeklemd tussen twee kleverige cafétafeltjes. Een volwaardige ‘bandstand’ kon je het niet noemen. De blazers speelden schouder aan schouder bijna op de tenen van de ritmesectie, die met de rug tegen het kroegraam zat- slechts half zichtbaar voor het publiek. En achter de gesloten gordijnen bleef het orkest totaal onzichtbaar vanaf de straat. De nieuwsgierigheid van passanten zonder toegangskaartje werd zo nauwelijks geprikkeld. Een domme zet van de zuinige uitbater. Dat een stuk of twintig bezoekers op het geluid naar binnen gekomen waren, viel achteraf nog mee. Het etablissement bezat de omvang van een flinke huiskamer. Toch had er voor de gezelligheid best wat meer volk bij gemogen.

Even na achten trapte Daan af. Ze brachten Blues My Naughty in up-tempo. Geen halve minuut later gebaarde trombonist Coen, dat men moest afbreken. Peter had hem met een gemene schop kenbaar gemaakt, dat één van de banjosnaren gebroken was. Een beroerde start. En het zou erger worden. De helft van het publiek verdween nog voor aanvang van de tweede set, omdat die ene oude zwerver daar rechts aan de bar hinderlijk dronken werd.

Om tien over negen besloot Daan zijn trompetsolo met een hoge noot van zesentwintig maten- een spectaculair, maar betrekkelijk eenvoudig kunstje. De verlopen zatladder hees zich vastbesloten overeind. Begeesterd klapte hij het begin van Theo’s klarinetbijdrage finaal aan flarden. Hij zigzagde naderbij. Velen hielden hun hart vast. Wat zou men nu gaan beleven?

Pal voor Daan hield hij wankelend halt. “Hier,” lalde de man. “Hiero. Voor de Koning.” En hij stak Daan rood papiertje toe. Met aangeschoten volk valt niet te discussiëren. Daan had wijzer moeten wezen, maar weigerde categorisch misbruik te maken van de kennelijke verstandsverbijstering van de ander. Met de rechterhand maakte hij een afwerend gebaar, terwijl hij zijn toeter met de linkerhand beschermend tegen de borst klemde. Vergeefse moeite. De kerel bleef aandringen en frommelde koppig het geld in de trompetbeker. Tijd voor het slotchorus. Daan stopte het bankbiljet zolang in zijn borstzak en plaatste zijn instrument aan de lippen voor een glissando.

En hier brak dan dat vreselijke moment aan. De barkeeper sprong soepel als een kikker over de tapkast en nam- heel anders dan een kikker- de bezopen bewonderaar in een wurggreep, juist toen het slotakkoord van Breeze verklonk. Vervolgens werd de apezatte fan met enige rake klappen vakkundig de deur uit gewerkt. Het publiek keek stomverbaasd en doodstil toe. De barkeeper keerde terug naar de tapkast, waar hij omstandig zijn handen schoonveegde. (Straatvuil, snot, kots?) Daan bekroop een gek gevoel. Het was hem, alsof de kroegbaas hem een welverdiende kroon ontnomen had. Het geroezemoes van de klanten nam intussen weer toe. Ook de orkestleden kwamen bij zinnen. “Wat nu?” vroeg bassist Chris.

“Maakt niet uit,” antwoordde Daan. “Begin maar vast. Ik haal jullie wel in.” Hij legde zijn trompet zolang in de koffer en hoorde Arie, de slagwerker, aftikken. Naar buiten snelde hij, richting stoeprand. Hij tuurde vergeefs naar het miezerige plantsoentje aan de overkant van de straat en wierp verwilderde blikken om zich heen. Hij zocht veel te ver, want recht onder hem, vlak voor zijn voeten in de goot kreunde iemand.

Daan stak zijn rechterhand uit en sjorde de dronkenman omhoog. “Bedankt voor het geld, meneer. Maar dat kan ik niet aannemen. Het is te veel. Betaal er liever een taxi naar huis mee.”

De ander omhelsde hem. “Serieus, man. Jij bent de Koning. You’re the King, man.”

Daan maakte zich voorzichtig los. Binnen deed hij verder routineus zijn plicht. Om half één liet hij zich honderd piek uitbetalen. Het zat erop. Blij toe! Voorlopig zou hij niet meer optreden voor de horeca van deze stad.

                                                                                                    * * *

En nu pas- na al die tijd, in zijn Groningse schuur, met het adressenbestand in zijn handen- realiseerde hij zich, wat er die avond precies voorgevallen was. Elk waar verhaal heeft immers minstens twee kanten:

De kroegbaas van Café Parkzicht had een te dure band uit Amsterdam laten aanrukken. Kaartverkoop en omzet wogen niet op tegen de kosten. Simpel. Daar ontstond opeens een complicatie: Een vervelende klant viel- zo te zien- de stersolist lastig. Jeminee! Zou de woordenwisseling ontaarden in een bloederig handgemeen met veel gebroken glas, gevolgd door een politie-inval en een kostbare rechtszaak? Hier moest dringend ingegrepen worden. Hij nam een sprong. En de rest weet u inmiddels.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "KONING VOOR EEN PAAR MINUTEN"

12.03.21
Feedback schrijfkwaliteit
Weer met veel plezier gelezen, hans. Even een vraagje: Is Daan Griep soms de man van Ursula Griep?
  • Waardering schrijfkwaliteit
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • W.J. (Hans) Villerius 12.03.21
    Nee, Louise. Daan is gehuwd met Clara. Samen hebben ze een dochter: Ursula. Deze Ursula opereerde tot voor kort als privédetective in Amsterdam- tot de grond haar daar te heet onder de voeten werd en ze moest uitwijken naar de West. [Zie 'De notitieboekjes van Ursula Griep'.]
    • Louise van der Hee 13.03.21
      Aha, zo zit het dus. De naam Ursula was me bijgebleven. Het lijkt me een leuk ebook, Hans en met humor geschreven, dus ik zet hem zeker op mijn to do lijst om te lezen.

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Dovemansoren (302) Asko De vries robles 16-04-2020

    Steeds vaker bekruipt mij een unheimlich gevoel, alsof mijn schrijfsels aan dovemansoren zijn besteed. Vulsels voor mijn  mannelijk ego, verlengstuk van... “Pfff,heb je hem weer,” zei mijn beste...

    Lees meer: Dovemansoren