Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 746

Joshua


Joshua,

'Minstens veertig jaar geleden ben ik vanuit mijn vertrouwde
omgeving vertrokken naar het buitenland voor hét grote
avontuur. Niets van mijn grootse plannen werd verwezenlijkt
en na de zoveelste teleurstelling ben ik uiteindelijk
teruggekeerd naar mijn roots. Het kleine dorpje in de kop
van Noord-Holland.'

Tevreden staar ik voor mij uit. Vele herinneringen passeren
mijn gedachten. De rust en de vertrouwde omgeving geven mij
inzicht in mijn keuzes van toen. Die rust waar ik nu zo naar
verlang en die me toen zo benauwde.
De lange dorpsstraat waar ik bij praktisch elke woning wel
een verhaal kan bedenken. Hoe zou het met die en die gaan?
Wonen ze er nog of zijn ze ook vertrokken? Misschien herken
ik ze niet meer, zoals velen mij ook niet zullen herkennen.

Al één keer eerder ben ik hem tegengekomen: de oudere man
op de open bakfiets..

Tijdens een ochtendwandeling met mijn lieve hondje uit het
asiel, zie ik de oudere man opnieuw. Op gepaste afstand sla
ik hem gade. In alle rust creëert hij een nieuw oprijpad.
Door de vele zware regenbuien zijn de stenen verzakt en is
er een diepe kuil ontstaan. Een voor een stapelt hij de zware
klinkers, om daarna met zand de grond te egaliseren en de
stenen op vakkundige wijze te herplaatsen.
 
Broodmager is hij. Zijn kalende bol verstopt onder een rode
zakdoek, waarvan de vier punten zijn geknoopt. Zijn inge-
vallen wangen verraden zijn broze gezondheid. Hij intrigeert
mij wezenlijk, maar waarom? Misschien omdat ik het idee heb,
hem te kennen, maar waarvan? Dan staat hij op en loopt met
zijn hoofd gebogen naar zijn bakfiets. Zijn taak voor vandaag
is volbracht. Moeizaam probeert hij de krakende trappers rond
te draaien. Zijn bak volgeladen met allerlei gereedschap en
wat restanten. Op de achterzijde van zijn felgekleurde gele
hesje lees ik: 'Joshua, gemeentewerker'.
Het zal toch niet waar zijn?

'In een ver verleden heb ik een Joshua gekend. Een leuke
jongen met donker krullend haar. Erg verlegen en daarom niet
zo populair. Hij hield zich afzijdig en ik herkende mezelf
daar in. Dat moet in de laatste klas van de lagere school
zijn geweest. Op zekere dag lag er een briefje op mijn
lessenaar. Keurig dichtgevouwen met mijn naam erop geschreven.
Ik propte het snel in mijn jaszak om het later te lezen.
Met grote hanepoten stond geschreven --ik hou van jou--.
Daarna is hij nooit meer op onze school gezien. Met zijn
familie is hij met de noorderzon vertrokken. Het was het
gesprek van de dag. Nimmer heb ik iemand verteld van het
briefje.'

Doordat de ketting verroest is komt hij maar langzaam op
gang en ik besluit hem te volgen. Hij stopt bij een kleine
hoekwoning waarvan de achtertuin zwaar verwaarloosd is.
Behendig draait hij zijn bakfiets door de quasi verfloze
houten poort. De ramen van de woning zijn beplakt met grote
vergeelde protestpamfletten. De teksten nog amper leesbaar.
Zonder om te kijken gaat hij naar binnen.

Die nacht kan ik de slaap moeilijk vatten. Hij zit op mijn
netvlies gebrand. Wat is dat toch, dat iets uit je verleden
je gedachten gaat overheersen!
Rusteloos ga ik de volgende morgen op pad en hoop Joshua
weer tegen te komen, wat ook gebeurt! Zijn bakfiets staat
geparkeerd naast een voetgangersoversteekbrug welke de
schakel vormt tussen een wandelpad en een woonwijk. Rustig
maar op professionele wijze schildert hij de brugleuning in
een mat groene kleur.

"Goede morgen", zeg ik zo nonchalant mogelijk en blijf even
naast hem staan. "Joshua... hallo!, herken je me nog, hoe
gaat het met jou?" Hij kijkt niet op of om maar schildert
rustig verder. Wat nu!, even aanraken misschien? Een bescheiden
tikje op zijn schouder levert geen reactie op. Enigszins
teleurgesteld maar begripvol wandel ik verder over de brug en
sla rechtsaf het smalle grindpad op.
Maar dan...als op de wind gedragen hoor ik zachtjes mijn naam!
Verrast draai ik me om en kijk in het bleke gelaat van Joshua.
Héél even kruisen onze ogen elkaar; tóch een blik van herken-
ning? Ik zal het nimmer weten! Hij went zijn hoofd weer af.
Draait zich om en hervat zijn werkzaamheden.

In zijn eigen wereld leeft hij verder en ik?
Ik laat het rusten..

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Ria Wagenaar
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 260
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Joshua"

Geschreven door Ria Wagenaar . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...