Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Juffrouw Visscher
Inzendingen: 1014
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Juffrouw Visscher
© Han Maas op .
Aantal hits: 172

‘Geneert u zich maar niet hoor,’ zegt de langslopende man, ‘we hebben allemaal wel eens hoge nood, en als er geen pisbak in de buurt is, dan pak je gewoon een boom.’

‘Nee,’ weerspreek ik hem, ‘dat ziet u verkeerd, daar is deze boom niet voor bedoeld.’

‘Zien hoef ik het ook niet,’ lacht de man.

‘Trix plaste ertegenaan.’

‘Trix? Dat klinkt als een teefje.’

‘Dat was ze ook.’

‘En toch tilde ze als een reu haar poot op tegen de boom?’

‘Ach, we hebben allemaal wel een afwijking, meneer. Hier stond Trix. Ze is niet meer, ik doe nu alleen mijn avondwandeling. Bij deze boom sta ik dan minutenlang stil.’

‘Ja, een afwijking, net wat u zegt. Goedenavond verder.’

Het geeft geen pas als je lang bij een boom stilstaat. Daar heb je dus een hond voor nodig. Een nieuwe hond zal mij waarschijnlijk overleven. Dat wil je zo’n beestje niet aandoen, eenzaam in een asiel. Verleden jaar nog rond de verlichte kersttijd stond ik hier met Trix. Langs de boom keek ik naar de sfeervolle huiskamer van juffrouw Visscher. In haar hoekje bij de echte kerstboom met lange lichtjes, zat ze een boek te lezen. Het zal Couperus zijn geweest, misschien wel Vestdijk. Een Mulisch-type leek ze me niet. We kenden elkaar van ‘goedemorgen’ en ‘goedemiddag’.  Wie we waren zullen we nooit te weten komen. Ik had kunnen vragen of ze zin had om een keer een kopje koffie te komen drinken. Maar dan zou ze mij zeker hebben uitgenodigd voor een kopje koffie een keer bij haar. Zo was juffrouw Visscher heus wel. Misschien met de kerst. En dan zou je eraan gaan wennen hè.

Soms keek ze plotseling door het raam mijn kant op, alsof ze voelde dat er iemand naar haar keek. Ik bukte dan snel en aaide Trix, die zich net zo lang bij de boom verpoosde totdat ik alles wel weer gezien had.

Toen de dagen dit jaar lengden, ging het mis. Dagenlang heb ik bij haar gewaakt. Geen boom meer, ze plaste overal. De dierenarts kon niets meer voor Trix doen en liet haar inslapen, wat een mens vaak niet gegund wordt. Die avond liep ik voor het eerst mijn rondje alleen. Bij de boom schrok ik: het huis van juffrouw Visscher was leeg. Ik moet daar minutenlang in de verte van mijn jongste verleden hebben staan staren; beurtelings naar het huis van juffrouw Visscher en naar de lege plek bij de boom. Hoe hol kun je je voelen. Ik liep naar huis en nam geheel tegen mijn gewoonte in, op een doordeweekse avond een borreltje. Twee borreltjes. De etens- en drinkbak zette ik weg. Ik kon ze net zo goed weggooien, maar toch… Haar mand naast mijn bed was ook niet meer nodig en ging de berging in. De volgende ochtend stapte ik over een mand die er niet meer stond.

Of juffrouw Visscher gewoon verhuisd was of de kant van Trix was opgegaan, weet ik niet. Dat vraag je niet aan vreemde buren van wie je nog minder weet dan van juffrouw Visscher.

Haar oude huis is van voor naar achter verbouwd tot een doorzonwoning, wat mij overbodig lijkt omdat de zon nooit van twee kanten tegelijk kan schijnen. Er woont nu een gezin met twee kinderen. In de hoek staat een kunstkerstboom met van die koude ledlampjes. In het voorjaar stond er op een avond politie voor de deur. Huiselijk geweld, zo werd er verteld door vreemden die dan wel met elkaar praten. Zo hoorde ik ook dat juffrouw Visscher plotseling was overleden.

In deze tijd schijnt het een nadeel te zijn als je met elkaar de dag moet doorbrengen in een oppervlakkig verlichte, gezamenlijk eenzame ruimte.

‘Zo, Trix. Ik brand een lange kaars voor je en stuur je naar het licht, als je daar nog niet bent. Misschien wel met juffrouw Visscher, dan zijn jullie niet zo alleen.’

Dit artikel delen?

geef een waardering voor: "Juffrouw Visscher"

Geschreven door Han Maas . Geplaatst in Kort verhaal.
01.12.20
Feedback:
Ontroerend verhaal!
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Han Maas 02.12.20
    Dank je wel, Annemarie.
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart

Jouw feedback hier?

Je helpt een andere schrijver met jouw eerlijke, respectvolle feedback en een serieuze waardering voor de schrijfkwaliteit van het artikel. Zie je verbeterpunten? Geef ze dan a.u.b. concreet aan in je commentaar.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !