1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    949 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 26-07-2021

Hits: 145

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Klavertjevier

Aangepast: 26-07-2021
Klavertjevier
 
Het is nog vroeg in de ochtend wanneer ik ietwat gespannen het lege kantoor betreed. Even was ik bevreesd dat, door de file nabij knooppunt Hoevelaken, ik te laat op mijn eerste werkdag zou komen, maar tot mijn opluchting was ik in de staart belandt en reed ik na enige tijd stil te hebben gestaan stapvoets langs Strand Nulde. Uitgerekend daar veegde een medewerker van Rijkswaterstaat de laatste bebloede glasscherven van de baan. De knoop in mijn maag deed mij aan het leed denken waar deze plek bekend om staat.
   ‘Verdomme Sander,’ prevel ik binnensmonds en haal het zilveren lijstje uit mijn binnenzak. Met een brok in mijn keel zet ik het op mijn bureau en besef dat net als de ouders van het meisje van Nulde, ik als geen ander weet hoe het is je grootste bezit te moeten missen. Om niet te weten waar je zoon uithangt en alles, maar ook werkelijk alles wat je lief was je wordt ontnomen.
Mistroostig neem ik het kantoor in mij op. Er is tijdens mijn verlof niets veranderd. Wat heb ik deze ruimte gemist, besef ik terwijl ik starend uit het raam, steeds meer vertrouwde gezichten de bouwput zie betreden. En ondanks mijn lange afwezigheid voelt het goed om weer op deze plek te zijn, al zie ik er wel enigszins tegenop de keet te betreden nu ik mijn mannen in hun werkplunje zie lopen.
Ik adem diep in en uit en probeer mijn aanwezige zenuwen de baas te worden. Ik weet dat de drempel hoog is, maar nu ik Sander eindelijk weer thuis heb, is het tijd om mijn eigen leven weer te leven. Wat er althans van over is.
Nog steeds kan ik niet bevatten dat Sylvia mij verweet dat ik haar, of zoals zij het verwoorde, ons in de steek liet. Alsof ik voor onze scheiding heb gekozen. Het was haar keus om met de meiden weg te gaan.
En wat voor keus had ik? Onze zoon aan zijn lot overlaten? Hem de deur wijzen zoals die interventionist ons opdrong? Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen en ik snap ook nog steeds niet dat Sylvia meer vertrouwen in de werkwijze van de psychologie had, dan in ons geloof, om maar te zwijgen over haar eigen moederinstinct.
Welke ouder laat zijn kind over aan z’n lot? Dat doe je toch niet? Hoe zou ik ooit nog kunnen slapen, wetende dat mijn kind geen dak boven zijn hoofd heeft. Dat hij alles doet wat God ons heeft verboden, en dat puur om aan geld te komen zodat hij een shot kan scoren.
Ik moest hem wel gaan zoeken. Ik had geen andere keus. En wat was ik blij dat ik hem vond en hij weer veilig thuiskwam. Dat hij mij beloofde zijn leven te beteren. Niet voor mij, maar met name voor zichzelf. Dat hij eindelijk het besef kreeg dat hij ertoe deed. Zelfs bij zijn moeder en zusjes.
Ik wist dat er een terugval kon komen, en dat ondanks zijn beloften het duiveltje op zijn schouder meer overredingskracht had dan mijn woorden. Toch was het mijn vaderhart dat mij ertoe dwong om mijn jongen weer veilig thuis te krijgen. Het was mijn liefde voor hem dat hem een leven gunt waarin hij zich thuis zou voelen. Een leven waarin geen drugs nodig zijn om zijn demonen te verbannen. Waar hij nooit meer achter het centrale station op zijn knieën een smeerlap hoeft te pijpen, puur om die sluipmoordenaar te kunnen bekostigen.
Nu mijn huwelijk verleden tijd is, zie ik in dat Sander zijn verslaving, zijn ziekte de oorzaak is van onze verwijdering en dat doordat ik bleef volharden in mijn zoektocht, ik mij volledig voor Sylvia haar gevoelens afsloot. Eigenlijk is ze al die tijd waarschijnlijk net zo eenzaam geweest als dat ik mij heb gevoeld, realiseer ik me terwijl ik het zilte vocht op mijn lip proef.
Met de mouw van mijn shirt veeg ik mijn emoties uit mijn gezicht als ik voetstappen hoor naderen. Ik herken de tred van Paul gelijk.
Zijn dominante lach buldert door de hal en ondanks dat ik besef dat hij met zijn overheersende charme iedereen op de bouwput onder controle heeft, voelt zijn superioriteit bijna als een warm welkom. Zakelijk kan Paul een hufter zijn, maar wat mijn verlof aangaat heeft hij bewezen een zeer betrokken, maar vooral bezorgde werkgever te zijn. Iets wat ik ruim anderhalf jaar geleden niet voor mogelijk had gehouden.
Geschrokken kijk ik op als de deur opendraait en Paul mij meevoelend aankijkt.
   ‘Dag Paul,’ zeg ik gespannen en rijk hem m’n klamme hand.
Slikkend kijkt hij mij zwijgend aan en z’n weke ogen verraden de woorden die niet worden gezegd. Geheel onverwachts omarmd hij mij en ietwat ongemakkelijk zeg ik dat Sander eindelijk weer thuis is.
Verrast kijkt hij me aan. ‘Wat? Maar dat is geweldig nieuws!’
Ik knik instemmend. Zijn welgemeende emotie doet mij beseffen dat ik mijn ogen heb gesloten voor de buitenwereld. Al die tijd was ik alleen maar bezig met Sander uit de buurt te houden van de drugs, ook al wist ik dat het een verloren strijd was.
   ‘Met betere berichten kunnen we deze dag niet beginnen,’ zegt Paul terwijl ik hem ondertussen zie staren naar het lijstje op mijn bureau.
   ‘Dat is een Moederdagcadeau van Sander. Hij heeft het voor haar op de lagere school gemaakt. Hij zat toen in groep drie. Sylvia heeft achtergelaten toen ze definitief bij me wegging. Ze was van mening dat het cadeautje haar geen geluk had gebracht.’
Verontwaardigd kijkt Paul me aan, terwijl ik het lijstje met het gedroogde klavertjevier uit zijn handen neem. Mistroostig zeg ik: ‘De groene blaadjes zijn door de jaren verkleurd, net als Sylvia haar liefde voor hem is verkleurd. Maar ondanks dat ben ik er blij mee. Ik heb het al die tijd gekoesterd. Een teken van geluk, vertrouwen, hoop en liefde… Hoe kan een moeder daar afstand van doen? Het heeft mijn Sander uiteindelijk toch thuis gebracht.’
   ‘Ik ben blij voor je, man!’
   ‘Bedankt voor je geduld en je medeleven,’ zeg ik en zet het lijstje op mijn bureau. Langzaam draai ik me om en vraag beschaamd: ‘Ik heb een verzoek en eigenlijk vind ik het erg vervelend om het op mijn eerste werkdag te moeten vragen, maar kan ik aanstaande vrijdag wel vrij krijgen? Dan ga ik Sander namelijk begraven.’
Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

30.08.21
Feedback:
Erg mooi. Ondanks een slordigheidsfoutje aan het begin ( was belandt) vijf sterren omdat het prachtig geschreven is. Een hartverscheurend verhaal met een onverwacht eind.
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
26.07.21
Feedback:
Prachtig geschreven!
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
55 woordenverhaal
Zilveren golven
198
Lezen?
Woorden
181
Lezen?
Verwaarlozing
176
Lezen?