Helena Mattheyssens

'Kate en Alex' deel 3

© Helena Mattheyssens op 24.01.2023.

Hoe meer Kate straalde, des te meer vergrimde Alex echter door de knagende financiële achterstand op haar, die voortdurend toenam. Zijn frustratie begon hij af te werken op zijn studenten. Hij verwerd van een begeesterd historicus tot een cynische vitter op alles wat studenten antwoordden of schreven. Zijn examenquotering verliep niet meer correct ten nadele van enkele studenten en hij raadde ook collega's aan diezelfde studenten onterecht af te straffen. Het werd een obsessie. Zijn populariteit, die trouwens nooit torenhoog was geweest, zakte gestaag. Kate zag hem wegkwijnen en raadde hem aan een psycholoog te raadplegen, zonder de reden van zijn omslag te vermoeden. Een gesprek of mogelijke therapie zou hem helpen. Het ging evenwel van kwaad tot erger, zijn gedrag op de universiteit deed een reële dreiging van ontslag ontstaan. Kort nadien werd Alex alvast een jaar op non-actief gezet. Ook thuis was met hem geen huis te houden.

Alex besliste de hele zomer solo aan zee door te brengen in de hoop een klare kijk op zijn bijtende gemoedstoestand te verwerven en de terugweg naar normaliteit aan te vatten. Hij rekende en cijferde voor de club en kreeg, met de getallen in de hand, een grandioze inval. Elke maand een kleine aftrek van inkomsten en een iets grotere kostennota fingeren, zou hem rijkelijk van pas komen als financiële inhaalbeweging naar Kate toe. De rekeningen ritselden tussen zijn vingers en hij zag er brood en beleg in. Niemand zou wat merken, als professor genoot hij immers een status van graniet, bedacht hij. De zon goot een aureool rond het cijfermateriaal op tafel en Alex trakteerde zichzelf op een Johnny Walker, black label. Johnny I kreeg gezelschap en al gauw daalde het niveau in de fles en in de hersenen van Alex. Hij zwijmelde naar de oude lederen zetel bij het raam en prees nog net het leven als weldadig vooraleer in slaap te vallen naast de zetel op de versleten Pers. Hij ronkte de kamer vol en zou niet snel ontwaken. Wat Alex niet wist noch vermoedde, was dat Kate met immer stijgende groeicijfers ook meer en meer bekende kunstenaars over de vloer van de gallery (zonder Pers) kreeg. De ene al kunstzinniger en betovender dan de andere zowel qua werk als qua persoonlijkheid. Met een innemend voorkomen, vaak gestyled door een professional, veroverden enkelen terrein op amoureus vlak bij Kate. Ze voelde zich gevleid door zoveel aantrekkelijke belangstelling maar hield de boot en de mannen althans voorlopig af.

Midden juli stapte 'Aristide Bryant' binnen in de gallery met in zijn zog een posterboy die een kar bestuurde waarop zijdelings twee monumentale doeken stonden, zoals glazeniers met hun glaswerk ter plaatsing rijden. De doeken werden afgeladen, geplaatst en de doeken werden van hun doeken ontdaan. Er verschenen kunstwerken die duidelijk familie van elkaar waren naar onderwerp, vormgeving, opstelling en koloriet. Kate wierp er een snelle blik op om onmiddellijk over te schakelen op de goddelijke verschijning die de kar geparkeerd had. Ze doopte hem in stilte Adonis, getaande huid, donker golvend haar, een gesneden gelaat met grote saffierblauwe ogen, kussentjes van lippen en de perfecte klassieke neus. Aristide herkende de situatie die zich voordeed telkens de posterboy hem vergezelde, nooit wanneer hij alleen verscheen. Hij verbrak de betovering met een zakelijk gesprek. Gezien zijn gestegen populariteit op de kunstmarkt en de omvang van zijn nieuwe werken, stelde hij een hoge galleryprijs voor. Kate daalde uit haar idolatrie neer ter hoogte van de genoemde prijs, waarvan ze schrok. Haar normale verkooppercentage zou de kunstwerken quasi onverkoopbaar maken. Ze had een vrij vast cliënteel maar 'hey, we zijn hier niet in London hé!' opperde ze. Aristide knikte instemmend wat London betrof maar hield vast aan zijn prijs. Kate wou een tijd van beraad, in de hoop dat de schilderijen teruggenomen zouden worden om later met een lagere prijs en vooral binnengereden door de Griekse god terug aangeboden te worden. Trouwens, er was iets omtrent de nieuwe werken wat ze bij vorige doeken ook had ervaren maar pinpointen kon ze niet.
De weer ingepakte schilderijen werden buitengereden door Adonis en Aristide volgde hem nukkig na de voorlopige afwijzing. Kate bleef verdwaasd achter, te veel om snel verwerkt te krijgen.

Ondertussen waren de Johnnies huisgenoten geworden in de hoeve van Alex en zag hij zijn rekening aandikken, kleine beetjes per keer. Hij zag soms meer dan er stond op zijn digitaal uittreksel, op een nul meer of minder verkijk je je wel eens en al zeker met Johnny in de buurt. Wat was het leven toch mooi en Kate werd zelfs niet gemist. Alex was op inhalen aangewezen en was goed op weg, vond hij zelf. De golfers in de club zagen hem af- en aanlopen maar nooit op 'the green'. 
Zonderling maar cijferaars hebben dat wat aan en dus bleef het daarbij. 

Enthousiast over deze inzending?

We nodigen je graag uit om je mening te geven over deze publicatie. Dat is mogelijk door een commentaar van jou toe te voegen en/of door een waardering te geven. Klik hieronder s.v.p. op het gewenste item!

Indien een auteur geen behoefte heeft aan feedback is die mogelijkheid hier niet zichtbaar!


Hits: 47
Lekkerboek voor betaalbaar leesplezier
Tweedehands boeken
Nu opruiming!

Emma de Boer: Tom

- Klik hier!-

Meer publicaties lezen of zelf meedoen aan een schrijfactiviteit?

Klik op een van de mogelijkheden.