Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 746

Oerknal

Dag 131

Door het matglazen raampje dat mijn vader er ooit zelf in heeft gezet zie ik dat het dag geworden is. De inhoud van kleine schuilkelder wordt zichtbaar voor me en hoewel mijn ogen door de afgelopen periode gewend zijn aan het geringe licht is het toch elke ochtend weer een prettig idee dat, ondanks alles wat er buiten is gebeurd of nog aan het gebeuren is, de aarde nog steeds rondjes draait en de zon schijnt.

Mijn discipline heb ik van mijn vader geleerd en daarom begin ik elke ochtend hetzelfde: 30 pushups en 30 situps.

Dag 1

Mijn vrienden hadden me altijd voor gek verklaard.

“Een schuikelder? Denk je echt dat er oorlog uitbreekt? Waarover dan? Klimaatoorlogen en robots? Je bent gek.”

Vanzelfsprekend had ik, toen de deur uiteindelijk achter me dichtsloeg, een soort ‘ik-had-het-je-toch-gezegd’ gevoel, een bitter gevoel van triomf. Het systeem dat me op gezette tijden automatisch voedsel en drinken voor me neerzette werkte vlekkeloos en mijn eerste dienblad verscheen al snel in het daarvoor ontworpen luikje. Mijn vader was een miskend genie met een zeer vooruitziende blik.

Dag 131

Ik loop mijn vaste rondjes door de kamer. Die is vier stappen aan alle zijden, maar dan moet ik wel het bed heb opgeklapt. Soms speel ik schaak in mijn hoofd, partijen die ik als kind uit mijn hoofd leerde, soms fantaseer ik over hoe het er buiten uitziet. Regelmatig krijg ik de neiging om de deur open te maken, het met eigen ogen te aanschouwen. Maar wat als er straling is? Of vijanden die zich willen opblazen in mijn gezicht? Of robots? Ongemerkt begin ik mijn rondjes sneller te lopen. Ik kauw op mijn vingertoppen, waar vrijwel geen nagel aan zit en mijn wijsvinger begint wederom een beetje te bloeden.

Dag 2

Buiten de kamer, ver weg, klonk gegil en gekrijs. Het was nu duidelijk begonnen. Wat wist ik niet maar dit kon niet veel goeds betekenen. Bevroren van angst zat ik urenlang in de verste hoek van het kamertje, met mijn knieën opgetrokken en mijn handen over mijn oren, mijn ogen dicht.

Dagenlang zat ik zo, soms at ik wat, plaste in de stalen wc, om daarna weer snel in mijn houding te gaan zitten.

Dag 131

Ik stop recht voor de deur. Het is nu al weken stil, misschien is het nu dan eindelijk tijd. Maar hoe maak ik hem open? Er zit geen klink of knop aan deze kant, daar zal destijds wel een reden voor zijn geweest, dus sla ik drie keer hard op de binnenkant.

Dat werkt, de deur zwaait als vanzelf open en ik kijk in een grote zaal die er in mijn herinnering eerder niet was. Mensen lopen schuifelend in witte pyama’s rond.

“Goedemorgen mijnheer Carlos” klinkt achter me, bij de deur “we waren al benieuwd of u ooit uw cel uit wilde komen. Misschien wilt u, net als een paar andere patiënten wat schaken misschien?”

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Dave Koresh
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 432
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Oerknal"

Geschreven door Dave Koresh. Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...