Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 743

Juffrouw Overschoor

 
Ik ken haar uit de periode dat ik bij haar in de klas zat, 
maar dat is al enige tijd geleden.
Joke Overschoor is enig kind. Haar ouders ambieerden een
toetreding tot het klooster voor hun dochter, maar zelf wilde
ze liever voor de klas staan. Ze hield van kinderen en zou
naar alle waarschijnlijkheid zelf geen kinderen krijgen.
Ondanks dat zij zich wel aangetrokken voelde tot mannen, moest
zij er niet aan denken een relatie met een van hen aan te gaan.
Angst voor het onwetende overheersten haar gevoelens. Haar
ouders schermden haar volledig af en spraken 'sodom en gomorra'
over het fenomeen 'mannen'. Ze zouden egoïstisch, zelfingenomen,
mogelijk zelfs agressief kunnen zijn, als je hen niet meteen
gehoorzaamde. Haar moeder heeft geluk gehad met haar vader,
maar dat was een unicum: een lot uit de loterij.
Zo is zij een ietwat mysterieuze, mopperende oudere vrouw
geworden. Al tientallen jaren staat ze als lerares voor
de klas op de Lagere School in onze Gemeenschap. Immer gekleed
in een donkerbruine lange plooienrok met beige blouse waarvan
de grote strik haar borsten verdoezeld.
De knokige voeten gestoken in zware leren veterschoenen.
Sloffend stapt ze over de oude hier en daar gescheurde vloer
van vinyl. De lok in haar gepermanente grijze haar valt over
haar gerimpelde voorhoofd.
Door de moeizame jaren heen is haar rug gebogen en haar humeur
tot een dieptepunt gedaald. Met een zweem van vermoeiheid en
desinteresse kijkt ze haar klas rond: Het is een chaos..
Het grote raam biedt haar een blik naar buiten, waar de
oleander bloeit in al haar schoonheid, maar haar volledig
ontgaat!
Dan mompelt ze wat, soms zachtjes, maar af en toe ook hard,
zodat haar wartaal hoorbaar wordt. De kinderen lachen haar
uit, maar zodra ze dat in de gaten heeft, verrast ze een van
hen met een geniepig kneepje in het oorlelleltje.
De lade onder haar bureau zit op slot en is gevuld met
allerlei snoeperijtjes. Niet voor de kinderen maar voor
haarzelf, om toch wat troost uit te putten. Ze vult haar
mond en laat de kinderen zonder enige gêne toekijken.
Dan gaat de bel en heeft zij haar dagelijkse verplichting
weer volbracht. Haar beroep mag zij blijven uitoefenen, al
betwijfelt menigeen of de leerstof nog goed genoeg wordt
aangeboden. Menig ouder heeft bezwaar ingediend, maar krijgt
nul op rekest. Die paar jaren dat zij hier nog werkzaam kan
zijn, willen ze haar niet ontnemen. Al die tijd heeft ze op
een kamer gewoond, in het statige pand van de zusters
Diaconessen. Uiteindelijk krijgt ze via de gemeente een
kleine woning toegewezen, waar ze zelfstandig kan zijn.
En dan is het zover, juffrouw Overschoor gaat met pensioen.
Wat heeft ze hier naar uitgekeken. Niet meer lastig gevallen
worden door de ouders van die verwende kinderen, waaraan zij
al die jaren haar diensten heeft verleend. Genieten van haar
vrijheid waar ze zo naar verlangd.
Bij het afscheidsfeest wordt ze flink in het zonnetje gezet:
de directie schenkt haar een prachtige elektrische fiets.
Nimmer zou ze haar gezicht nog op deze school laten zien en
raakt volledig in de vergetelheid.
Twee jaar later in het vroege voorjaar kom ik haar bij toeval
tegen en herken haar nauwelijks. Het tuttige kapsel is
veranderd in een vlotte korte coupe. Ze draagt een zonnige
jurk met fleurig bloemmotief. Haar zware leren schoenen zijn
vervangen door vrolijk gekleurde pumps. Ze zwaait naar me en
vol bewondering loop ik op haar af. "Juffrouw Overschoor,
wat ziet u er fantastisch uit," complimenteer ik haar. "Dank
je wel," antwoordt ze. "Je mag het ook eigenlijk wel weten,
sinds enkele maanden heb ik een vriend en sedert gisteren wonen
we samen in mijn huisje." Ze nodigt me terstond uit voor een
kopje koffie en ik aanvaard haar uitnodiging met verve.
Stralend stelt zij haar vriend aan mij voor. Een ietwat verlegen
doch charmante man van midden zestig die overduidelijk zeer
gecharmeerd is van mijn oude juffrouw. Het interieur ziet er
fris en eigentijds uit. Een groot gemengd boeket staat prachtig
geschikt in een fel rode vaas.
Ongelooflijk hoe een mens in zo'n betrekkelijk korte tijd kan
veranderen! Van een sikkeneurige oude vrouw naar een keurig
verzorgde dame op leeftijd. We drinken koffie met zelfgebakken
cake en haar enthousiasme verheugt mij tenzeerste. Na een uurtje
stap ik op en bedank haar voor de gastvrijheid. Ik wens haar
oprecht nog vele mooie jaren.
Wat een prachtige dag vandaag.
Fluitend vervolg ik mijn weg naar huis en met een glimlach
kijk ik nog één keer om naar het kleine huisje van juffrouw
Overschoor..
 
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Ria Wagenaar
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 101
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Juffrouw Overschoor"

Geschreven door Ria Wagenaar . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
17.08.20
Feedback:
Ik vond het begin heel sterk Ria maar wat ik mis is de oorzaak van de omslag. Waardoor is haar gedrag veranderd?
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    60%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...