Helena Mattheyssens

'Kate en Alex' deel 2

© Helena Mattheyssens op 24.01.2023.

De dag van de vernissage brak aan. De uitgepakte en opgehangen schilderijen vulden zelfzuchtig de witte muren en keken neer op een eenzaam beeld midden in de ruimte. Kate had zich artistiek gedurfd gekleed en had met een klein feestteam de hoge tafels klaargezet waar straks met bubbels en hapjes gepalaverd zou worden, al dan niet met kennis van zaken, over de aanwezige kunst en biedingen. De eerste gasten daagden op, vol verwachting, in de hoop een meesterwerk op de kop te tikken. De meester-kunstenaar van de avond had vijf doeken hangen, hij werd verwacht effe langs te komen. Van de andere schilders was aanwezigheid onzeker. Kate begroette met glimlach en gaf uitleg met en over verve en voelde zich als een weggelopen diva uit een van de Louvre doeken. De vijf topwerken waren abstract, ze kwamen bekend voor en toch weer niet. Abstract schilderen heeft het voordeel dat iedereen er zijn eigen interpretatie in legt en die kan van dag tot dag verschillen. Figuratieve kunst is dan weer aantrekkelijk voor de oogopslag gerichte kunstliefhebber, je ziet meteen wat je krijgt.
De vijf doeken kregen de meeste aandacht die explosief versterkte bij het zwaaiend binnentreden van de meester- kunstenaar himself. Op z'n Aristide Bryant (Toulouse-Lautrec) laveerde hij met brede zwarte hoed en opvallende sjaal tussen de gasten en werd uitvoerig bevraagd maar gaf ontwijkende antwoorden om de magie van zijn werk niet in gevaar te brengen. Begrijpelijk, vond men en de schepper had recht en macht over zijn aanbod. Ondertussen, om de hoek, stond een oude depressieve man naar de vier boomschilderijtjes te staren, meebuigend met de omvervallende bomen tot hem bijna hetzelfde lot overkwam. Het was duidelijk, hij had zijn geestesgenoten gevonden die zijn thuis mee kwamen bevolken, al waren ze bomen. Hij sprak Kate aan en blijkbaar werd een snel akkoord rond de prijs bereikt. Omdat ze klein waren en de man zo troosteloos leek, verpakte ze de doekjes meteen en de oude man verdween met een sprankel glimlach op zijn verrimpeld gezicht, de nieuwe vrienden veilig onder zijn arm knellend. Een jongere gast opende de deur voor hem en die geste vergrootte zijn dankbare glimlach.
Drie van de vijf meesterwerken gingen ook de deur uit aan aanzienlijke prijzen en enkele kleinere werken veranderden eveneens van eigenaar. Zelfs het centrale beeld, niet te achterhalen wat het precies voorstelde, was verkocht. Kate keek bij het doven van de helverlichte, 'geplunderde' ruimte zichtbaar opgelucht gelukkig, dit was zelfs maar de eerste dag van de tentoonstelling. Ze was succesvol gelanceerd en dacht al verder.
Kate en haar gallery groeiden, zij in zelfgenoegzame voldaanheid, de gallery in prestige en belangstelling, zowel van internationale media als van de globalere kunstwereld. De affiches werden gesofistikeerder, de tentoonstellingen volgden elkaar sneller op, er waren meer medewerkers actief en de kassa rinkelde continu. De beoogde langgevelvilla groeide ook, richting extreem langgevelig.
Eens thuis was Alex mee blij met het succes maar het verliep hem wat moeilijk. Volgens het traditionele adagio is de man de kostwinner en een prof werpt geen ontzaglijk hoge ogen in inkomsten. Kate stak hem voorbij en dat stak, gewoon.
Trouwens een andere beleving kwelde hem. Geschiedenis wordt uiteraard in vakken, periodes ingedeeld en Alex liep al geruime tijd niet meer warm voor zijn toevertrouwd tijdskader. Zomaar verwisselen met een collega zat er niet aan te komen en zou trouwens veel werk generen. Hij had zelfs nu al de hele zomervakantie nodig om te recupereren van examens afnemen van zich kapot blokkende studenten. Zo moe was hij, beweerde hij. Elke vakantie en de meeste weekends spendeerde Alex aan de kust in de hoeve, die hij van zijn ouders geërfd had. Kate kwam sporadisch langs, het ritme van haar gallery activiteit volgend. Het boerderijgebouw, waarbij vroeger een uitgestrekt landbouwgebied behoorde, was de eenzame overblijver van het geheel. Ietwat onder druk en met gulzige blik op winst, had Alex de gronden verkocht aan de nabije golfclub die wat graag uitbreidde. Buiten de aardige cent kreeg hij als toemaatje de post van penningmeester van de club toebedeeld. Vermits het reilen en zeilen van de zeilclub hem totaal vreemd was, nam hij meer dan genoegen met de golfclub, waarvan hij echter ook het reilen en zeilen niet kende. Ver van historische academia! Wie iemand of iets is, golft, zoveel wist hij! Zonder 'slag of stoot', zonder ooit een golfstick (laat staan een driver) of -bal in de hand gehad te hebben, wierp hij zich op het betere nazicht van de clubgelden. 

Enthousiast over deze inzending?

We nodigen je graag uit om je mening te geven over deze publicatie. Dat is mogelijk door een commentaar van jou toe te voegen en/of door een waardering te geven. Klik hieronder s.v.p. op het gewenste item!

Indien een auteur geen behoefte heeft aan feedback is die mogelijkheid hier niet zichtbaar!


Hits: 41
Lekkerboek voor betaalbaar leesplezier
Tweedehands boeken
Nu opruiming!

Patrick Bernauw: De rechtvaardige rechters

- Klik hier!-

Meer publicaties lezen of zelf meedoen aan een schrijfactiviteit?

Klik op een van de mogelijkheden.