Voor schrijvers, door schrijvers
963 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

67 Hits

Publicatie op:
Inge

"Ik laat mijzelf maar even binnen, want het lijkt mij niet zo slim om hier buiten te worden gezien."
Met kracht duw ik Anneke opzij en sluit de voordeur.
Ze is te verbluft om zich te weren en ik loop verder door, de gang in.
"Ben je niet blij om mij weer te zien?" Ik grijns.
"Ja, dat had je niet gedacht he? Ik ben dol op verrassingen, vooral als ze niet voor mij zijn. Krijg ik nog een rondleiding hier?"
Anneke staat bewegingloos bij de deur en ziet er uit alsof ze net een geest heeft gezien.
"Kom op zus! Ik ben de duivel niet. Waar is je gastvrijheid gebleven? Bied je mij niets te drinken aan?"
Dan komt Anneke eindelijk in beweging.
"Je vertrekt nu meteen, ik wil je niet in mijn huis!"
"Nou, nou, dat is geen aardig welkom van je. Ik denk dat we na zo veel jaar toch wel wat bij te praten hebben. Ga je mij voor naar binnen?"
Ik open de kamerdeur en maak een uitnodigend gebaar richting Anneke.
"Na jou."

Met zichtbare tegenzin loopt ze langs mij heen de kamer in. Ik volg haar op de voet en ben verrast door wat ik zie. Witte muren, moderne meubels en grote ramen waar veel licht doorheen komt. Het staat er niet vol maar de inrichting is wel sfeervol.
Dan valt mijn blik op de open keuken. Aan een gedekte tafel zit een man, die ons met grote ogen aankijkt.
"Wie ben je?" vraagt hij, een beetje hees.
"Ik ben Inge en jij bent?"
"Viktor."
"En verder? Ben je bezoek, vriend, echtgenoot?"
Dit is voor mij wel belangrijk om te weten. Als hij hier niet thuis hoort, kan hij zich later misschien eens verspreken.
"Echtgenoot van Anneke," klinkt het schuchter.
"Goed zo, ik waardeer duidelijkheid."
Dan wend ik mij weer tot Anneke, die tot nu toe heeft gezwegen.
"Dat valt mij van je tegen, zus. Je hebt je eigen vent niet eens over mij verteld? Dan moeten we dat verzuim maar eens inhalen."
"Voor mij besta je niet meer, dus waarom zou ik?"
Er komt weer wat leven in Anneke en blijkbaar is ze niet blij met mij. Pech gehad.

Hierheen komen was, ja, ik geef het toe, een beetje riskant. Maar gezien de omstandigheden, moest ik iets doen.
Ik heb een onderduikadres nodig en Anneke's hulp, of ze dat nou leuk vindt of niet. Uiteindelijk krijg ik haar wel zover, alleen al om van mij af te zijn.
Tijd om duidelijk te worden.

"Zo zus, Viktor. Jullie weten inmiddels vast wel dat de politie niet mijn beste vriend is. Kort gezegd: ik ben op de vlucht en jullie gaan mij helpen om te verdwijnen. Dit kan goedschiks of niet. Als jullie meewerken, dan ben ik zo weer weg. De keus is aan jullie."
"En wat wil je dan van ons?"
Anneke staart mij strak aan. Haar ogen stralen woede uit.
Goed, dan blijft ze tenminste bij de les.

"Het zal wat improvisatie vergen na de uitzending van mijn film gisteravond. Maar ik heb je paspoort, geld en een vlucht naar Argentinië nodig. Dat is alles," zeg ik opgewekt.
"Dat is alles?" laat nu ook Viktor zich horen.
"Ja, simpel, niet?"
"En hoe denk je dat te doen?"
"Ik doe niks, maar jij wel, lieve zus," maak ik meteen duidelijk.
"In je dromen," spreekt Anneke mij tegen.
"Wil je van mij af of niet? Dan doe je wat ik zeg. In die tussentijd praat ik je mannetje wel bij," grijns ik.

Anneke komt met dreigende blik op mij af.
"Je vertrekt, nu meteen of ik bel de politie!"
"Nee, dat doe je niet," zeg ik kalm.
"Zodra je de telefoon op pakt, zal jouw Viktor dat bezuren."
Koud laat ik zien wie hier de baas is.
"Je weet waartoe ik in staat ben. Stel me niet op de proef."
Anneke slikt en slaat haar ogen neer.
"Wat had je in gedachten," zegt ze zachtjes.
"Kijk, zo gaan we in de goede richting. Mijn haar krijgt de kleur van jouw haar en jij knipt er het juiste model in. Als alles weer rustig is, boek jij voor mij een vlucht en rijd ik in jullie auto en in jouw kleding naar het vliegveld. Natuurlijk gaan je bankpas en ID ook met mij mee. Oh, en als goede echtgenoot zal Viktor mij uiteraard begeleiden."
Ik knipoog even naar Viktor. Hij kijkt gelaten terug.

"Maar op mijn ID staat de vingerafdruk van mij en niet die van jou. Bovendien zal de politie mij in de gaten houden. Ze waren vanochtend bij mij op kantoor. Ze geloofden me, dat ik het niet diegene ben die op de foto staat, maar ik moet mij nog wel beschikbaar houden."
"Dank je wel voor je bezorgdheid, zusje, maar daarom zal ik voorlopig als jou door het leven gaan. En als ik opvlieg, dan ben jij medeplichtig, want je hebt een voortvluchtige geholpen."
Die zit. Anneke en Viktor zwijgen.
"En laat nu maar eens de rest van het huis zien."
Anneke gaat mij zwijgend voor. Als ik zie, dat ze aparte slaapkamers hebben, moet ik lachen.
"Oh, dat loopt lekker tussen jullie!"
"Gaat je niets aan," snauwt Anneke.
"Vannacht zullen we toch een kamer delen, zus. Ik verlies je niet uit het oog."

Na het gedoe met mijn haren, lijk ik echt sprekend op Anneke. Een mazzel dat ze zelf haar haar verft. Tot mijn verbazing kan ze aardig met kam een schaar overweg. Op mijn vraag hiernaar, geeft ze toe dat ze Viktor altijd knipt. Hij wil niet naar de kapper omdat hij daar zonder hoortoestellen niets verstaat. Tja, daar zit wel wat in.
Het wordt een gespannen nacht, zonder slaap.
Viktor heb ik in zijn kamer opgesloten en de sleutel houd ik bij mij.
"Hoe heeft het zo ver met je kunnen komen?" vraagt Anneke, als we samen op haar bed liggen.
"Je kent mij toch," antwoord ik.
"Dat ik crimineel ben, heb je al tijdens onze laatste ruzie naar mijn hoofd geslingerd. Ik dacht toen, laat ik haar dan maar gelijk geven."
Nu moet ik oppassen. Sarcasme is een teken van zwakte en daar kan ze gebruik van maken.

Natuurlijk heeft haar opmerking mij destijds pijn gedaan. Toegegeven, ik was ook toen al geen lieverdje, zeker niet vergeleken bij mijn brave zusje. Er vielen vaak klappen, mijn vader had losse handjes. Op school viel ik overal buiten. Mijn vriendjes vond ik later ergens anders. Dat het volgens mijn ouders en Anneke verkeerde vriendjes waren, kon mij niet schelen. Een portemonnaie hier, een handtas daar, zolang ze mij maar prezen.

Echt mis ging het toen ik ons ouderlijk huis in de fik heb gestoken. Er was niemand thuis toen ik het dekbed aanstak en snel door het raam vluchtte. De brandweer kwam te laat. Niemand kon bewijzen dat ik de dader was.
Pa en ma zijn de schok nooit te boven gekomen en Anneke heeft na een knallende ruzie elk contact verbroken. Zij wist het.
Toen ik Carlo leerde kennen, had hij niet veel nodig om mij voor zijn geweldadige netwerk te interesseren. En nu ben ik op de vlucht.

"Jij zal dat nooit snappen. Je zag alles altijd al alleen in ´goed´ en ´kwaad´, net als pa en ma. Maar ik ben best tevreden met mijn leven zo. En straks in Argentinië heb ik alle vrijheid."
Anneke draait zich van mij af.
"Nu is het afgelopen met kletsen. Licht uit en slapen," zeg ik en doe de lamp naast het bed uit.

De volgende ochtend verloopt voornamelijk zwijgend. Als ik Anneke naar haar werk stuur, met de strikte aanwijzing zich zo normaal mogelijk te gedragen, ben ik met Viktor alleen.
"Ik bewonder je lef," zegt hij en aait mij zachtjes over mijn wang.
"Zelfs ik dacht even dat het Anneke was, op die foto. Heb je het geld in de stationskluis, zoals afgesproken?"
"Ja, als alles weer rustig is, hoeven we het alleen maar op te halen," zeg ik en pak zijn hoofd tussen mijn handen. Dan kussen we elkaar innig en langdurig.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Inge"

26.02.21
Feedback schrijfkwaliteit
Spannend. Verrassend einde.
  • Waardering schrijfkwaliteit
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Blinde Maupie (355) Han Maas 17-04-2020

    Vindt u ook niet?’ vraagt een vrouw die wil dat ik zie wat zij gezien wil hebben. Ze ziet er make-up-onvriendelijk uit. Met isolatietape bevestigt ze een zelfgemaakt bordje aan een lantaarnpaal: Het...

    Lees meer: Blinde Maupie