Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Intermezzo in de sm-club

DE MAN IN RUBBER

‘Sorry schat, ik moet naar de club, ik heb nog een klant,’ zegt Amalia, mij met haar bijzondere amberkleurige ogen wat verontschuldigend aankijkend.
Dan ga ik mijn verdriet maar aan de bar verdrinken, reageer ik een beetje narrig.
‘Wil je mee?’ vraagt ze.
‘Meehelpen?’ reageer ik verrast.
‘Nee, alleen kijken, misschien vind je dat ook leuk.’
‘Misschien wel, wat ga je doen?
‘Dat zal je wel zien.’
Als we de lounge van de club inkomen zegt ze, wijzend naar de bar: ‘Wacht daar maar op me, ik kom je zo halen.’
Dat heeft toch een flink poosje geduurd voordat ze terug is. Ze heeft nu een lange zwartleren jurk aan met aan de voorkant een diepe split waar haar hoge, eveneens zwarte laarzen half zichtbaar zijn; indrukwekkend, vind ik.
‘Kom maar mee, sub, maar je moet heel stil zijn, mijn klant mag niet horen dat we binnenkomen.’
Bij de deur van de rubberkamer staat ze stil en doet die geluidloos open. Midden in de kamer ligt een zwart pak; beter kijkend zie ik dat het iemand in een rubberen pak moet zijn, het is een man geloof ik. Hij zit op zijn knieën en zijn handen zijn op zijn rug gebonden, zijn ellebogen bijna tegen elkaar. Over zijn nek loopt een band naar zijn knieën die zijn hoofd naar beneden houdt en zijn borst op zijn benen drukt. Om zijn met een leren hoofdkap ingepakte hoofd zit nog een riementuig, waarvandaan een andere band onder hem door naar achteren loopt en is vastgemaakt aan zijn handen. Er is ook nog een band die zijn enkels stijf tegen zijn billen aandrukt. Om het geheel zijn nog twee riemen gebonden, van zijn enkels en zijn knieën naar zijn rug, over zijn gebonden armen heen. Ze zijn erg hard aangetrokken, het rubber bij zijn armen bolt een beetje op. Er is geen enkele beweging, hij kan net zo goed dood zijn. Ik wil verder de kamer instappen, maar Amalia houdt mij tegen en legt haar vinger op haar lippen, ssst.
Gefascineerd staar ik naar dat zwarte pakket en huiver. Zijn hoofd zit tegen zijn knieën aangedrukt, hoe kan hij nog lucht krijgen? Maar dan zie ik lichtjes zijn rug op en neer gaan, hij ademt gelukkig nog.
Amalia stoot mij aan en wijst met haar vinger naar het pakket op de vloer en dan naar mij. Ik huiver weer, hoe zou dat voelen zo ingepakt te zijn?
Amalia pakt mijn arm en we gaan weg, behoedzaam sluit ze de deur en vraagt: ‘Én?’
‘Hoe kan hij dat uithouden!’ reageer ik met een diepe zucht.
‘Hij is net zo’n harde als jij, lief, daarom heb ik je hem laten zien, je bent wel bijzonder maar niet uniek, zoals je zag.’
‘Laat je hem daar alleen liggen en voor hoe lang?’ vraag ik.
‘Uren, dat is zijn wens, eens in de maand komt hij hier en maak ik dat pakket van hem, hij geniet er blijkbaar enorm van. Na de lunch maak ik hem los en is hij weer als herboren, verzekert hij me steeds. Ook iets voor jou?’
‘Misschien wel, ik zou het in ieder geval weleens willen proberen, zo ingesnoerd te zijn, maar ik weet niet of ik het uren vol zou kunnen houden.’
‘Het zou me niets verbazen als je dat wel zou lukken, subje. Ik moet nog ee paar dingen doen, ik zie je straks bij de lunch.

Tijdens de lunch moet ik steeds aan dat zwarte pakket in de rubberkamer denken en vraag aan Amalia of ze wel af en toe naar de man gaat kijken. Ze schudt haar hoofd. ‘Niet nodig, we hebben camerabewaking weet je wel.’
Dat is waar, daar had ik niet meer aan gedacht.
‘Maar toen in de kerker Ama, daar was toch geen camera, daar was ik toch alleen?’
‘Misschien wel, misschien niet,’ glimlacht ze geheimzinnig.
Mijn gedachten gaan weer naar de man; zal hij denken dat hij alleen is, niemand bij hem, niemand die hem los zal maken als hij dat wil, zal hij genieten? Vast wel, ik vind dat ook fijn, alleen gelaten worden, machteloos wachtend op bevrijding, die misschien niet zal komen.
‘Wil je van mij ook eens zo’n pakket maken en alleen laten,’ vraag ik, Ama lief aankijkend. ‘Ik ben benieuwd wat ik dan voel, zo dubbel gevouwen. Hij kan ook zijn handen en vingers niet bewegen, hè? Die zijn ook ingepakt.’
‘Ja, hij is compleet ingepakt en heeft geen contact meer met de buitenwereld.’
‘Mag ik hem straks nog eens zien?’
‘Kom maar mee, het is bijna tijd.’

Voorzichtig opent ze de deur en we stappen geruisloos naar binnen. Het pakket ligt nog precies zoals ruim drie uur geleden. Ik beeld me in daar zelf te zitten, onbeweeglijk en alleen; wachtend op mijn Amalia. Nu zie ik pas dat ook zijn voeten met rubber aan elkaar zijn gebonden, misschien zitten er nog wel meer banden die ik niet zie.
Amalia kijkt op haar horloge en zegt luid: ‘Tijd!’
Een kreun komt uit het pakket, maar het blijft bewegingsloos, hij kan werkelijk niets bewegen. Amalia beduidt me stil te zijn en begint de man uit te pakken. Het eerst maakt ze de riem bij zijn hoofdtuig los, hij kan nu zijn hoofd oprichten en snuift diep; hij heeft een geheel gesloten hoofdkap op met alleen neusgaatjes. Amalia gaat verder met de riemen en banden en even later kan de man zich strekken en gaat op zijn rug liggen, hij ademt regelmatig en rustig. Amalia geeft mij een wenk en ik ga zachtjes de kamer uit naar de lounge.
Na ongeveer een half uur komt ze de lounge in met achter haar een niet onaantrekkelijke man van in de dertig, hij lacht naar mij en geeft Amalia een kus op haar wang. ‘Tot volgende maand, lieve meesteres.’ Hij verdwijnt door de deur naar de buiten entree.

 

© Jan Raat op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
09.11.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Niet zo mijn ding, maar wel boeiend geschreven.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig