Klik op een van de onderwerpen voor meer informatie!

SCHRIJFACTIVITEIT: KORT VERHAAL
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
OOK MEEDOEN?
Tekst inzenden:
Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Door, na eerst in te loggen op JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN

Eerst inloggen s.v.p.!

Klein verzet

Publicatie: 05 november 2021

Als ik niet nodig had moeten plassen, had ik het niet gezien. Ik zat gehurkt achter een te smalle boom, probeerde mijn evenwicht te bewaren terwijl de opluchting voelbaar was en hield scherp in de gaten of er geen andere wandelaars langs kwamen. Toen ik opstond en onhandig mijn kleding opnieuw schikte, viel mijn blik op iets neon groens. Het lag tussen mij en het zandpad. Het viel nauwelijks op tussen de herfstbladeren. Het moest er al langere tijd hebben gelegen, want het was vrijwel bedekt.
Eerst dacht ik dat het zwerfafval was. Maar toen ik uit nieuwsgierigheid de bladeren opzij veegde, bleek het geen stukje plastic of verpakkingsmateriaal te zijn. Het was een steen van een centimeter of acht. Ik woog het in mijn hand en bekeek de illustratie. Een grimmig, grof geschilderd felgekleurd dier tegen een zwarte achtergrond. Zijn bek was geen halfrondje waarvan de boog vrolijk naar beneden wees, maar een hoekige curve naar beneden. Het oogje was bloedrood, de schubben waren grijs, met slordige halen over zijn lijf gekladderd. Ik moest denken aan een tekening van een boze kleuter. Maar die zou er geen ‘Fuck the system’ bij zetten.
‘Stupid-stone’ stond er op de achterkant. En daaronder in hele kleine zwarte lettertjes: ig:@stupidstone
Hier zat een stukje in.

Ze zat op het houten bankje aan de rand van het bos. Ik glimlachte en zwaaide voorzichtig terwijl ik haar naderde. Zo’n week Sinterklaashandje, maar dan in slow motion op borsthoogte. Ze glimlachte niet terug.
Het gitzwarte asymetrische haar maakte haar bleke gezicht nog bleker. Grote blauwe ogen, zo helder en licht dat ze gelijk opvielen. De combinatie maakte dat ze zo weggelopen leek te zijn uit een mangastrip. In haar oor zat een veiligheidsspeld. Ze had een strakke broek aan, hoge zwarte laarzen met dikke zolen en riempjes, en een gebreide trui met felgekleurde strepen. Blauw, geel, roze. De trui leek veel te groot. Wás veel te groot. Toen ze opstond zag ik dat het breisel bijna tot haar knieën naar beneden zakte. Hij viel zo wijd dat hij weinig warmte moest vasthouden.
Op een eigenaardige manier maakte ze een harde en tegelijk kwetsbare indruk.
“Hoi, ik ben Irma. Fijn dat je wilde komen.” Ik wees naar de andere kant van het bankje. “Allebei een uiteinde?”
Ze knikte. Bijna synchroon gingen we zitten. Ze stak haar benen naar voren en sloeg ze over elkaar. Haar handen klemde ze tussen haar benen. Ze rilde een beetje. Waarschijnlijk te veel bezig met haar imago voor een jas.
Ze keek me niet aan.
Ik pakte mijn notitieboekje en een pen. Het was prettig om een pen in mijn hand te hebben, ook al had ik nog niets om op te schrijven. Ik wilde een naam noteren, maar besloot daar nog niet naar te vragen.
“Dus jij hebt een variant bedacht op de Happy Stones.” Ik stak de achterkant van mijn pen tussen mijn lippen alsof het een sigaret was. Voelde me in mijn element in de rol van hobbyjournaliste.
Nu brak wel een glimlach door.
Ik probeerde de juiste woorden te vinden. “Creatief. Maar ik begrijp het niet. Volgens mij is de bedoeling van Happy Stones dat mensen er blij van worden.” Zacht spreken, met een vragende ondertoon en niet te snel. Ik wilde niet dat ze het als kritiek zou opvatten. “Maar van jouw stenen wordt niemand blij, denk ik.”
De glimlach verdween net zo snel als hij doorgebroken was.
“Moet dat dan?”
“Wil jij niet dat mensen blij worden?”
De wind maakte dat ik de bladeren in de bomen kon horen ritselen. Af en toe viel er iets op de grond met een lichte tik. Een eikel, een takje. Het ruisende achtergrondgeluid werd veroorzaakt door de auto’s op de provinciale weg. Ik voelde de kou van het bankje door mijn spijkerbroek heen.
Ze draaide haar bovenlichaam een kwart en keek me verbaasd aan.
“Waarom zou ik?”
Het was duidelijk dat ze het als retorische vraag bedoelde.
“Nou…”
Ik begon me een beetje ongemakkelijk te voelen.
“De wereld wordt er misschien een stukje mooier van?” probeerde ik.
“Mooi?!” Ze lachte cynisch. “Jij denkt dat je de wereld mooier kan maken door overal knutselwerkjes rond te strooien? Dat je alle ellende, de milieuproblematiek, ziekte en onrecht, de falende overheid, mensen die doodgaan van de honger, de de…”
Ze leek verstrikt te raken in haar eigen zin. Ze wierp beide armen omhoog in een hopeloos gebaar.
“Dat je al die random shit kan opleuken met een paar steentjes? Tjonge, wat naïef. De Happy Stones zijn zo tekenend voor de schijnheiligheid van onze maatschappij. Ze zijn net zo erg als alle spreuken die je tegenkomt op bordjes, in winkels, op kleding, sociale media. O, wat zijn we gelukkig! Make the world a better place! Iedere dag is een nieuwe start! You are so special! O, wat zijn we toch goed en lief voor elkaar. Terwijl de halve bevolking sterft aan welvaartsziekten en corona en de aarde kapotgaat.”
Ze stond op. “Wie heeft het bedacht? Een of andere zielige stumper die niks beters te doen had? Dat verzin je toch niet?” Ze sprak het uit alsof het woord ‘verzin’ in hoofdletters geschreven was.
“Ik ruil ze om.”
“Wat bedoel je?”
“Ik ruil de stenen om.”
“Ruil je Happy Stones voor Stupid Stones?”
“Ja.”
Ze stond weer op, trok haar trui omhoog en zocht naar de openingen van haar zakken. Nu zag ik dat op allebei haar heupen een grote bult zat, veroorzaakt door iets in haar broekzak. Ze diepte een paar vrolijke keien op en kwakte de stenen naast me neer. Een bonte verzameling grappige plaatjes en spreuken.
“Geniet ervan!” Het klonk niet gemeend. Ze lachte als een boer met kiespijn, draaide zich om en liep weg.

Ik zag mezelf daar wegsloffen. Een jaar of zestien. Boos en verdrietig tegelijk. Vooral teleurgesteld. Een machteloze puber in de grote boze wereld.
En toen hadden we nog niet eens internet, moesten we onze informatie halen van alleen het achtuurjournaal en wat je hoorde van anderen. Corona en de klimaatcrisis waren nog ver weg. Mijn ouders waren daarentegen veel te dichtbij. Van hen nam ik per definitie al niets aan, omdat ze alles wat ík zei bestempelden als links geitenwollensokken gewauwel.
Ik had het gevoel dat ik gevangen zat. Volwassen genoeg om de wereld om me heen te begrijpen en nog niet de mogelijkheid om er echt iets mee te kunnen. 
Ook ik pleegde kleine daden van verzet. Stiekem naar de anti-kernenergiedemonstratie. Een briefje op het raam van de slager plakken met; ‘vlees is moord’.

3-11-2021 Horster Weekblad, pagina 5

Klein verzet tegen de Happy Stones
Door Irma Janssen.

 

 



 

 

 

 

WAARDERING
HITS
185
AANGEPAST: 06-11-2021

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!
07.11.21
Graag je feedback a.u.b.:
Mooi rond verhaal!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
05.11.21
Graag je feedback a.u.b.:
Heel mooi geschreven, Wies!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig