HET KADO

190 Hits.

Die avond keek Herman naar de foto’s van Simone op zijn computer. Hij krabde op zijn grijze haren en zuchtte. Hoe langer hij naar haar keek, des te meer gefrustreerd hij raakte.

‘Dit kan echt zo niet langer, ik word er helemaal gek van!’ schreeuwde hij het uit.

Toen kreeg hij een idee. Hij liet zijn hand zakken tot de onderste lade van zijn bureau. Zijn handen grabbelden in de volle la. Tussen de spulletjes door vond hij een pakketje. Daarin zat een ding inclusief oplader en afstandsbediening. Het was ongebruikt en keurig in originele verpakking. In een opwelling had Herman dit op internet besteld. Het was bestemd voor haar. Dat was een jaar geleden. Toen hij dat per post ontving, schaamde hij zich verschrikkelijk. Hij stopte dat ding onmiddellijk weg in de onderste lade. Petra mocht niet weten dat hij zoiets in huis had gehaald. Vervolgens was hij het bestaan ervan vergeten. Tot deze avond.

‘Nu is de maat vol! Ik doe ‘t gewoon!’

De vastberadenheid, die plots in hem opkwam, deed hem goed. Hij kon weer vrij adem halen. Het gaf hem nieuwe energie.

Een kwartier voor de dienst begon, stroomden de meeste gemeenteleden de kerk binnen. Herman en Petra waren zoals altijd keurig op tijd. De gastenontvangers begroetten de kerkgangers hartelijk in de hal. Herman hing zijn oude jas op in de garderobe, Petra raakte in een druk gesprek met een vriendin. Hij besteedde er geen aandacht aan. Hij keek rond maar zocht geen oogcontact met de andere netjes geklede heren. Het was de derde zondag van de maand. Hij wist dat Simone les gaf op de zondagsschool. Zonder dralen, baande hij een weg door de menigte en nam de trap naar boven. Zijn vrouw en anderen liet hij even voor wat ze waren.

‘Kerel, je begaat een dwaasheid,’ waarschuwde hij zichzelf. Maar zijn benen zetten de stappen voort. Vanaf de gang op de eerste verdieping zag Herman Simone op het kantoor. Zij was druk bezig het lesmateriaal bij elkaar te sprokkelen.

Hier zit je dus in je wijde jurk en op je hoge pumps! Wacht maar meid, ik ga je een lesje leren!

Nadia keek op en zag Herman.

‘Gods zegen, broeder Herman!’

Sodeju! Wat doet zij hier?

‘Ahum… Gods zegen, Nadia en Simone!’

Simone schrok toen zij Herman in het kantoor zag.

‘Wat doe jij hier, broeder Herman?’ vroeg zij.

‘O, broeder Jan vroeg mij om de collectezakken voor hem mee te nemen.’

Simone keek bedenkelijk en wees met haar hand: ‘Ze zitten in die kast!’

Toen Herman aanstalten maakte om de kastdeur open te doen, zei Nadia tegen Simone: ‘Schatje, ik ga alvast lopen. Ik zie je beneden!’

Ze knipoogde naar Simone en liep met een stapel boekjes gehaast het kantoor uit.

‘Ho, wacht op mij!’

Haastig nam Simone ook een stapeltje in haar handen en volgde haar vriendin. Herman draaide zich om. Uitgerekend op datzelfde moment wilde hij ook gaan en botsten ze bijna tegen elkaar op.

‘Excuseer, Simone! Ga jij maar voor!’ Hij maakte daarbij een galant gebaar en keek haar glimlachend aan.

Simone beantwoordde die geste met een zuinige glimlach en liep door.

‘Wat leuk dat jij les geeft op de zondagsschool!’ riep hij haar na.

‘Ik vind het heerlijk om verhalen uit de bijbel te vertellen aan kinderen!’ vertelde ze zonder om te kijken.

‘Trouwens, ik heb iets voor je. Het zit in mijn tas.’

Simone draaide om.

‘Voor mij? Wat is ‘t? Maar ik heb nu echt geen tijd!’

Ze versnelde haar stappen. Het getik van haar hoge hakjes klonken luid op de trap. Herman keek haar na. Hij zuchtte. Het verliep volkomen anders dan hij had gehoopt.

Tijdens de dienst werd er voorgelezen uit de bijbel. Petra en Herman pakten ieder hun eigen bijbel tevoorschijn. Toen hij zijn aktetas opendeed, bleef hij een ogenblik roerloos. Hij zag de wikkel. Hij schudde lichtjes zijn hoofd.

Een maand later. Onder het rumoer van de kerkbezoekers in de hal, deed Herman een hernieuwde poging. Boven op het kantoor trof hij Simone aan. Zij was alleen. Hij keek goed rond op de gang en zag verder niemand. Simone was druk bezig de boekjes netjes in stapels te zetten. Ze droeg een fleurige, wijde jurk, die nonchalant over haar benen wapperde. Dit keer aarzelde Herman echter voor geen moment. Als een roofdier sloop hij stilletjes naar binnen. Simone was met haar rug naar hem toe. Toen ze een aanwezigheid voelde, wilde zij zich omdraaien.

Plok! Simone viel met haar gezicht voorover. De boekjes kletterden op de vloer. Herman boog naar haar toe en zag dat zij buiten westen was. Haastig sleepte hij haar naar de kleine spreekkamer en legde haar voorzichtig op de fauteuil. Vlug draaide hij de deur op slot.

´t Is gelukt! Even aarzelde hij wat hij doen zou. Hij keek naar de roerloze, jonge vrouw. Zij had make-up op, haar blonde krullen hingen losjes tot over haar schouders, haar benen waren gestoken in huidkleurige panty´s.

'Wat heb ik je lief!' fluisterde hij haar.

Toen stak hij zijn vinger uit en streelde haar lippen. Hij liet zijn hand zakken. Even aarzelde zijn trillende hand. Toen kneep hij zachtjes in haar linkerborst. Die voelde aan als warme deeg. Er ging een vlaag van opwinding door hem heen. Toen boog hij naar voren en kuste gretig op haar mond. Wat smaakt dat zoet!

Plots hoorde hij de brommende stem van de voorganger. Herman bukte naast de fauteuil en hield zich stil. Het geluid van de voetstappen stierf weg op de gang. Hij keek weer naar Simone die daar met haar ogen dicht lag. Met trillende handen flipte hij haar wijde jurk omhoog. Uit zijn tas haalde hij de wikkel. Hij was klaar met de jonge vrouw en maakte haar jurk weer netjes in orde. Zachtjes fluisterde hij in haar oor: 'Schatje, veel plezier met je kado!'

Bliep! Een appje van zijn vrouw. Sodeju! Hoe lang zit ik hier al? Petra vraagt waar ik blijf. Simone lag erbij alsof zij in een diepe slaap was. Stilletjes verliet Herman de kamer en liet de jonge vrouw daar achter. Op de gang trachtte hij op een beheerste tempo te lopen. Maar zijn knieën knikten door de spanning. Hij nam niet dezelfde weg terug, maar liep de andere kant op. Aan het eind van de gang was er een smal trapje. Daar ging hij naar beneden. Tuimelend kwam hij uit op de gang waar de zondagsschool zat. Verderop waren schreeuwende kinderen die hun klaslokaal ingingen.

'Waar is de juf?' vroeg een klein meisje.

Stilletjes opende Herman de deur van de nooduitgang. Het felle licht van de koude voorjaarszon verblindde zijn ogen. Hij keek schichtig rond en zag dat de kust veilig was. In een wijde boog liep hij om het plantsoen en kwam weer uit bij de hoofdingang van de kerk. Met zijn handen trok hij zijn colbertje strak en strekte zijn rug. Als een keurige heer liep hij de hoofdingang in. Hij groette de deftige dames en heren van de gastenontvangst. De andere aanwezigen in de hal groetten Herman hartelijk.

‘Broeder Herman! Jij was toch al binnen?’ vroeg Marjolein met verbazing. Zij was één de gehuwde dames die dienst had bij de gastenontvangst.

‘O zuster Marjolein, ik was even terug naar de auto om iets te pakken.’

Herman kreeg het warm. Zij knikte, maar bleef hem vragend aankijken.

 

‘Zeg schat, waar bleef je nou? Je zat wel heel erg lang op de toilet!’

‘Sorry lieverd, ik moest even nodig.'

Petra hield de hand voor haar neus. De walm van de wc-lucht hing nog aan zijn kleren.

‘Het is altijd wat met jou. Je wordt echt een dagje ouder.’

Meewarig schudde zijn vrouw haar hoofd en ging weer verder met de samenzang. Herman zweeg en nam plaats naast zijn vrouw. Hij kneep op de afstandsbediening die in zijn broekzak zat.

 

Alleen Plusleden kunnen een eigen artikel aanpassen na publicatie. KLIK HIER om alle voordelen van een pluslidmaatschap te bekijken.

De auteur van dit artikel Rico Manuel:

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

Meer van deze auteur: