yves goudket

Ik kom uit de kast

© yves goudket op 22.12.2022.

Als je constant al die verschrikkelijke verhalen hoort over al die
genderidentiteiten, zoals er bvb zijn de man en vrouw, de trans vrouw, de
trans man, genderqueer, non binair, agender,cisgender,bigender,genderfluide
enz enz, dan weet je niet meer van welk hout pijlen te maken.

Daarom dacht ik dat het beter is na vijf en zestig jaar om uit de kast te komen.
Sinds ik geboren ben heb ik het gevoel alsof ik een hond was die geboren werd
in een mannenlichaam. Ik weet nog bij de geboorte zelf, ik vloog uit mijn
moeders ‘je weet wel’ en lag op de grond, de vroedvrouw nam me op bij mijn
enkels en gaf me een klap op mijn achterste.
Volgens mijn moeder weende ik
toen niet maar jankte ik, als een hond.

En het werd er niet beter op, mijn eerste fopspeen had ik al na enkele minuten
al volledig opgegeten en ik had toen nog niet eens tanden.

Ik kreeg tanden toen ik drie maanden oud was, 64 stuks om eerlijk te zijn. De
artsen in het ziekenhuis konden hun ogen niet geloven en de week erna
werden er de helft van getrokken.
 
Toen had ik dus al een grote muil.

Maar het gevoel dat ik eigenlijk een hond was in een mannenlichaam ging
maar niet weg. In plaats van dat ik in de tuin met een bal speelde op driejarige
leeftijd, plaste ik tegen de boom of liep rond met een stok in mijn muil.

Ik begon pas te spreken op mijn tiende, mijn ouders waren alle mogelijke
dokters afgelopen met de vraag of dit normaal was. De meesten zegden
uiteraard van niet maar er was geen medicijn voor...

Mijn eerste woord was niet mama of papa maar ‘waf’ en later ook ‘woef’.
Mijn ouders konden het niet geloven en verstopten me vaak als er bezoek was
in de logeerkamer, dan beet ik het laken kapot of plaste ik tegen de zetel.
Naarmate ik ouder werd begon het ‘hondgevoel’ wat af te nemen. Ik werd op
voetbal gestuurd toen ik twaalf was maar ipv de bal weg te schoppen beet ik
hem kapot.
Exit voetballerij uiteraard.

Daarna werd ik bij de chiro en scouts gedropt. Daar beet ik de koorden van de
kampen kapot en jaagde ik in de bossen op konijnen en ander wild.
Ik werd uit deze jeugdgroepen gehaald...

Het vreemde was dat ik al die tijd op handen en voeten liep maar iedereen
accepteerde dat, mijn ouders kochten me zelfs een speciale rieten mand
waarin ik dag en nacht kon slapen.

Op school leerde ik niks, ik werd gepest, geschopt en geslagen. Af en toe beet
ik mijn pesters in de billen of plaste ik op hun boekentas.
Ik werd uit de school gezet.

Toen mijn pubertiteitsjaren begonnen leek het beter te gaan, op mijn
vijftiende liep ik voor het eerst rechtop. Enkele maanden later ontdekte ik de
meisjes en werd ik verliefd op Carola.

De eerste keer toen ik haar zag snuffelde ik aan haar achterste, dan de
voorzijde en toen aan haar gezicht. Ze kuste me op de wang en ik werd verliefd
op haar. Gelukkig hield zij van dieren en dan vooral van honden en begreep ze
mijn probleem.

We beleefden prachtige maanden, ze liet me uit in het bos, gooide takken weg
die ik dan moest terugbrengen, gooide tennisballen en riep me om ze te gaan
halen, kortom we hadden een geweldige tijd.

Doch op zekere dag kreeg Carola een hond van haar ouders en ik mocht
vertrekken.

Mijn ouders stuurden me in therapie bij de bekendste psychiater van het land,
dokter Borkowiltz.
“En hoe voel je je nu ?” vroeg hij.
Ik gromde en toonde hem mijn tanden. Hij schoof zijn stoel wat achteruit.
“Gaat het beter ?”
Ik schudde met mijn kop. Ondertussen had ik mijn baard en bakkebaarden en
snor laten groeien en zag ik er echt verwilderd uit. De dokter haalde een kopje
koffie met koekje voor zichzelf.
Toen hij even niet keek griste ik het koekje weg en at het met verpakking en al
op.
“Ik weet niet wat ik nog moet zeggen dokter, ik voel me een hond gevangen in
een mannenlichaam!”
De dokter bekeek me.
“Wat wil je dan ?
“Een groot plein met struiken en enkele bomen waarin ik elke dag kan ravotten
en spelen, een hond om gelukkig mee te worden, veel speeltjes, buffelbeentjes
om te kauwen, een braaf baasje die van me houdt...”
De dokter wreef zich in de ogen en keek rond.
“Ik zal zien wat ik voor je kan doen, misschien weet de dierenbescherming
raad...”
Al grommend verliet ik zijn praktijk.
‘Zeveraar’ dacht ik nog. Gelukkig kon ik toen al goed spreken dus ging ik naar
de frituur en vroeg ik een sateetje of acht aan de friturist.
“Gebakken zeker ?” zei de man.
“Neen, ik zal ze thuis wel bakken...loog ik “, de man wikkelde de sateetjes in
een papier en ik betaalde en haastte me naar het park.
Daar verstopte ik me in een struik en vrat de sateetjes allemaal op.
“Dat is toch lekker...” en ik jankte van plezier.
Dan ging ik weer naar huis. Ik woonde ondertussen op een klein studiootje,
met terras, waar ik mijn behoeften deed, want ik had nooit geleerd om op
een gewoon toilet te gaan.
De volgende dag liep ik wat te lopen en kwam ik voorbij een boerderij.

Daar liepen zeker zestig dikke kippen rond. Ik rende er luid blaffend heen, en ik
nam er drie bij hun nek. Ik at ze ter plaatse, met been en al.

Dan hoorde ik een sirene, het was niet de melkboer maar de politie, ze
arresteerden me en ik werd in een cel gegooid, daar beet ik mijn celgenoot,
dus werd ik alleen in een cel gestoken, ik jankte en blafte...

Uiteindelijk werd ik geinterneerd en geplaats in een speciale instelling. Ik had
daar een prive tuintje waar ik putten groef en takken van de bomen afbrak,
uiteindelijk kreeg ik een vriendje, een kleine Chihuahua, Rambo genaamd en
samen maakten we veel plezier. Mijn ouders zag ik nooit meer...

Enkele jaren later verdween mijn hondengevoel en voelde ik me niet meer
thuis in de instelling. Ik werd onderzocht en behandeld en genezen verklaard.

Maar het noodlot sloeg weder toe, want vijf jaar later, werd ik op een dag
wakker en had ik behoefte aan gras, niet om op te wandelen maar om te eten,
ik liep halsoverkop naar buiten en begon het gras in de voortuin te eten.
“Beuh....beuh” stamelde ik af en toe.

Een buurman had het zien gebeuren en belde de politie. Die kwamen even later ter plekke en namen me mee...

Enthousiast over deze inzending?

We nodigen je graag uit om je mening te geven over deze publicatie. Dat is mogelijk door een commentaar van jou toe te voegen en/of door een waardering te geven. Klik hieronder s.v.p. op het gewenste item!

  • Jouw commentaar toevoegen? Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Dat is mogelijk in de tekstbalk

    Voeg hier je commentaar toe...
    You are a guest ( Sign Up ? )
    or post as a guest
    Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.
    • This commment is unpublished.
      els · 1 months ago
      Met veel plezier gelezen. Zeer komisch. Had misschien iets korter gekund want de lijn was wel duidelijk.
    Je kunt ook een waardering geven voor deze publicatie!
  • Graag jouw waardering voor de kwaliteit van deze inzending: 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.
    1 Commentaar

    Gebruikerswaardering: 4 / 5

    PLG_VOTE_STAR_ACTIVEPLG_VOTE_STAR_ACTIVEPLG_VOTE_STAR_ACTIVEPLG_VOTE_STAR_ACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVE
     
    Je kunt ook een commentaar toevoegen voor deze publicatie!
  • Toelichting

    Op Schrijverspunt kun je in principe bij elke publicatie, d.m.v. een commentaar en/of een waardering, je mening geven. Alleen als een auteur feedback niet op prijs stelt is de mogelijkheid niet zichtbaar. De praktijk heeft geleerd dat de meeste auteurs feedback op prijs stellen. We nodigen je dan ook graag uit om je mening te geven over een publicatie. Dat is op twee manieren mogelijk:

    Commentaar

    Je kunt jouw commentaar geven op een publicatie of reageren op een ander commentaar of reactie.
    • Je kunt jouw commentaar toevoegen in de tekstbalk (Voeg hier je commentaar toe...) van het blok commentaar. Je commentaar is dan direct zichtbaar. Bij je commentaar kun je b.v. ook een emoji toevoegen.
    • Wil je een reactie toevoegen bij een ander commentaar of reactie? Klik dan bij het betreffende commentaar op 'Reageer'. ook dan verschijnt er een mogelijkheid om je tekst toe te voegen.
    • Elk commentaar is welkom. Dus geef gerust aan als je de publicatie met plezier hebt gelezen, maar ook opmerkingen over de stijl en het taalgebruik van de publicatie worden op prijs gesteld. Een mooie manier voor auteurs om eigen schrijfwerk te verbeteren.
    Commentaren of reacties lezen.
    • Bij elke publicatie kun je de commentaren of reacties lezen. Op de homepagina is daarnaast ook nog eens een overzicht van de actuele commentaren/reacties te vinden.
    • Wil je een bericht ontvangen van nieuwe commentaren/reacties dan kun je dat bovenin het blok Commentaar aangeven bij 'Ontvang een bericht bij nieuwe commentaren' of als je zelf een commentaar of reactie geeft.
    • Wil je alleen de commentaren zien bij een publicatie en geen reacties daarop? Klik dan bovenin het blok Commentaar op 'Inklappen alles'.
    Voorwaarden:
    Schrijvers en dus ook wij stellen een commentaar bij een publicatie erg op prijs. We proberen daarbij de mogelijkheid op Schrijverspunt om feedback te geven liefst zonder regels te laten. Dat vraagt alleen soms wat tolerantie en misschien wat invoelingsvermogen voor de ander. Samengevat respecteer elkaar.
    Is een commentaar of reactie volgens jou ongepast? Door met je muis over het commentaar of de reactie te gaan verschijnt er rechts een vlaggetje. Klik daar op om dit te melden bij websitebeheer.

    Waardering:

    Je kunt  commentaar geven op een publicatie, maar het is ook mogelijk om een waardering in cijfers te geven. Bij een waardering gaat om een beoordeling door jou van de kwaliteit van de publicatie. Je kunt kiezen uit 5 mogelijkheden om op te stemmen. 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.  De waardering is anoniem.
Rating: 4.0
Stemmen: 1
Hits: 72
Lekkerboek voor betaalbaar leesplezier
Tweedehands boeken
Nu opruiming!

Anne-Jean de Vries: Excellente Communicatie (Voor Professionals, Leiders en Ondernemers)

- Klik hier!-

Meer publicaties lezen of zelf meedoen aan een schrijfactiviteit?

Klik op een van de mogelijkheden.