Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 700

Het vliegende nonnetje.

Het vliegende nonnetje.

Als een boos beest stond het sombere klooster op de bergtop, en de grijze muren aan de achterkant  grensden aan de steile wand van het ravijn, dat in de diepte eindigde bij de droge, stenen bodem.

Er was ooit de abdis Althea, die met vriendelijke ogen in een hartelijk gezicht vanonder haar kap iedereen begripvol aankeek. Zij straalde empathie uit, en haar woorden waren zacht en zalvend, en elkeen gaf zij wijze raad.

Maar zij heerste met ijzeren hand in een fluwelen handschoen, en zij streefde in alle dingen strenge discipline en gehoorzaamheid na. Haar goede raad was niet vrijblijvend, maar een dringende en dwingende regel, en wee degene die zich er niet aan hield, maar haar woorden waren als stenen voor brood.

Daar een ezel in het algemeen zijn tenen niet tweemaal stoot aan dezelfde steen, was het credo van de kloosterzusters: horen, zien en zwijgen.

De meest meegaande kloosterlinge was vaak tenenkrommend de wanhoop nabij, omdat moeder Althea op alle slakken, en aanverwante dieren zout legde, en muggen ziftte, om er dolle olifanten met platvoeten van te maken.

Tijdens haar demonische bewind was de stilte angstaanjagend, en er heerste heftige schrik en vrees.

Zeer regelmatig waren er, en meer dan middelmatig, kandidaat-novicen die al in de proeftijd, voorafgaand aan het noviciaat, er het bijltje bij neergooiden en het klooster verlieten, en vertrokken naar een ander, of naar de wereld terugkeerden.

Voor de kloosterzusters was deze abdis een straf van God, of een vuile streek van Satan, en het schrikbewind nauwelijks te verdragen en ten hemel schreiend, en in de beslotenheid van hun cel was die laatste optie voor menige religieuze dan ook aan de orde.

Maar er was dat jonge kloosterzustertje, dat zo haar best deed alle kritiek van de abdis te weerstaan, en gedurende haar noviciaat dacht dat dit nodig was voor haar karaktervorming, maar toen zij de drie geloften had afgelegd, bleef de Eerwaarde Moeder haar bestoken met afbrekende kritiek, die nooit werd gevolgd door een opbouwend  of welgemeend woord.

Zij werd depressief en melancholiek, want hoezeer zij ook haar best deed en haar plichten trouw nakwam, kon zij in de ogen van Moeder Althea niets goed doen.

In de stilte van haar cel las zij in haar bijbel: “Kom tot Mij, die belast en beladen zijt”,  en zij ging op haar knieën op de harde vloer van haar koude cel, en ging in gebed.

Elke dag weer.

Op een vroege ochtend meende zij antwoord te hebben gehad op haar ochtendgebed, en kwam de bevrijdende gedachte in haar op om op de “vleugelen van de wind” daadwerkelijk als een vlinder naar de hemel vliegen.

Weg van de abdis.

Met een stralend gezicht, wapperend habijt en fladderende armen sprong ze over de rand van het plateau in de ijle lucht.

Maar in plaats van naar omhoog te vliegen, stortte zij neer op de harde bodem van de afgrond.

Zo kwam ze dan toch in de hemel, zeiden de gelovige, maar cynische dorpelingen.

                                                      

                                                

Dit artikel delen?
Auteur: ©Pieter Wouter Broekharst
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 368
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Het vliegende nonnetje."

Geschreven door Pieter Wouter Broekharst . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!