Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 

136 Hits

Publicatie op:
Kerstdiner
Kerst is misschien alweer uit de gedachten verdwenen maar deze wilde ik de lezers niet onthouden. 
 
 
 
De SUV ploegde zich moeizaam vooruit door de sneeuw. Toen ze twee uur geleden vertrokken scheen een stralende zon aan een strakblauwe hemel maar eenmaal onderweg begon het snel dicht te trekken en weldra viel de eerste sneeuw.
Johan tuurde ingespannen door de voorruit en probeerde te ontdekken waar de weg eindigde en de berm begon.
De ruitenwissers deden als een metronoom hun werk maar hadden moeite met de sneeuw vlokken die steeds dikker werden.
'Goddomme, 'vloekte hij gespannen.'Nu weet ik waarom we vorig jaar niet zijn geweest. Waarom gingen jou ouders in godsnaam midden in de rimboe wonen,'
'Je mag niet vloeken, papa,' merkte Jasmina op. Ze zat samen met Jasper op de achterbank met de armen over elkaar.'Wanneer zijn we bij opa en oma.'
'We hadden er al kunnen zijn,lieverd,'antwoordde Marjan.'Maar het weer zit een beetje tegen.'
Johan trapte het gaspedaal in waardoor de wielen slipten in de zachte sneeuw en de zware auto met de achterkant opzij gleed.
'Rustig aan, schat. De kinderen en ik willen graag heelhuids aankomen.'
Johan wilde haar iets toebijten maar op het laatste moment hield hij wijselijk zijn mond. Met een rood hoofd slaagde hij er weer in de auto recht te krijgen. Marjan zette de radio aan om het boze gemompel van Johan te overstemmen.
Tien minuten hield hij zijn mond en keek over het stuur , kennelijk in gedachten verzonken.
'Heb je nog contact gehad met ze.'
Hij vroeg het terloops maar zijn gezicht stond gespannen.'Ik bedoel, vanwege...'
Marjan rommelde in haar tas en vond haar telefoon. Ze drukte het ding aan en zocht in haar bel historie.'Vorig jaar januari heb ik gebeld,maar ze namen niet op.'
'Dat het vorig jaar misliep was niet mijn schuld, ' zei hij verontschuldigend. Hij wierp een snelle blik naar achteren om zich ervan te vergewissen dat de kinderen niet meeluisterden.
' Nee, natuurlijk niet, 'merkte Marjan sarcastisch op.'Dat jij jezelf een stuk in de kraag dronk en het aanlegde met die hoer op je werk was buiten jou schuld om.'
Woedend sloeg hij op het stuurwiel.'Je weet wat ik bedoel, Marjan. Je moet het begrijpen...zij verleidde me in een zwak moment. '
De ogen van Marjan schoten vuur en haar gezicht vertrok tot een masker van woede.
'Klootzak...ik vraag me af waarom ik nog steeds bij je ben. Jij zou ook mijn ouders afbellen, en dat heb je ook niet gedaan. '
Johan trok zijn schouders op en snauwde.'Het zijn jouw ouders, ik dacht dat jij ze zou afbellen. '
De stoom kwam bijna uit de oren van Marjan en haar hart sloeg als een razende.
'Nadat jij overal een zooitje van maakt verwacht je ook nog dat ik het ga goedmaken, stumper. Zelfs verantwoording nemen voor je eigen stommiteiten doe je niet eens.'
Haar stem sloeg over van woede.'Jouw ouders zijn slimmer dan jij, die zorgen ervoor dat ze met Kerst het land uit zijn. 
'Waarom maken jullie ruzie, 'vroeg Jasmina.'Gaat het over opa en oma.'
In de auto viel een beklemmende stilte die werd verbroken door Johan. Marjan perste haar lippen op elkaar en deed moeite rustig te blijven.
'We zijn er. '
Aan het eind van de weg doemde een groot houten huis op van twee verdiepingen.
De verf begon hier en daar wat te bladderen en sommige plekken vertoonden slijtage.
Voor de deur stond een grijs busje. Het huis werd geflankeerd door eeuwenoude eiken.
De remmen sisten toen Johan parkeerde voor de deur en na een paar vergeefse pogingen erin slaagde het portier te openen door de sneeuw weg te schuiven.
De voordeur ging open en een lange man met een krans van wit haar en helder blauwe ogen stond in de opening. Hij droeg een spijkerbroek en een eenvoudig rood houthakkers overhemd. Voor zijn zeventig jaar zag Henk er fit en gezond uit.
