• images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Tekst inzenden:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen zie je een knop om je artikel in te zenden. Door op die knop te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst! Ook vervolgverhalen e.d. zijn niet toegestaan en verwijderen we.
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

Kerstdiner zonder zilveruitjes

Publicatie: 26 december 2020

‘O nee!’ zegt zijn vrouw. Een aangename geur van onbekend komt uit de keuken. Zoals iedere kerst maakt zijn vrouw iets wat ze nog nooit hebben gegeten. Ze houdt van variatie, maar in het liefdesspel is ze op uitsluitend vastgestelde tijden zo standvastig als een missionaris.

Het ruikt niet aangebrand, dus begrijpt hij niet waarom ze het nog een keer paniekerig herhaalt: ‘O nee!' Om eraan toe te voegen wat ze niet kan toevoegen: 'We zijn de zilveruitjes vergeten.’

Bij het begrip ‘we’ heeft haar man toch wel zijn bedenkingen; hij leest in de supermarkt op wat zijn vrouw heeft opgeschreven. Zijn kritische opmerkingen beperken zich tot ‘wat staat hier nou?’ als hij haar handschrift niet kan lezen, maar dat moet toch echt aan hem liggen: ‘Dat zie je toch!’

‘Zijn zilveruitjes echt noodzakelijk?’

‘Ja natuurlijk.’

‘Hoe kun je iets missen in een gerecht dat je nog nooit hebt gegeten?’ – hij weet dat ie kansloos is en trekt zijn schoenen aan.

‘Vergeet je mondkapje niet voor te doen. Neem maar eentje extra mee, want die touwtjes knappen gauw.’

‘Bent u ook iets vergeten?’ vraagt een bekende in de rij. Het moet gezegd, iedereen staat op veilige afstand, waardoor ‘een gezellig praatje’ tot zijn opluchting moeilijk is. Het ligt op zijn lippen om te zeggen ‘nee, ik sta hier altijd op eerste kerstdag voor mijn plezier.’

‘De mandjes zijn nog niet schoon,’ zegt het meisje. Dus loopt hij met een winkelwagentje waarin een tray zilveruitjes gemakkelijk past.

‘Jongeman,’ mag ik wat vragen?’ – waarom je altijd vraagt of je wat mag vragen is net zo voor de hand liggend als de vraag zelf. ‘Waar vind ik de zilveruitjes?’

‘Tweede straatje links en dan aan uw rechterhand. Bij de augurken. Maar ze zijn op.’

De jonge man haalt zijn schouders op bij de volgende vraag van de man: ‘Wanneer komen ze weer?’

‘Misschien zitten ze wel onder op mijn kar. Maar dat weet je pas als ik daaraan toe ben.’

Toch gaat de man het tweede straatje links in. Je weet maar nooit, soms heb je de mazzel dat niet iedere supermarktmedewerker het inzicht in zich heeft soort bij soort te zetten. Een verdwaald potje kan hem redden.

Het is zuur dat hij ziet, maar geen zilveruitjes. Wel Amsterdamse uien. Zuur is zuur. Zijn vrouw moet ze dan maar in stukjes snijden.

‘Dat zijn geen zilveruitjes.’

‘Dan snijd je ze toch in stukjes.’

‘In het recept staat ‘zilveruitjes’. Daar moet ik me aan houden.’

‘Ik heb mijn best gedaan’ – wat was het vroeger toch beperkend gemakkelijker. Hij herinnert zich nog dat zijn vader hem op zaterdagmiddag van school haalde als hij uit de fabriek kwam. Langs de snoepwinkel en dan naar huis. Het weekeinde dat later weekend werd, was begonnen. Kort, maar duidelijk. Als hij nu bij zijn zoon op zaterdagmiddag even langs wipt, zit ie in de stalen, hypotheek verzwarende uitbouw met een laptop die nooit het genoegen smaakt in een lockdown te gaan. Zelfs niet voor het weekend. Waar is de tijd gebleven dat hij met zijn vrouw op 24 december, als de winkels om vijf uur sloten, de boodschappentassen in de keuken zette en met een gerust hart zei: ‘Wat we niet hebben, dat hebben we niet.’  

‘En toch mis je de zilveruitjes.’

‘Het is heerlijk, mop. We hebben dit nog nooit gegeten, dus weet je niet wat je zou kunnen missen.’ Hij kijkt naar zijn vrouw die in een prachtige jurk met het toetje de kamer binnenkomt. De split wijst hem de weg naar het heilige der heilige; naar zijn toetje vanavond laat.

Het eten was lekker, maar liflafjes vullen de maag toch minder. De pot met Amsterdamse uien wordt steeds groter. Hij loopt naar de koelkast.

‘Wat ga je doen?’ schreeuwt zijn vrouw.

‘Ik heb zo’n trek in een uitje.’

‘Als je dat doet ga ik straks gelijk slapen.’

‘Ach, dan variëren we toch wat.’

‘Nee, aan mijn lijf geen polonaise. Ik ben niet van het Billy Smarts Kerstcircus!’

Hij doet de koelkast maar weer dicht.

WAARDERING

HITS

390

Artikel aangepast: 27-12-2020

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!