Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 650

in the pocket!

Sinds een tijdje ga ik vrijdagsavonds lekker een potje poolen in het biljartcentrum een paar straten van mijn huis af. Lekker te voet, kan ik nog een wijntje of pilsje pakken als ik er zin in heb.

Op vrijdagavond is het er meestal redelijk vol en drink ik op mijn gemak een kop koffie tot er een tafel vrij is. Ja, Ik ga daar alleen heen en ja, ik speel tegen mezelf. Sommige zullen dit vreemd vinden, waarschijnlijk de meeste. Maar ja, ik kan er nu eenmaal van genieten om simpelweg in een ruimte vol met mensen alleen te zijn. Degene die dit herkennen zullen me begrijpen.

De eigenaar, het personeel en de vaste klanten kennen me inmiddels en laten me gewoon mijn spel spelen. Een praatje maken doe ik heus wel, als ik aan de bar mijn drankje ga halen of in het tot nu toe toegestane rookhok mijn sigaretje oprook, maar verder bemoei ik me met niemand en niemand zich met mij.

In het begin werd ik wel eens uitgedaagd voor een potje, maar de meeste hadden al snel in de gaten dat ik daar echt geen behoefte aanhad. Gewoon ik, de tafel, de ballen en de keu. Dat was voor mij voldoende.

Zo dus ook een aantal weken terug. Het was druk, erg druk. Daar zat ik dan aan de bar met mijn koffie en kreeg al snel te horen dat er een driebandwedstrijd aan de gang was, waardoor de normale biljarters aan het poolen of darten waren geslagen. Balen voor mij. Geen tafel vrij. Wachten dus.

Rustig aan de bar, met mijn koffie, sloot ik me aan bij een gesprek tussen wat stamgasten over de sluiting van het rookhok. Een overbodige discussie want het hok ging toch dicht maar het hield me in ieder geval een tijdje zoet. Na ongeveer een half uurtje komt Erik, de eigenaar, me het plateau met de ballen en een krijtje brengen. “Tafel tegenover de heren” ,was zijn simpele respons op mijn vragende blik.

Balancerend met het plateau in de ene hand en mijn koffie in de andere, een groet naar de stamgasten vertrek ik richting mijn tafel. Leg de ballen op zijn plaats, zoek mijn keu uit, krijt hem en wil net afstoten als ik achter me commentaar krijg. “Dieper bukken schoonheid, vinden wij mannen leuker om te zien”. Ongestoord stoot ik af en zie de ballen zich netjes splitsen en een effen bal een zijpocket ingaan. Blijkbaar was dit commentaar niet genoeg geweest. De man gaf me een applaus en pakte vervolgens een keu uit het rek. Nog steeds reageerde ik niet. Ik zoek mijn bal en pocket uit en zet wederom aan om te stoten. “ Ik hou wel van een vrouw die met ballen kan omgaan”. Ik stoot, de bal gaat in de pocket en geef vervolgens een geïrriteerde blik naar degene die deze opmerking maakt. Hij bleek niet alleen. Nog drie andere mannen hadden zich bij hem gevoegd. Mijn ergernis groeit. Ik pak mijn inmiddels lege koffiekopje op en loop naar de bar om deze om te ruilen voor een wijntje. Met een glas wijn loop ik terug naar ‘mijn’ tafel. Eerst een slok. Oke, relax, deze mannen zijn irritant, meer niet. De gedachte helpt me en rustig leg ik aan op de volgende bal. Vier man staat toe te kijken. Dezelfde als voorheen, een man, net zo kaal als mijn biljartballen en met een hoofd minimaal net zo rond, weerhoudt zich nu van commentaar maar gaat aan de ander kant van de tafel over de tafel heen hangen en probeert recht in mijn decolleté te kijken. Ik wordt nu pissig en stoot de te hard. Ik mis. Hij pakt zijn keu, krijt hem en zegt: “Stoten is voor mannen, wil je het hard of liever zacht”?

De rest van de heren die erbij staan lachen nu. Mijn ergernis begint me nu echt parten te spelen. Zonder antwoord pak ik mijn wijntje en laat het spel aan hem. Uitdaging geaccepteerd. Hij speelt de halve, ik de hele. Het spel gaat redelijk gelijk op. Zijn commentaren zijn grof en zijn houding is zo mogelijk nog erger. Eenmaal dacht hij mijn rok tijdens het aanleggen met zijn keu “per ongeluk” omhoog te kunnen hijsen. Één blik van mij was tot dan toe voldoende. Het spel vordert echter snel en uiteindelijk heb ik alleen de zwarte nog liggen. Mijn beurt. De zwarte moet in het tegenovergestelde gat van de laatste bal. In mijn geval, rechts achter. Ik neem mijn tijd. Kijk, leg aan, verzet mijn voeten. Ik wil nogmaals aanleggen als ik merk dat mijn tegenstander niet bij de tafel staat. In de oude spiegel tegenover het biljart zie ik hem achter me staan. Een vette grijns op zijn gezicht en een hand uitgestoken richting mijn rok. Zijn hoofd op de hoogte van de tafel. Ik grijns een keer naar de drie heren tegenover me. Ik voel dat mijn rok omhoog gaat. Dan stoot ik. Niet naar voren maar recht achteruit. In the pocket, in dit geval right in the face. Zonder om te kijken leg ik opnieuw aan en schiet de zwarte in de pocket.

Game, set match.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Ingrid Bruggink
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 227
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "in the pocket!"

Geschreven door Ingrid Bruggink . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!