Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Het mocht niet zijn

Engeland, 16 december. Ontdaan hield ik mijn derde kleintje in mijn
handpalm. Waarom kon je niet bij me blijven? Ik wilde het wezentje niet lossen,
mijn leven stond stil, enkel wij twee op de grote wereld. Tot de bijgeroepen huisarts
mijn man verplichtte om het te verwijderen. De dag voelde ijskoud en ik ging in rouw.
In de kliniek was de gynaecoloog heel meevoelend. 's Nachts werd ik wakker
uit de verdoving en schrok me een ongeluk toen een stem naast mij vroeg: 'Do
you want a cup of tea?' Ik lag blijkbaar in een soort salon met een privé
verpleegster in een privé kliniek. Ze bracht de thee en praatte zachtjes
troostend bij een schemerlamp over het door haar gekende verlies en
verdriet. 
Enkele dagen later reisden we voor de feestdagen naar Antwerpen: een week
bij schoonmoeder, een week bij mijn ouders. Ik was in gedachten afwezig, zag
enkel het kleine lichaampje in mijn hand. Schoonmoeder merkte mijn
stilzwijgen en we deden het verhaal. 'Wat een geluk, waar waren jullie
gedachten!' was haar hardvochtige reactie. Zoveelste mokerslag bovenop diep
verdriet. De week nadien bij mijn ouders met zus en schoonbroer, zelfde
verhaal. Doodse stilte, niemand zei wat, geen zoen, geen knuffel, mijn man
had zijn arm rond mij en trok me dicht tegen zich aan. De dag nadien sprak
mijn moeder enkele troostende woorden. 
Eindelijk terug naar Engeland, bij mijn verloren kleintje dat daar even door
het daglicht omkranst was geweest. 
© Helena Mattheyssens op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
23.11.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Ik lees je verhaal nu pas. Schrijnend, het verdriet en goed beschreven. Ook ik ken het verdriet van hopen op begrip, warmte, nabijheid en dan keihard tegen kilte aanlopen, keer op keer. Maar een kind verliezen is denk ik zo ongeveer het ergste wat een mens kan overkomen.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
15.11.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Lieve Helena, zulke koude reacties scheuren je rouw open. Helaas heb ik dat ook ervaren, anders, maar toch.
Vreselijk dat je je kindje bent verloren. En bijzonder, dat je het op deze manier kunt delen: met prachtig gekozen woorden.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Helena Mattheyssens 15.11.22
    Hartelijk dank, lieve Elsbeth! Ik weet van het verlies en verdriet dat jou getroffen heeft en denk er telkens aan wanneer ik je naam zie. Ik voel ook met jou mee, het kan zo heftig zijn. Bij jou is het nog heel recent. Maar je komt het te boven, je bent heel sterk.
15.11.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Je voelt het verdriet. Goed geschreven.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
15.11.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Intens verdrietig, ik voel met je mee.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig