Loading...
Kort verhaal

Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard. Poe vond dat een kort verhaal in een half uur tot twee uur, maar in elk geval in één keer moest kunnen worden uitgelezen en gericht moest zijn op het bereiken van een enkel effect.

De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.

Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Een kort verhaal bij Schrijverspunt mag uit maximaal 500 woorden bestaan.

Korte verhalen

In de bus

Ik kan nooit ergens op tijd zijn. Of ik ben net te laat, of ik ben veel te vroeg. Die dag had ik voor de zoveelste keer de bus gemist. Dat werd een half uur blauwbekken en wachten op de volgende. Heen en weer lopen, wijdbeens staan en dan met het ene been naar het andere toegaan. Dat laatste deed onze natuurkundeleraar vaak voor de klas als hij ongeduldig met de meisjes werd. Hij had een voorkeur voor jongens, want het vrouwvolk was dom in zijn ogen. Zo mijmerend ging de tijd sneller en ha, daar was de bus al, zag ik en ik was blij.

Het was benauwd binnen. De helft van de zitplaatsen was bezet. Mensen bemoeien zich niet graag met vreemde mensen. Ze gaan op een leeg bankje zitten, gooien hun tas op de zitting naast hen, turen angstvallig naar hun mobieltje en hopen dat niemand zal vragen: “Kan ik hier…?”

Er was maar een iemand, die zijn tas op de schoot had; een wat oudere man in een grijze regenjas. Ik ging op de vrije plaats naast hem zitten zonder wat te zeggen. Tegenwoordig groet men immers niet meer.

De bus reed weg, schudde door de bochten, stopte abrupt bij wat haltes en sjeesde richting plaats van bestemming.

“We zijn er bijna, hoor” zei de man naast mij zachtjes.

Ik dacht dat hij het tegen mij had en antwoordde bits: “Nou, ik moet nog wel een eindje hoor.”

De man keek me met een wazige blik aan

De reis ging verder. De ramen waren beslagen, dus ik kon niet naar buiten kijken. Ik verveelde me stierlijk.

“Zo, liefje,” hoorde ik opeens naast mij gefluisterd, “wil je een snoepje van het baasje?”

De man ritste zijn tas een eindje open. Ik durfde niet te kijken naar wat er uit de tas gehaald zou worden, in de hoop dat mijn desinteresse hem van verdere toenaderingspogingen zou weerhouden.

Bij de halte voor het eindstation stapten nog wat mensen uit. Ik zag dat wij inmiddels de twee laatste passagiers waren, die nog in de bus zaten.

 “Nou is het alleen wij tweetjes nog, hè?” werd er naast mij gelispeld.

Help, dacht ik. “De chauffeur is er ook nog!” wilde ik hem toeroepen. Mijn mond ging al open terwijl mijn gezicht zich boos naar hem toe draaide.

Wat ik zag was echter iets heel anders dan ik verwachtte: uit de opening van de grote bruine weekendtas stak een heel klein hondenkopje. Bruin met zwart haar, flapoortjes en een klein strikje op het hoofd.

  "Ah,” bracht mijn open mond verbouwereerd uit, “wat een schatje.”

“Ja,” zei de man, “en ze is nog slim ook voor een meisje!”

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 107

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.