Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Het geschiedde in 2020 - kerstverhaal
Inzendingen: 994
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Het geschiedde in het jaar 2020 - kerstverhaal
© Han Maas op .
Aantal hits: 329

Het geschiedde in het jaar 2020. Giuseppe trok de deur van zijn timmerwerkplaats achter zich dicht. Het zou een lange reis worden. Normaal gesproken laat je je vaccineren voordat je op reis gaat, nu gingen ze  juist op reis om zich – verplicht – te laten vaccineren. Allereerst de ouderen, die ook weleens dor hout werden genoemd. Weinig respect voor hen, zeker niet van dat nare jongetje met die bretels en dat bekakte stemmetje. Een vriendje van zijn zoon Markje, van wie hij geen hoogte kreeg. Nogal een houten klaas, misschien niet zo verwonderlijk, want hij had hem zelf gemaakt; daar ben je vader voor. Zijn zoon had nog een ander vriendje: Huugje. Nietszeggend mannetje met rare schoenen aan. Hij zei dat ie christen was, maar dat kon natuurlijk niet, want Christus was nog niet geboren. Daarover later.

      Jezus, wat kon die Huugje liegen zeg, net zoals zijn eigen zoon Markje. Hij had nog steeds geen vrouw, dus vroeg Giuseppe hem een paar keer, voorzichtig en zonder verwijt, want het blijft tenslotte toch je eigen hout waarvan je houdt, of hij misschien meer gevoelens had voor mannen dan voor vrouwen. Wat Giuseppe betrof, kon hij gerust uit de kast komen die hij zelf had getimmerd. ‘Dat kan ik mijn niet herinneren,’ zei Markje dan.

      Herinneren? Dat weet je toch? Maar parate kennis bleek hij niet te hebben. Het vreemde was dat Markjes neus dan langer leek dan normaal. Over zijn werk deed hij ook vaag: ergens in een gebouw met twee kamers; hij werkte niet eens in de eerste. Zijn vriendje Huugje werkte ook in die kamer. Hij trok aan een lijst en had wel een vrouw. Sterker nog, hij scheen iets gehad te hebben met de vrouw van ene Pieter, die aan dezelfde lijst trok. Huugje won.

      Giuseppe haalde Nononono uit de schuur, een ezel die hij had overgenomen van een gepensioneerde clown. ‘Ga hier maar op,’ zei hij. ‘Nee! Ik heb het niet tegen jou, ezel!' Het scheelde niet veel of Nononono was zo op zijn zwangere vrouw gaan zitten. De derde leg alweer. Wat een lelijke vrouw. Tjonge! Hij deed haar gauw een mondkapje voor. Maar ja, een eenzame man, met zo’n zoon… En door die beperkende maatregelen zat hij veel thuis. Na een paar koude Coronaatjes gebeurde het weer eens een keer. Laat Gods zaad maar over Gods akker lopen, dacht hij nog. Nou dat heeft ie geweten…

      Hij vroeg nog of ze uitstel konden krijgen omdat zijn vrouw ieder moment kon bevallen. Maar nee hoor, bevel was bevel. Dat klonk hem niet vreemd in de oren, zijn geheugen was wel goed, maar uit de mond van Markje klonk dat unheimisch.

      Dus gingen ze op pad. Een heel eind was het volgens Google Maps. Onderweg maakten ze van alles mee: op een soort plein stond een bont gezelschap – je moest in die tijd goed op je woorden letten. Het ging hoofdzakelijk over kleur. Samen was nog nooit zo alleen.

      Een doordramdoemdenker stond me toch te brullen! Hij was A quasi-kwaad en B… dat wist hij later zelf ook niet meer. Helemaal kon Giuseppe het niet volgen, maar het scheen over een kinderfeestje te gaan, waarbij sommigen zich zwart schminkten en verkleedden. Het was veel te druk daar, Giuseppe deed nu ook maar een mondkapje voor. Maar de stads-akela voelde daar niets voor. Ze stond daar met een ontblote, stijve bovenlip – alles onder controle, dacht ze.

      ‘Kom, Nononono, we gaan weer.’ Een angstige ‘zwarte’ man hield zich schuil in een portiek. Je kon zo zien dat hij niet echt zwart was maar geschminkt. ‘Waar ben je bang voor?’ vroeg Giuseppe. ‘Dat er op mijn hoofd wordt getrapt.’ ‘Ben je gek, dat zal wel meevallen…’

      Even verderop stond een lange rij tractoren. Wat die boeren allemaal zeiden? Het was niet te verstaan. Hun activistennaam was Engels, maar ze spraken het niet. En waarom sleepten ze doodskisten achter zich aan? Een opmerking over Nononono maakten ze niet, het was maar een dier… Het arme beestje zakte bijna door zijn hoeven met die dikke vrouw op zijn rug. Marianne Thieme had er zeker wat van gezegd. Maar ja, die had nu iets anders aan haar hoofd, kennelijk. Ooit gaat de lol ergens vanaf.

      Het open veld was ook geen verademing. Een zootje jongeren hield daar een illegaal feestje met vuurwerk dat dezelfde betiteling had. En het carbid vloog Giuseppe om de oren. Zijn vrouw was er wakker van geworden, dat was wel prettig na al dat gesnurk op die arme ezel.

      ‘We zijn herdertjes en we liggen bij nachte,’ zeiden de jongeren. Nou, daar zat al heel wat drank in. En niet alleen drank. Overal lagen ballonnetjes en gaspatronen. ‘We hoorden net engelen zingen,’ zei er eentje. ‘O wat leuk,’ zei Giuseppe. Je moet tenslotte voorzichtig zijn, voor hetzelfde geld zijn het drillrappers. ‘Wat zongen ze dan?’ vroeg hij. ‘Ajax, Ajax!’ zei de jongeling. O grote God, dacht hij. Hooligans, dat is zo mogelijk nog linker. Laat ik maar niet over ADO Den Haag beginnen.

 Moe en dorstig kwamen ze bij een herberg aan. Het was al donker, maar er brandde geen licht. ‘Wegens corona gesloten’, stond er op de deur. Wat voor nut heeft het om je te laten vaccineren als je toch nergens meer in mag? vroeg Giuseppe zich af.

      Ze moesten ergens overnachten, maar waar? Hij legde zijn hand op Nononono: ‘Wat zweet je, jongen en wat stink je uit je bek.’

      ‘Nee gek, mijn vliezen zijn gebroken,’ zei zijn vrouw met haar mondkapje af.’

      Opeens zag Giuseppe een stal. Je moet toch wat. Bovenop brandde een ster op zonne-energie. De tijd was toen duurzaam. Alles duurde lang, zelfs de coronacrisis. Giuseppe legde zijn vrouw in het stro. ‘Au,’ zei ze. ‘Een wee?’ vroeg hij. ‘Nee, dat stro prikt in mijn kont.’

      De hooligans hadden ook het licht gezien. Eindelijk. Ze kwamen de stal in en zagen het pasgeboren jongetje en gaven het een shirtje met nummer 14. De staldeur ging weer open. ‘Jezus Christus,’ zei Giuseppe, ‘hou ik dat nou?’ – dit klopt natuurlijk niet, want die naam had hij het jongetje nog niet gegeven en bestond dus nog niet. Maar er kloppen wel meer dingen niet in de Bijbel, beweren velen. Het blijft toch door mensen geschreven.

      ‘We komen uit het Verre Oosten,’ zeiden drie mannen in gebroken Engels. ‘We zijn op weg naar het vaccinatiebureau en zagen opeens die ster. Het is voorspeld dat er een koning geboren zou worden.’

      ‘Nou, dan zijn jullie ook niet wijs, zeg. Is er bij jullie in de buurt geen vaccinatiebureau? Jullie hebben dat virus verspreid dit jaar. Trouwens, die ster is nep hoor.’

      Ze knielden bij het jongetje neer en gaven hem een naam die niet op Jezus leek. Zo verbindt eenieder een naam aan wat een hogere macht wordt genoemd als je het zelf niet meer weet. Toch beweert iedere gelovige dat zijn geloof het enige juiste is. En dan kan het er fel aan toegaan.

Jezus werd gelijk afgestaan, want zolang Markje het voor het zeggen had, was de kinderopvang niet gratis. Om over toeslagen maar te zwijgen. En om nou op Sigrid Kaag te wachten totdat ze in het door haar begeerde Torentje zit…

      Hij werd geen timmerman. Maar illusionist. Zo spleet hij een zee in tweeën, liep over water, toverde van een paar broden en vissen er steeds meer… Dat noemde men wonderlijk.

      Het is slecht met hem afgelopen. Een illusie verkopen kan kwaad bloed zetten. Hangend aan een kruis sprak hij zijn laatste woorden: ‘God, waarom heeft U mij verlaten?’ Waarop Harry Mulisch antwoordde: ‘Ja jongen, ze hadden mij ook die Bijbel moeten laten schrijven.’

  

     

Dit artikel delen?

geef een waardering voor: "Het geschiedde in het jaar 2020 - kerstverhaal"

Geschreven door Han Maas . Geplaatst in Kort verhaal.
05.12.20
Feedback:
Ik heb genoten van je verhaal. Leuk om te zien hoe je actualiteit en het bijbelverhaal met een humoristische twist beschrijft.
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Han Maas 05.12.20
    Dank je, Annemarie! Ik vond het leuk om alles op een (hopelijk) humoristische wijze chaotisch door elkaar te gooien.
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart

Jouw feedback hier?

Je helpt een andere schrijver met jouw eerlijke, respectvolle feedback en een serieuze waardering voor de schrijfkwaliteit van het artikel. Zie je verbeterpunten? Geef ze dan a.u.b. concreet aan in je commentaar.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !