1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    Klik op SCHRIJFACTIVITEITEN (tabs hieronder) voor alle mogelijkheden!
    933 gepubliceerde inzendingen
  • Tekst opsturen:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 30-11-2020

Hits: 375

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Juffrouw Visscher

Aangepast: 30-11-2020

‘Geneert u zich maar niet hoor,’ zegt de langslopende man, ‘we hebben allemaal wel eens hoge nood, en als er geen pisbak in de buurt is, dan pak je gewoon een boom.’

‘Nee,’ weerspreek ik hem, ‘dat ziet u verkeerd, daar is deze boom niet voor bedoeld.’

‘Zien hoef ik het ook niet,’ lacht de man.

‘Trix plaste ertegenaan.’

‘Trix? Dat klinkt als een teefje.’

‘Dat was ze ook.’

‘En toch tilde ze als een reu haar poot op tegen de boom?’

‘Ach, we hebben allemaal wel een afwijking, meneer. Hier stond Trix. Ze is niet meer, ik doe nu alleen mijn avondwandeling. Bij deze boom sta ik dan minutenlang stil.’

‘Ja, een afwijking, net wat u zegt. Goedenavond verder.’

Het geeft geen pas als je lang bij een boom stilstaat. Daar heb je dus een hond voor nodig. Een nieuwe hond zal mij waarschijnlijk overleven. Dat wil je zo’n beestje niet aandoen, eenzaam in een asiel. Verleden jaar nog rond de verlichte kersttijd stond ik hier met Trix. Langs de boom keek ik naar de sfeervolle huiskamer van juffrouw Visscher. In haar hoekje bij de echte kerstboom met lange lichtjes, zat ze een boek te lezen. Het zal Couperus zijn geweest, misschien wel Vestdijk. Een Mulisch-type leek ze me niet. We kenden elkaar van ‘goedemorgen’ en ‘goedemiddag’.  Wie we waren zullen we nooit te weten komen. Ik had kunnen vragen of ze zin had om een keer een kopje koffie te komen drinken. Maar dan zou ze mij zeker hebben uitgenodigd voor een kopje koffie een keer bij haar. Zo was juffrouw Visscher heus wel. Misschien met de kerst. En dan zou je eraan gaan wennen hè.

Soms keek ze plotseling door het raam mijn kant op, alsof ze voelde dat er iemand naar haar keek. Ik bukte dan snel en aaide Trix, die zich net zo lang bij de boom verpoosde totdat ik alles wel weer gezien had.

Toen de dagen dit jaar lengden, ging het mis. Dagenlang heb ik bij haar gewaakt. Geen boom meer, ze plaste overal. De dierenarts kon niets meer voor Trix doen en liet haar inslapen, wat een mens vaak niet gegund wordt. Die avond liep ik voor het eerst mijn rondje alleen. Bij de boom schrok ik: het huis van juffrouw Visscher was leeg. Ik moet daar minutenlang in de verte van mijn jongste verleden hebben staan staren; beurtelings naar het huis van juffrouw Visscher en naar de lege plek bij de boom. Hoe hol kun je je voelen. Ik liep naar huis en nam geheel tegen mijn gewoonte in, op een doordeweekse avond een borreltje. Twee borreltjes. De etens- en drinkbak zette ik weg. Ik kon ze net zo goed weggooien, maar toch… Haar mand naast mijn bed was ook niet meer nodig en ging de berging in. De volgende ochtend stapte ik over een mand die er niet meer stond.

Of juffrouw Visscher gewoon verhuisd was of de kant van Trix was opgegaan, weet ik niet. Dat vraag je niet aan vreemde buren van wie je nog minder weet dan van juffrouw Visscher.

Haar oude huis is van voor naar achter verbouwd tot een doorzonwoning, wat mij overbodig lijkt omdat de zon nooit van twee kanten tegelijk kan schijnen. Er woont nu een gezin met twee kinderen. In de hoek staat een kunstkerstboom met van die koude ledlampjes. In het voorjaar stond er op een avond politie voor de deur. Huiselijk geweld, zo werd er verteld door vreemden die dan wel met elkaar praten. Zo hoorde ik ook dat juffrouw Visscher plotseling was overleden.

In deze tijd schijnt het een nadeel te zijn als je met elkaar de dag moet doorbrengen in een oppervlakkig verlichte, gezamenlijk eenzame ruimte.

‘Zo, Trix. Ik brand een lange kaars voor je en stuur je naar het licht, als je daar nog niet bent. Misschien wel met juffrouw Visscher, dan zijn jullie niet zo alleen.’

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

01.12.20
Feedback:
Ontroerend verhaal!
Show more
01.12.20
Feedback:
Mooi, ingetogen verhaal, Han. Veel details die mij deden glimlachen, een beetje weemoedig.
Show more
30.11.20
Feedback:
Gewoon weer een leuk verhaal om te lezen.
Show more

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Column
Barbara Baarsma - hier moet de mattenklopper over
848
Lezen?
'Hij is niet een van ons'
810
Lezen?
Column
De huidskleur onder de vacht
761
Lezen?