Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 803

Het kind

De hele straat van de Bosma’s is afgezet, zie ik als ik besluit op een mooie zonnige dag een kijkje te gaan nemen. Ik zet mijn fiets op de hoek van de straat en loop langzaam naar het huis. Niet te opvallend naar binnen kijken, zeg ik nog tegen mezelf, en ik zie een jonge vrouw met een baby op haar schoot. De gordijnen hebben plaatsgemaakt voor luxaflex en op de vensterbanken staan witte beelden en wat planten. De woning is in een klap modern geworden. Ik wil verder lopen als de deur opeens opengaat. De vrouw staat in de deuropening.

‘Zoekt u soms iemand?’ hoor ik.
Ik draai me een beetje verlegen om.
‘U vindt het misschien vreemd, maar ik ken de mensen die hier vóór u woonden,’ zeg ik snel. ‘Het waren mensen op wie ik erg gesteld was en ik was erg nieuwsgierig hoe het huis er nu uit zou zien.’
De vrouw, die gekleed is in jeans en een vrolijke gekleurde trui en die ik rond de dertig jaar schat, begint te lachen.
‘Wat let je?’ vraagt ze dan en ze maakt een uitnodigend gebaar.
‘Ik zou zeggen, kom binnen.’
Ik begin te stotteren. ‘Ja, maar ik wil niet…’

De vrouw onderbreekt me.
’Geen probleem hoor, je bent echt welkom. Ik wilde net mijn baby naar bed brengen, dus ik heb wel wat tijd.’
Ik aarzel even.
’Dat is erg lief van u,’ zeg ik en ik volg haar naar binnen.

De woonkamer. Jan des Bouvrie! Micha heeft haar zin gekregen. Een witte moderne salontafel, grote houten boekenkast. Parket op de vloer en grote brede ramen. Het huis heeft duidelijk een metamorfose ondergaan.

Ik kijk naar de baby. Een jongetje. Hij zit braaf in een kinderstoeltje te spelen met een bolletje wol. De vrouw geeft me een hand.
‘Marloes, en jij bent…?’ ‘Saskia,’ antwoord ik.
‘Vindt u het echt niet vreemd dat ik langskom?’
‘Ga zitten, Saskia,’ zegt Marloes.
‘Wil je soms koffie of thee?’

Ze loopt naar de open keuken en zet water op. Zelf drink ik thee, maar koffie is ook goed hoor.’
Even later zet ze een dienblad op de tafel waarop ik een schaaltje met koekjes en twee bekers zie staan. Ik voel me opeens wat meer ontspannen en begin te lachen.
’Weet u mevrouw, die mensen voor u hadden altijd de gewoonte om op woensdag uit een gele beker te drinken. Mensen kunnen soms vreemde gewoonten hebben, vindt u niet?’

Marloes glimlacht. ‘Het echtpaar Bosma ja. Ik heb meneer Bosma een keer gezien toen hij nog leefde.’

Mijn hart maakt een sprongetje.
‘U kent meneer Bosma?’ Ze neemt een slok van haar thee. 
‘Mijn man en ik hebben hem een keertje opgezocht in het verzorgingstehuis, omdat ik met hem wilde praten over de overname van het huis. Toen was hij al erg ziek helaas. En aan het dementeren, dat ook. Ik heb mijn naam wel drie keer moeten herhalen.

Ik probeerde over zijn huis te praten,’ gaat ze verder, ‘maar dat wuifde hij steeds weg. Er was geen land met hem te bezeilen. Uiteindelijk kwam ik in contact met een vriendin van hem in Amsterdam en samen hebben we het koopcontract bekeken. Zij heeft er ook voor gezorgd dat het huis leeg werd gehaald. Het was ons duidelijk dat het toe was aan een flinke reiniging. Maar vertel eens, hoe ken jij de familie Bosma eigenlijk?’
Ik snak naar een sigaret en voel tranen opkomen.
‘Huishoudelijke hulp?’vraagt ze even later. ‘Wat apart! Alleen huishoudelijke hulp, of hadden jullie meer contact?’
Ik begin te huilen. Eindelijk! Bij een vreemde vrouw in een vreemde kamer. Marloes staat op en overhandigt me een zakdoekje. Ik snuit mijn neus.
‘Micha heeft altijd meubels van Des Bouvrie willen hebben, is dat niet grappig?’ zeg ik na een moment van stilte.

‘Huishoudelijke hulp en een tintje vriendschap, toch?’ vraagt Marloes zachtjes. Ik knik.
’Ik kan beter gaan,’ zeg ik terwijl ik opsta. Ik heb me nog nooit zo geschaamd. Marloes dringt niet aan.
‘Saskia, weet dat je altijd welkom bent als je nog eens langs wilt komen, want, meisje, soms is het verdriet te groot om alleen te dragen. Je lijkt me in ieder geval een prettige huishoudelijke hulp.’ Voor het eerst moet ik glimlachen.
‘Het is wat u zegt. Het was allemaal een tikkeltje anders.’
Marloes staat ook op.
‘Als ik jou zo zie waren het bijzondere mensen, die Bosma’s,’ zegt ze als we bij de voordeur staan. Opeens wrijft ze over haar hoofd.
‘Ik moet je nog iets geven, denk ik. Ik heb iets gevonden wat volgens mij van hen is en toch wel van enig belang: een brief. Was het een Joodse familie?’
‘Hoezo?’ vraag ik snel.
‘Een ogenblik,’ zegt ze en ze komt terug met een envelop in haar hand, die ze aan mij geeft.

Op de voorkant van de envelop lees ik: ‘Anne Frank Stichting’.
Ik haal de brief eruit en lees: ‘Tot mijn spijt’... en nog veel meer. Ik voel een nieuwe huilbui opkomen en staar naar de grond.
‘Dank u voor de brief,’ antwoord ik snel. ‘Ja, het was een Joodse familie.’
Marloes kijkt me vol medelijden aan.
‘Dat dacht ik al, want ik vond ook al een foto van een man met een davidster op zijn kleding en nog wat andere foto’s. Ik hoop dat ze niet al te veel geleden hebben.’
Ik schud mijn hoofd.
‘Ze hebben wel geleden, maar ze zijn samen erg gelukkig geweest, en ik ben blij dat u me deze brief hebt gegeven. Het zou ze goed hebben gedaan.’
‘Maar dat is nog niet alles,’ zegt Marloes dan en ze overhandigt me een boek met een stapel papieren!
‘Ik heb ze niet gelezen, maar ik denk dat ze bij jou in goede handen zijn.’
Ze loopt mee naar buiten.
‘Heb je het niet te koud in die jas? En hoe ben je gekomen?’ Ik bijt op mijn lippen, want ik hoorde iets vertrouwds van vroeger.

’Ik ben met de fiets en woon niet ver weg. Mijn fiets staat op de hoek van deze straat, vanwege de werkzaamheden.’

Marloes zucht.
’Ja, het is hier een vieze modderige massa met die regen. Het zou twee weken duren, maar ze zijn nu al bijna een maand bezig en ik wilde net iets aan die voortuin gaan doen. Volgens mij hadden de Bosma’s geen groene vingers.’
Ik zwijg en denk aan de tuinman.

Net als ik weg wil lopen rent Marloes me achterna met de baby in haar armen.
‘Je bent iets vergeten,’ zegt ze.
Uit de zak van haar spijkerboek haalt ze de foto van Samuel en geeft hem aan me.
‘Mooie man hoor, die Hein vroeger. Ik kan me voorstellen dat mevrouw Bosma gek op hem was.’
Ik knik. ‘Dat was ze zeker. Hij was haar hele leven.’

Het geheim is nog steeds niet ontrafeld. En opeens voel ik een soort van berusting. Hein zou nooit weten van die brief en was met één teleurstelling minder ingeslapen. En ik? Ik zou eeuwig het kind blijven. Maar nu voelt het anders. Ik, die in hun ogen op Mia Farrow leek en niet wist wat een sink was, zou ze laten gaan. Ik stap van mijn fiets af, verscheur de brief en gooi hem in een prullenbak, samen met de foto. En bij wijze van wonder klaart de lucht even op!
‘Geen geheimen meer, Micha,’ zeg ik hardop.

‘Geen geheimen meer, Micha en Hein! Ik kan ze niet meer verdragen. En die brieven? Ja, die brieven...Was ik er dan toch niet klaar mee? Ik denk aan de Anne Frank Stichting.
‘Oké Micha, aan jou de eer, nog maar een keer!’

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Ingrid Karsten
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 114
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Het kind"

Geschreven door Ingrid Karsten . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:
24.09.20
Feedback:
Mooi, Ingrid. Ik heb nog een tip voor jou om jouw boek te promoten. Boekengilde is een uitgever die boeken in eigen beheer uitgeeft maar ze houden regelmatig webinars .21 oktober over boekpromoten via facebook/ instagram; 2 dec over vloggen en bloggen. Iedereen kan zich ervoor opgeven. Misschien heb je er iets aan. Groet Harry
Grammatica & Spelling:
Goed
Passend in deze rubriek:
Ja
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
23.09.20
Feedback:
Weer zo mooi geschreven, Ingrid.
Een aangrijpend verhaal. Gr. Louise
Grammatica & Spelling:
Goed
Passend in deze rubriek:
Ja
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!