Jasmina en Jasper sprongen uit de auto in de sneeuw en renden naar hun opa.
Hij bukte zich en ving ze lachend op.'Kijk, daar zijn mijn kleinkinderen. Wat zijn jullie groot geworden. '
Hij drukte een kus op hun hoofd en wees ze naar binnen.'Oma is in de keuken. Ga maar snel naar haar toe. '
Toen richtte hij zijn aandacht op Johan en Marjan en zijn ogen vernauwden zich.
'Hallo, pap. '
Marjan omhelsde haar vader en drukte een kus op beide wangen.'Dat is lang geleden.'
Johan schudde de sneeuw van zich af en hield zich iets op de achtergrond.
'Wie we daar hebben, mijn schoonzoon. '
Om Henk zijn lippen speelde een schampere glimlach.
'Hoi Henk,'zei Johan benepen.'Fijn dat we er zijn. '
'Nou, zeg dat. '
Johan voelde ondanks de kou het zweet op zijn voorhoofd staan. Hij dacht aan zijn ouders die nu waarschijnlijk op het strand van Aruba lagen en genoten van een prachtige zonsondergang,
Henk gaf hem een stevige hand en sloeg hem tegen zijn schouder.'Fijn dat je er bent, jongen. 'zei hij joviaal.'Laat een oude man maar brommen, hoor. '
Na een laatste blik op de steeds witter wordende wereld om hem heen trok Henk de deur achter zich dicht.
De middag verliep gezellig en tegen de tijd dat ze gingen eten wenkte Henk Johan en Marjan met zich mee. Irma bleef achter met de kinderen bij de kerstboom waar cadeautjes lagen te wachten om uitgepakt te worden.
Johan ging ze voor de trap op en bleef op de overloop staan met zijn hand op een deurkruk. Op zijn gezicht lag een brede glimlach.
'Kinderen, er moet me iets van mijn hart. '
Marjan zuchtte en Johan trok zijn wenkbrauwen op.'We hebben al gezegd dat het ons spijt dat...'
Henk onderbrak hem met een wapperend gebaar van zijn hand.
'Je moeder heeft vorig jaar de hele dag in de keuken gestaan, 'zei hij op gedragen toon.'We hadden alles in huis gehaald om er een geweldige dag van te maken.'
Een gevoel van onbehagen maakte zich meester van Johan.
Hij probeerde zijn stem niet te laten trillen toen hij de stilte verbrak.
'Nogmaals, Henk...'
Henk zijn ogen stonden hard.'We hebben die avond gewacht maar geen telefoontje...geen verontschuldiging...niets. '
Johan wisselde een wanhopige blik met Marjan.'Het spijt ons,Henk. Ik..eh.. was vergeten je te bellen. En Marjan die... '
De glimlach was van Henk zijn gezicht verdwenen.
'Ga alstublieft verder, pap,'zei Marjan minzaam.'Je hebt gelijk. Johan had...'
Van beneden af klonken de vrolijke stemmen van de kinderen die een liedje zongen met Irma.
'Het kan mij niet schelen wiens schuld het was. Feit is dat ik het jullie niet heb vergeven.'
Hij opende de deur en wenkte Johan en Marjan naar binnen.
Johan slikte moeilijk toen een zware geur van verrotting hen tegemoet sloeg.
In de kamer stond een grote tafel met twee stoelen. Een rood wit geblokt laken op tafel glansde onder het felle licht van de lamp er boven.
'Ik heb een jaar geleden de moeite genomen om het kerstdiner in deze kamer te bewaren. Irma en ik gaan zo meteen met de kinderen beneden eten en de cadeautjes uitpakken.'
Met een dramatisch gebaar trok Henk het laken van de tafel. Een dikke wolk bromvliegen steeg boos zoemend op.
Razendsnel trok Henk de deur achter zich dicht en op slot.
Marjan en Henk keken op de tafel en begonnen te schreeuwen.
 
 
 
 
 

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Kerstdiner"

12.01.21
Feedback:
Een leuk verhaal, met een verrassend einde.
Er staan inderdaad wat taalfoutjes in de tekst. Bij een bezittelijk voornaamwoord in de jij-vorm, komt er altijd een 'w' achter jou te staan, dus wordt het jouw.
Ook mis ik regelmatig een spatie.
  • Schrijfkwaliteit
    4.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig