Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 700

Het porseleinen huwelijkscadeau

Het steenrode dak van de pagode steekt fel af tegen de ivoorwitte achtergrond. Een groepje vrouwen in kleurige kimono’s wandelt in de schaduw van de  parasol over het rode rondlopende bruggetje dat zich over de vijver met waterlelies buigt.

Peinzend volg ik met een voorzichtige vinger het grillige takkenpatroon van de handgeschilderde bomen. Het bladgouden motiefje, dat het oortje siert, is hier en daar afgebladderd. Behoedzaam leg ik het theekopje weer terug in het vergeelde vloeipapier en vul de holte met de dot watten. Gezegd moet gezegd, ze is er uiterst zuinig op geweest, die oudtante van mij.
Als ik vroeger op bezoek kwam, kreeg ik thee uit één van haar mooie breekbare kopjes, die ik zenuwachtig met kleine slokjes onder haar wakende blik opdronk. Nauwelijks had ik dan de laatste slok Darjeeling thee doorgeslikt of ze stond al naast me om haar dierbare kopjes weer in bewaring te nemen.

“Op? Mooi zo. Dan berg ik de kopjes weer op. Het is een erfstuk moet je weten. Mijn bet-overgrootmoeder kreeg het complete servies als huwelijkscadeau van haar ouders, zij gaf ze bij het huwelijk van haar dochter door aan haar. Mijn overgrootmoeder aan mijn grootmoeder en mijn moeder weer aan mij, alleen niet voor mijn bruiloft, want die had ik niet, laat staan een dochter. ” 

Ik knikte altijd beleefd, kende het hele verhaal van haver tot gort, want de oude vrouw vertelde toch iedere keer hetzelfde en eindigde haar verhaal steevast hoofdschuddend met een meewarige blik, terwijl ze haast liefkozend met haar wijsvinger over een kopje streek. Zojuist betrapte ik me er op, dat ik dat ook deed, diepzinnig staren en strijken. Na haar dood gaf ze blijkbaar niet alleen dit prachtige Satsuma eierschaalporselein servies door aan mij, maar liet zelfs nog een deel van haarzelf na, haar manier van doen, haar gebaren die ik onbewust ging imiteren. Als ik maar niet later hetzelfde verhaaltje ga afsteken tegen mijn achternichtje, want ook ik heb geen dochter aan wie ik deze schoonheid kan schenken.


NB:
(Deels berustend op fantasie, deels op de waarheid. Het servies was een huwelijkscadeau en een familiestuk, alleen niet de mijne, maar van een wildvreemde vrouw via Marktplaats. Ik kocht het een tijd geleden tegen een schappelijke prijs, compleet met theepot, suikerpot en melkkannetje, maar toen het pakket arriveerde, bleek helaas het oortje van het laatste voorwerp aan gruzelementen te zijn gegaan. Misschien hebben ze bij de pakketdienst  te hard gesmeten met de keurig verpakte doos, want dat doen ze, dat heb ik zelf gezien toen ik eens een cd-brander retour deed.)

Dit artikel delen?
Auteur: ©Edith E
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 210
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Het porseleinen huwelijkscadeau"

Geschreven door Edith E . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!