Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Het huis

Oudere dorpsbewoners noemden het ‘het jachtslot’, maar over het toch wat duistere verleden was niet veel bekend. Nochtans zag het er nog steeds prachtig uit met de enorme landerijen eromheen. De huidige bewoner was meneer Vi, die het een jaar of tien geleden had gekocht en in die tijd een zeer gerespecteerd lid van de dorpsgemeenschap was geworden. Het dorp lag twee kilometer verderop en was in deze tien jaar veranderd van een ouderwets boerendorp in een mooie woongemeenschap met alle voorzieningen die er maar moeten zijn.

Meneer Vi kwam regelmatig in het café-restaurant dineren en was daar een zeer geliefde gast. Na afloop speelde hij vaak een paar spelletjes biljart met aanwezigen en trakteerde iedereen op een rondje als hij verloor. Soms had hij een gast mee, vrijwel altijd een buitenlander, maar de talenkennis van meneer Vi was onuitputtelijk. Wat ze bespraken was niet te verstaan en niemand wilde het weten, want het was de business van meneer Vi.


Aan het begin van de oprijlaan stond het huis van de conciërge, de heer Con. Hij woonde daar met vrouw en kinderen. Con regelde alles, toe- en afvoer, experts voor huis en landerijen; er werd goed voor betaald, maar het moest perfect zijn. Dat gold ook voor de boeren, die gratis de uitgestrekte weides mochten maaien voor hun wintervoorraad gras voor hun dieren. Als tegenprestatie onderhielden zij sloten en hekken, er was geen scheefstaand paaltje te vinden op het land. Dat de welstand van de boerenbevolking was toegenomen, was duidelijk te zien.

Mevrouw Con had de beschikking over een schare dorpsvrouwen die haar hielpen in het huis met onderhoud en koken. Soms waren er wel tien gasten, vaak bleven die wel een week, soms nog langer logeren. De kinderen Con vonden het geweldig. Pa Con had naast het huis een speeltuin laten aanleggen en met de klasgenootjes en kinderen uit het dorp was het altijd druk en een feest, want de limonade was er ook altijd.

Het dorp had ook een veldwachter. Hij heette toevallig ook Wachter, woonde alleen in een klein huisje, maar kon met iedereen goed opschieten. Hij beschouwde zo’n beetje het hele dorp als zijn persoonlijke eigendom. Maakte iemand brokken op een of ander gebied, dan hielp hij altijd. Hij controleerde meermalen daags dorp en omgeving en kwam zo nu en dan ook langs de parkeerplaats die bij het jachtslot hoorde. Hij verbaasde zich altijd over de vele dure en heel dure auto’s die daar stonden, soms maandenlang of juist na een week al verdwenen, maar dan stonden er weer andere. Regelmatig kwam het ook voor dat de garagehouder uit het dorp, de heer Kar, een auto kwam ophalen die hij niet terugbracht. Wachter wilde wel eens weten  hoe dat in elkaar stak. “Heel eenvoudig”, zei Kar, “ik krijg opdracht om die en die auto op te halen, tip-top in orde te maken en te poetsen, daarna te verkopen, tien procent mag ik houden, de rest moet ik op de bankrekening storten.” Daar zat niets vreemds aan, vond ook Wachter, business as usual. Maar aan vóór het ophalen zat toch een vreemd randje; hij besloot wat meer aandacht te besteden aan het komen en gaan naar het jachtslot.

In de maanden die volgden, zag hij veel bestelauto’s met elektronica komen. Af en toe één die grote pakken uitlaadde, maar veel wijzer werd hij daar niet van. Wat de mensen betreft, was spoedig duidelijk dat ze allemaal rijk waren. Veel kwamen met hun chauffeur, die weer alleen vertrok. Het waren voor twee derde deel mannen en voor één derde deel vrouwen. Kinderen zag hij er nooit bij. Door het wisselen en tijdsduur kreeg hij er geen vat op, maar hij had sterk de indruk dat er meer mensen ingingen dan eruit kwamen.

 Op een dag kreeg hij een duidelijk houvast. Er verscheen een cowboy met Stetson op in een Ford Chevy met wielen van anderhalve meter hoog. Hij bleef een week. Drie weken later was hij er weer en had tien vrouwen bij zich. Het was duidelijk een gezellige boel daar, dus geen enkele reden je daar ongevraagd mee te bemoeien. De Ford werd op het parkeerterrein gezet. Tot zijn verbazing werd het ding twee maanden later door Kar opgehaald en te koop gezet in het boerenbuurtblaadje. Het werd Wachter te machtig. Op een avond toen meneer Vi klaar was met eten, vroeg hij beleefd of hij wat mocht vragen. Verwonderd keek meneer Vi Wachter aan. Ze kenden elkaar toch redelijk goed. “Zegt u het maar.” “Ziet u, een paar maanden geleden zag ik een cowboy met tien vrouwen door het dorp komen in zo’n super-dinkytoy. Die is nu gekocht door boer Pas, maar de mensen heb ik nooit meer gezien.” “Logisch, meneer Wachter, die zijn op reis. Ze hebben allemaal een reisbox bij mij gekocht en zijn vertrokken.” Wachter keek heel verbaasd. “Wat is een reisbox?” “Een transportmiddel, één waarmee je overal naartoe kan, waar je maar wil.” “Kan ik ook zo’n box kopen?” “Natuurlijk, meneer Wachter, de voorwaarde is, dat u eerst een aanbetaling doet van een ton op mijn bankrekening. Daarna maak ik een afspraak met u om te horen waar u heen wil gaan, wat uw wensen zijn. De reisbox wordt helemaal op u afgesteld en de prijs wordt berekend op de afstand die u wilt gaan.” Wachter, die maar ternauwernood een idee had hoeveel een ton was, vroeg beduusd: “Maar hoe gaat dat dan?” “Meneer Wachter, ik verkoop reisboxen en advies, maar geen inlichtingen. Zullen we een partijtje biljarten? Ik voel me in een geweldige vorm.”

Zoals gewoonlijk won Wachter het partijtje en liet zich het biertje goed smaken. Maar meneer Vi had zo het idee dat de kous hiermee niet af was. Maanden later bleek dat ook het geval te zijn. Er verschenen allerlei onderzoeksgroepen in en om het dorp. Wachter had het verhaal met zijn baas besproken en de gemeente had daarop een officiële brief naar meneer Vi gestuurd om de statuur van zijn firma te bespreken voor wat betreft ondersteuning en verbeteringen voor het dorp. De gemeente kwam niet veel verder dan meneer Wachter, die het resultaat maar doorgaf aan het provinciebestuur. Ondertussen hadden de kranten van het verhaal lucht gekregen, waarop er vele journalisten in en rondom het dorp verschenen. Spoedig bleek dat er vele duizenden mensen van over de hele wereld op reis waren, maar waar waren ze?

De rechtbank uit de stad stuurde meneer Vi een verzoek om een explicatie van zijn reisbureau te geven. Ze schoten er niet veel mee op, behalve dat zeer duidelijk werd gemaakt dat de kopers geheel vrij waren om met hun reisbox te gaan waar ze wilden.

Een grote krant die wel begreep dat hier iets uitzonderlijks aan de hand was, charterde een toneelspeler, betaalde een ton voor hem en bracht hem in een Ferrari naar het jachtslot. Hij wilde ver weg, dus besloot, net als velen voor hem, naar een maan in het sterrenbeeld Orion te gaan. De reisbox kostte 2,3 miljoen. No problem, over drie weken was zijn reisbox klaar. De volgende dag brak de hel los. Behalve dat de krant drie pagina’s lang over het reisbureau berichtte, bleek ook dat er vele zeer belangrijke mensen op reis waren, die aangegeven hadden niet terug te keren. Hierna liep het helemaal uit de hand. Het internationaal gerechtshof stuurde meneer Vi een bevel om te komen vanwege duidelijke aanwijzingen van foutief handelen in de begeleiding van reizigers. Ook kreeg hij onmiddellijke huisarrest tot aan de zitting over twee weken en bewaking door militaire politie.

Meneer Vi, die dit aan had zien komen, stapte in zijn reisbox en vertrok. Hij liet een brief achter voor het gerechtshof en de krant waarin hij aangaf moe te zijn van alle bemoeienissen en regeltjes en zich te voegen bij de aardafvalligen op één van de manen in sterrenbeeld Orion.

© Jan sammels op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
16.08.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Intrigerend en heel grappig
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig