Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 700

Het vogelhuisje

Jan gaat met pensioen, morgen is zijn laatste werkdag. Heel lang heeft hij het kunnen uitstellen, maar nu komt het einde van zijn werkzame leven heel dichtbij.
Jan is er niet gelukkig mee, Jan weet zich eigenlijk geen raad.
s’Nachts droomt hij van alle leuke klussen die hij heeft gehad, Jan is loodgieter, en dat zijn er heel wat geweest. Nachten ligt hij wakker, wat moet hij straks gaan doen?
Hobby’s heeft hij niet, zijn vrouw Annie heeft al gezegd dat hij zich niet met het huishouden mag bemoeien.
Ook zij ziet op tegen zijn pensioen. Al de jaren van hun huwelijk heeft ze alles geregeld in huis, de kinderen opgevoed en eigenlijk een eigen leven geleid naast hem. Toch hebben ze een goed huwelijk vinden ze allebei, nooit ruzie en ze zijn het over veel dingen eens.
Maar nu dat pensioen, ze praten er niet meer over, dat is al jaren geleden gebeurd. Annie heeft de spelregels bepaald en zo gaat het en niet anders. Jan heeft het goed begrepen en heeft niet geprotesteerd.
Annie heeft altijd de leiding gehad, dat zal niet veranderen maar wat moet hij dan doen? Vissen, dat heeft hij nog nooit gedaan, Annie wel vroeger met hun zoon in de sloot achter het huis. Dat heeft hij nooit zien zitten, dus vissen valt af.
De buurman biljart elke woensdag en heeft hem al uitgenodigd mee te gaan maar dat ziet Jan niet zitten. Dat speelt zich af in de kroeg en daar komt hij liever niet.
Vroeger dronk hij nog wel eens wat maar Annie heeft daar een hekel aan dus is drank uit zijn wereld verdwenen. Diep in zijn hart leek het hem wel wat, dat biljarten, maar voor de lieve vrede heeft hij tegen buurman gezegd dat hij het niet doet.
Lezen? In zijn jeugd heeft hij zijn eerste en laatste boek gelezen, hij vond er niets aan. Zo’n verzonnen verhaal over mensen die niet bestaan vindt hij allemaal zo’n onzin. Dus lezen valt af.
Een tuin hebben ze niet of tenminste, het is een betegeld stukje grond geworden. Dat wilde Annie, wel zo gemakkelijk te onderhouden. Er staat een enkele pot met kruiden maar daar mag hij niet aankomen.
De hele dag tv kijken? Tv kijken vindt Jan wel geslaagd maar dan loopt Annie de hele dag om hem heen dat zal niet aangenaam zijn, als ze al accepteert dat de tv de hele dag aanstaat.

Oververmoeid begint zijn laatste werkdag. Annie heeft zijn boterhammen al klaargemaakt zoals altijd. Vier boterhammen met worst, een appeltje en een plakje ontbijtkoek. Al jaren hetzelfde en daar is Jan tevreden mee.
Hij hoeft niet op klus vandaag maar gaat de laatste administratie afmaken en er is vanmiddag een kort samenzijn met de collega’s.
Jan heeft tweeënveertig jaar hier gewerkt en het bedrijf van klein tot een groot loodgietersbedrijf zien groeien.
De vader van de huidige baas heeft het opgericht, samen met hem is hij begonnen.
Het is nooit zijn ambitie geweest in het management te komen, hij wilde gewoon loodgieter zijn en blijven. Hetgeen de laatste jaren toch redelijk zwaar is geworden, zijn leeftijd ging hem parten spelen.
“Jan, we gaan afscheid van je nemen, dit zijn je laatste uurtjes bij ons. Ik kan namens allemaal zeggen dat wij je zullen missen, jouw als persoon natuurlijk maar ook de ervaren vakman in jou.
Velen hebben hun carrière aan jouw begeleiding te danken en daarvoor willen we jou bedanken. Wij willen dit doen met een cadeau. Dat was toch wat moeilijk, je bent zo’n tevreden man, wij hebben jou nooit wensen horen uitspreken.
Annie, jouw vrouw, die hebben we gebeld, wist ook niets te bedenken.
Jan, mijn hersenen hebben gekraakt en gekraakt want iets moest er komen. Laat ik je vertellen dat ik het bedacht heb, maar als je het niets vindt dan hoor ik dat graag.
Allereerst bloemen, en het gangbare horloge, dat iedereen krijgt die meer dan veertig jaar hier heeft gewerkt, jij bent de tweede.
Maar dan het persoonlijke cadeau, ik heb dit voor je meegenomen.”
De directeur overhandigd hem een vrij groot pakket, wat vrolijk is ingepakt.
Bij het openen is Jan nerveus, wat zullen ze bedacht hebben? Als Annie het maar wat vindt schiet door zij hoofd.
Verbaasd kijkt hij naar het cadeau, het is een vogelhuisje voor in de tuin.
“Wat leuk, Herman, dat heb ik nog niet en het zal leuk staan in de tuin.”
Op tijd vond hij de goede woorden om te bedanken. Daarna proosten ze met elkaar, Jan drinkt een cola, en kijkt in de rondte. Wat zal hij deze ploeg mensen missen. Hier voelde hij zich zo thuis en vertrouwd. Nu was het voorbij.
Jan schiet vol en wendt zich af van de rest.
“Jan kom je af en toe wel koffie drinken?” De directeur, Herman legt een arm om zijn schouder.
“Weet je het went snel hoor lekker vrij zijn en geen zwaar werk meer.”
“Ik weet het echt niet Herman, ik zie er tegenop.”

Annie vindt het vogelhuisje maar zozo,
“Als die vogels maar geen rotzooi maken Jan, daar hou ik niet van.”

“Ik weet het echt net Annie, we zullen wel zien.” Jan neemt zich voor wat voer voor de vogeltjes te kopen hij wil dat het vogelhuisje functioneert. Hij wil zijn cadeautje in ere houden, Herman heeft zo zijn best gedaan.
De eerste week duurt lang, hij heeft al twee keer koffie gedronken op het werk. Elke dag de krant wel vier keer gelezen en maakt zich zorgen over de toekomst.
Het vogelhuisje voldoet niet aan de normen van Annie, ze maken rommel, er valt van alles op de grond en dan die vogelpoep, hoe erg is dat niet.
Het huisje wordt leeggehaald en voor het huis gezet in een hoek. Jan ziet het met lede ogen aan.
De maanden verstrijken, Jan en Annie hebben nog geen ritme gevonden in hun nieuwe leven. Ze lopen elkaar soms in de weg, dus Jan kiest ervoor aan de keukentafel te blijven zitten tot Annie daar aan de slag moet, dan verruilt hij de keuken voor de kamer. Hij voelt dat hij somber wordt, maar weet geen oplossing.

Op een mooie lente dag wordt er aangebeld, er staat een oude dame voor de deur, en ze lijkt zich te bedenken als Jan de deur open doet.
“Ehmm, ik …” ze stottert en krijgt een rode kleur.
“Mevrouw wat kan ik voor u doen? U hoeft niet bang te zijn hoor, ik eet geen oude dames.” De oude dame lacht en het ijs is gebroken.
“Meneer, ik loop hier dagelijks voorbij met mijn klein hondje, Diva, en ik zie al maanden een vogelhuisje staan dat niet gebruikt wordt.
Kan ik dat van u kopen misschien? Het lijkt me zo leuk vogeltjes op mijn balkon te hebben.”
Ze slaat een zucht van verlichting. Ze heeft het gedaan. Vanmorgen bij de koffie in het verzorgingshuis, hadden ze haar aangeraden het te gaan vragen. Ze verteld bijna dagelijks over dat vogelhuisje.
“Maar natuurlijk mevrouw, lijkt me een heel goed plan, U hoeft het niet te betalen en ik heb ook nog een zak met vogelvoer staan. Heeft u nu tijd`? Dan pak ik het even.”
“Ja ik heb wel tijd, maar kan dat zelf niet dragen en het vogelhuisje niet en een zak voer ook waarschijnlijk niet. Ik zal iemand moeten vragen dit voor mij te doen.”
“Maar dat doe ik toch voor u, wacht ik pak het voer en dan gaan we op weg.”
Jan voelt opluchting door hem heengaan. Het vogelhuisje zal gebruikt gaan worden. Hij wordt helemaal enthousiast van het idee.
“Annie ik ben even weg, ben op tijd voor het eten hoor.”
Annie geeft geen antwoord maar zucht opgelucht, hij is even weg, hoera.
“Ik ben trouwens Anneke van Son,” stelde de oude dame zich voor. “Zeg maar Anneke,”
“Ik ben Jan aangenaam,”
Met het vogelhuisje onder zijn arm, hij draagt de zak voer in een tas, lopen ze naar het verzorgingshuis drie straten achter hen. Jan had hier vaak langs gelopen maar nog nooit was hij over de drempel geweest.
Anneke woont op de eerste etage en heeft een balkon op het zuidwesten, een heerlijke plek vindt ze zelf.
Jan zet het vogelhuisje op de plek die Anneke aanwijst en kijkt er vergenoegd naar. Zo dat heeft en goede bestemming gekregen. Hier kan hij mee leven want Annie wilde het al eerder bij het grofvuil zetten. Daar had hij zich tegen verzet.
“Kom er is thee in de grote zaal, laten we een kopje drinken.”
Jan gaat met plezier mee, en wordt hartelijk begroet door vele oud dames en heren.
De verzorging die op de hoogte is van het avontuur vogelhuisje zet thee bij hem neer en biedt hem een koekje aan. Hij voelt zich verwend.
Na een half uurtje gaat Jan naar huis met de gedane belofte volgende week terug te komen om te kijken hoe het gaat met de vogeltjes.
Opgewekt zit hij aan tafel.
“Wat ben jij vrolijk, was het zo leuk vanmiddag?”
“Ik kan je zeggen, ja het was heel leuk,”
Annie zegt niets meer, zij heeft het druk gehad met de was.

Jan stapt een week later het verzorgingshuis binnen en wordt enthousiast begroet door de dames en Anneke natuurlijk. Bij een kopje thee vertelt ze over de vogeltjes die allemaal bij haar huisje komen. Jan is blij, ze komen die vogeltjes.
“Ik zou ook wel zo’n huisje willen,” zegt mevrouw van de Boom
“Jan, hoe moet ik dat aan pakken? Mijn man zaliger had dat gewoon getimmerd maar dat kan ik niet. Kun jij niet timmeren, Jan? Dat zou heel prettig zijn en ik denk dat er veel dames zo’n vogelhuisje willen.”
Jan kijkt verheugd naar deze mensen, natuurlijk dat is het.
“Is hier een ruimte waar ik iets zou kunnen doen?”
“Oh ja natuurlijk hier is een hobbyruimte die niet gebruikt wordt. Kom dan zal ik het je laten zien.’
Alle dames staan op en lopen achter Anneke en Jan aan.
“Dit is perfect, ik heb een hoop gereedschap dus alleen nog materialen en ik zal aan de slag gaan.”
“Wij hebben een hobby pot die overloopt want niemand doet hier iets met handenarbeid.`”
Jan is uitgelaten als hij thuis komt, hij is nadat hij de ruimte gezien had even bij de directrice geweest en die geeft alle medewerking. Hij moet een lijst maken met materialen dan zal zij voor de aankoop zorgen.
Annie luistert verbaasd en wordt ook blij.
Jan is voor tijden overdag onder de pannen. Zij kan haar eigen ding blijven doen en eindelijk weer eens met haar vriendinnen afspreken.
Het vogelhuisje geschonken door Herman heeft het leven van Jan veranderd en ten goede, Jan is een gelukkig mens.
Dit artikel delen?
Auteur: ©Trees Middelkoop
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 266
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Het vogelhuisje"

Geschreven door Trees Middelkoop . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!