Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 700

Het mirakel van Mabelia

Gedaan met de sprookjes! Het is tijd dat ik de waarheid vertel over het wonder van Mabelia. Als ik lieg mag de duivel mijn hart roosteren.

Ik begin met de kuise versie van de sage - voor wie het verhaal nog niet kent. We schrijven het jaar des Heren 1424. Mabelia is een uitzonderlijk devoot meisje dat opgroeit in de parochie van Sint Pieter. Tot in de verre omstreken vermanen ouders hun kinderen een voorbeeld te nemen aan haar vroomheid, anders wacht je de brandende hel.

Volgens de overlevering heeft de grootvader van Mabelia -op een lange reis naar het Heilig Land- een noot opgeraapt bij het graf van Christus. Het zaadje is uitgegroeid tot een machtige notenboom achter de dorpskerk.

Onder de boom is Mabelia elke dag in de weer met teksten uit de Heilige Schrift. Lezen en schrijven kan ze niet. Wat de pastoor haar voorleest, prent ze in haar geheugen. Ze herhaalt de woorden hardop, net zolang totdat ze het van buiten kent.

Op een nacht onweert het tomeloos en de bliksem doorklieft haar boom als een gloeiende bijl. In de vroege morgen ontdekt Mabelia tussen de geblakerde helften een magnifiek kruisbeeld van donker notenhout dat glimt en straalt in de ochtendzon.

Mabelia brengt de crucifix naar het Witte Vrouwenklooster en slijt daar de rest van haar dagen. Het beeld verwerft faam als de Zwarte Christus van Wijck. Tot zover de legende; een verhaal met weinig kleur.

Nu onthul ik de ware en bonte geschiedenis.

De onderwijzende pastoor, Theophilus, tekent ter opheldering van de tekst wel eens een plaatje op perkament. De parabel in Openbaring 19:7 stelt hem voor een zware opgave: De bruiloft des Lams is gekomen en zijn vrouw heeft zich gereedgemaakt; en haar is gegeven zich met blinkend en smetteloos fijn linnen te kleden, want dit fijne linnen zijn de rechtvaardige daden der heiligen.

De symboliek is lastig te doorgronden, zeker voor iemand van veertien. Hoe kan hij aanschouwelijk maken dat de bruiloft een metafoor is voor het verbond tussen de Here Jezus en de mens? Niet met een bruidskleed. De sacrale liefde vraagt om een krachtiger beeld. Het moet iets worden met een lammetje - als zinnebeeld voor de onschuld.

Dagenlang werkt Theophilus aan een tekening; het resultaat is een van zijn beste devotieprentjes. Om het geheel nog meer aansprekend te maken, gebruikt hij voor het eerst ei-tempera en kleurt het tafereel in.

Het kleine kunstwerk toont de Messias zittend op een rotsblok in een lentegroen weiland dat zindert in de zon. De ogen van de Heer zijn nodigend. Zijn uitgestrekte hand haalt liefdevol een lammetje aan. Het olijke schaapskopje met krullende wimpers laat een moordenaarshart smelten.

Onder het zondoorboorde loof houdt Mabelia het kleurige prentje in beide handen. Zoiets heeft ze nog nooit gezien. Van de opwinding vergeet ze hardop te herhalen wat ze vandaag heeft geleerd.

Voor de man in het weiland moet het net zo’n warme dag zijn als nu voor haar, onder het groene bladerdak. Zijn mantel hangt luchtig om de welvingen van het bovenlijf. Ze kijkt naar zijn amandelvormige ogen, de fijne wenkbrauwen en sierlijke baard. Goudbruine haren vallen sluik om het gezicht.

Haar blik blijft rusten op zijn slanke vingers die begroet worden door het nibbelende mondje van het lammetje.

Mabelia weet niet wat haar overkomt. Op haar wangen verschijnt een blos en haar hals loopt rood aan. Ze ademt sneller en dieper. Haar onderbuik trekt samen en er komen sappen vrij waarover niemand vertelt. De wereld om haar heen lost op in golven van extase. Gewichtloos tolt ze rond in een azuurblauwe hemel.

Als ze kalmeert en haar ogen opent, kijkt ze recht in mijn gezicht. Ik zit boven haar op een tak van de notenboom. In een reflex probeer ik me zo klein mogelijk te maken, mijn vleugels strak tegen het lijf.

Te laat! Ze ziet dat ik een engel ben.

Mabelia denkt dat de Goddelijke genade haar ten deel is gevallen. Dat zal geen sterveling verbazen. Ze klopt aan bij het Witte Vrouwenklooster en vertelt zonder schroom wat een vrouw voelt in de nabijheid van een engel.

De zusters luisteren ademloos; haar intrede in het klooster is slechts een formaliteit.

Misschien wilt u weten wat mijn rol is in dit spel? Veel is daarvoor niet nodig. Mijn influistering brengt de hand van Mabelia naar beneden en de rest gaat vanzelf.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Reinder Veelinx
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 233
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Het mirakel van Mabelia"

Geschreven door Reinder Veelinx . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!