Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 559
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

De verjaardag

| Jeroen Follens

Ik hoor de klok tikken, bijna onhoorbaar doorheen het huiselijke rumoer van deze doordeweekse vooravond. Daar staat mijn broer. Negen jaar oud is hij. Mama staat naast hem. Lennert, zo heet mijn broer, staat in de gang die uitgeeft op zowel de keuken als de woonruimte van het appartement waar we wonen. Zij staat in de keuken en maakt het avondeten klaar. Lennert is iets aan het vragen dat heel belangrijk lijkt. Mama wil niet meegaan in zijn vraag. Ze knikt van neen en lijkt niet te kunnen lachen. De gordijnen van het grote raam dat vanuit de salon een doorkijk geeft op de straat vier verdiepingen lager, hebben na al die jaren hun gele kleur behouden. In de middagzon laten die gordijnen de ganse leefruimte baden in een geelachtig waas, die naar de avond toe, met het ondergaan van de zon verandert in een oranje schemering. De zetels zijn recent aangekocht. Vroeger stonden er een zwarte 2-zitszetel en een beige relaxzetel. Nu bevindt er zich op dezelfde plek een groen hoeksalon. Naast de schouw staat nog steeds het dressoir, met daarop enkele beeldjes, vazen met bloemen, brandende kaarsen en foto’s. Er staan op het schap dat boven de dressoir hangt allerhande boeken: kookboeken, reiscatalogi, L'Évolution créatrice van de Franse filosoof Henri Bergson en een heleboel spirituele boeken.

Papa komt binnengewandeld. Hij is net terug van het werk. Hij hangt zijn jas aan de kapstok en geeft mama een kus. Hij doet zijn schoenen uit en ruilt die in voor pantoffels, andere pantoffels dan die zwarte die hij vroeger droeg. Deze hebben allemaal rode en gele ruitjes. Hij loopt vanuit de gang de salon in. Daar zit Lennert televisie te kijken. Armand Pien is net het weerbericht aan het voorlezen, met zijn stift en hoge- en lagedrukgebieden boven de Azoren. Door het raam zie ik hoe de avondzon volledig is weggezonken onder de horizon. Ik draai me om en ga aan tafel zitten. Mama brengt potten en een pan met vlees vanuit de keuken en zet die op tafel. Iedereen zit stil te eten. “Hoe was je dag?”, vraagt mama aan papa. “Druk”, antwoordt die. “En die van jou?”, vraagt papa op zijn beurt. Mama stopt met eten en houdt haar handen voor haar gezicht. Ik zie dat ze weent en buig me naar haar toe om haar te troosten.

Lennert ligt in zijn bed. Ik niet, ik doe zelden wat mij gevraagd wordt. Vanaf het einde van de gang, waar mijn en Lennerts kamer ligt, zie ik mama nog staan in de keuken. Ze wacht tot papa klaar is in de badkamer. Vanuit het kastje boven de frigo neemt ze een doosje, waaruit ze twee pilletjes neemt. Met een slok water spoelt ze die naar binnen.

Het is donker. Maar niet helemaal. De zon mag dan verdronken zijn in de horizon, ze maakt haar eeuwige aanwezigheid kenbaar door haar licht via de maan naar deze kant van de aarde te kaatsen. De fruitmand op de salontafel, die naast het groot raam staat aan de straatkant, laat een zeventiende-eeuws Hollands stilleven zien: bananen, appels en twee appelsienen lichten op in het donker. Net een fruitmand met bloemen van Jan Davidsz. de Heem, maar dan in zwart-wit. De klok boven de deur die vanuit de salon doorgeeft op de gang tikt zacht. Of het nu nacht is, of dag, of winter, of zomer: ze tikt en blijft tikken. De hartslag van de tijd. Die tikte toen de oude zetels er nog stonden. En ook al voordien, toen dit gebouw nog niet bestond, toen mama en papa en Lennert en ik nog niet bestonden, toen de mensen nog niet op aarde waren, maar het leven wel aanwezig was.

De eerste zonnestralen die doorheen het raam aan de straatkant vallen geven meteen het open en dichtgaan van een deur te kennen. Iedereen is al vroeg druk in de weer. Er wordt ontbeten. Behalve mama, die heeft geen trek. Ze weent weer. Iedereen trekt z’n kleren aan. Op de klok staat te lezen dat het acht uur is. Allen staan klaar, ikzelf niet te na gesproken. We gaan met de trap naar beneden, zo’n witte marmeren trap. Iedereen is deftig maar sereen uitgedost. Met de rode Citroën CX rijden we naar de rand van het dorp. Onderweg zien we iemand op het voetpad waggelen. “Lazarus”, zegt mijn vader wanneer we de man voorbijrijden. We stappen uit en lopen de grote begraafplaats op. Tot we aan een grafzerk komen waarop bloemen en speelgoed staan uitgestald. “TOBE / GEBOREN 21-7-1971 OVERLEDEN 25-4-1977”, staat er op het plaatje. Tussen de bloemen en het speelgoed ligt een foto, met daarop de beeltenis van mezelf.

Ik was net geen zes jaar oud, toen een hersenvliesontsteking mij wegplukte uit het leven. Vier jaar geleden werd ik op deze plaats begraven. En elk jaar, op 24 april, kom ik terug naar huis. Van waar ik kom, weet ik niet. Ik herinner mij dat nooit. Plots ben ik er, zie en hoor ik. Mijn voelen is begrijpen geworden. Pijn is onbekend in het rijk waar ik vertoef. Alles ervaar ik, behalve lijden. En net dát gemis maakt dat waar ik vertoef alles voor altijd stilstaat en volmaakt is, terwijl alles wat leeft zich in een steeds voortglijdende roetsjbaan bevindt, schept en sterft. Het verschil tussen de twee werelden is het tikken van de klok.

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 54

(De gemiddelde waardering is 5 door 1 stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Lockdown

Geschreven door Connie van Vuuren. Geplaatst in Coronavirus.
Alles is verlaten winkels zijn potdicht niemand in de straten thuisblijven verplicht Het is zover nog niet de impact is ook groot maar de zorgverlener ziet de hoge a...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Even iets anders in deze onzekere tijd.

23, mrt, 2020 Harry Boerkamp

 Een leugentje om bestwil.

15, mei, 2020 Jan Boxem

Een sprankje hoop

07, mei, 2020 Esther Goesinne
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!