Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 813

Het familiediner

Een opvallende witte limousine rijdt na een rit door de Amsterdamse binnenstad de Lindengracht op. Bij huisnummer 10 stopt de auto. Een man met een groot bos bloemen in zijn hand stapt uit. Het regent keihard, hij haast zich naar de voordeur zonder afdakje. Hij belt aan. Terwijl hij staat te wachtten ziet hij op nummer 12 de gordijnen bewegen. De deur gaat open. 
‘Krijg nou tieten, ik kan jou, je bent van de televisie, effe niets zeggen, ik kom er zo op, stil hé.’   In de deuropening staat een klein opzichtig uitgedost vrouwtje met blond haar. ‘Ik weet het!’ Jij bent Robbert van het programma 'Al joe niet is luv.’’
De man schudt ontkennend zijn hoofd. 'Nee, mijn naam is Bert en ik ben van het programma Het Familiediner.’ 
De vrouw kijkt hem met een onderzoekende blik aan en vraagt: ‘Van welke omroep?’
Bert is ondertussen zeiknat geregend. ‘De Evangelische omroep.’
Het blonde vrouwtje schudt haar hoofd en zegt; ‘Ken ik niet, wel de EO, maar daar kijken we niet naar. Wij zijn niet zo van de kerk en geloven niet in een god, wij zijn autist.’ 
Bert zucht ongemerkt: ‘De Evangelische omroep is de EO en u ben geen autist maar een atheïst. Zouden we misschien binnen verder kunnen praten? Ik ben doorweekt.’ 
Ze knikt en gastvrij houdt ze de deur open. ‘Schoenen uit’, commandeert ze.
‘Sjonnie, kom je nest uit, we hebben visite’, schreeuwt ze door de achterkamer.
‘Hij heeft vannacht gewerkt. Hij is uitsmijter van een kroeg in de Warmoesstraat , altijd druk op zaterdag.’
Een boom van een kerel komt de kamer binnen. Geeuwend laat hij zich in zijn stoel vallen. 
‘Annie, wat is dat voor kolere herrie?’ vraagt hij mopperend aan zijn vrouw.
‘Die meneer is van de televisie’, antwoordt Annie haar man.
‘Ja en wat mot ie van ons?’ Annie haalt haar schouders op.
Bert schraapt zijn keel: ‘Ik heb hier een bos bloemen van iemand die iets goed wil maken en mijn vraag is heeft u enig idee van wie deze bloemen zouden kunnen zijn?’
Annie denkt na: ‘Van die zeikers van hiernaast, Willem Jan en die totebel Truus?’ 
Bert kijkt haar aan en schudt ontkennend zijn hoofd.‘
Gelukkig’, zegt Annie, ‘van die badmuts hoef ik geen bloemen.’
Bert ruikt een verhaal, ‘Mag ik hieruit opmaken dat u ruzie heeft met uw buurman?’ hij kijkt Annie hoopvol aan.
‘Ja, al een hele tijd. Ik ben van nature geen bonjezoeker, maar als ik in mijn recht sta dan sta ik in mijn recht. Haar wangen zijn inmiddels hoogrood gekleurd. ‘In deze straat heb iedereen zijn eigen parkeerplekkie, niet officieel, meer een soort van mondelinge afspraak, als je begrijpt wel wat ik bedoel.’ Annies ogen spuwen vuur en Bert knikt bevestigend zijn hoofd.
‘Sodehannes, nou maak ik me toch weer kwaad om die lamstraal en dat zou ik niet meer doen, slecht voor de bloeddruk zegt de huisdokter.’
Ze haalt even diep adem. ‘Op een zaterdagochtend waren we even snel op en neer naar de Appie geweest. Toen we thuiskwamen hadden hunnie van hiernaast hun ronkend in gepoetste blikkie op onze plek gezet, alleen omdat op hun plekkie een vreemde auto stond. Nergens in de straat was een plek vrij dus heb ik hem van hiernaast vriendelijk gevraagd zijn auto van onze plek te halen, wel zo netjes. Maar dat wilde die lulhannes dus niet. Dus heb ik iets minder vriendelijk geëist dat hij zijn auto ergens anders zou parkeren, maar hij gaf totaal geen sjoege en heb de deur dicht gegooid. En al die tijd stond die lapzwans naast me en zei helemaal niets’, ze wijst naar haar Sjonnie, die gelaten zijn schouders ophaalt.
‘Deur dicht of niet ik heb hem precies verteld wat ik van hem en zijn melkfabriek vind. En dat was niet veel goeds, dat geef ik je op een brieffie.’
Bert kijkt haar vragend aan. ‘En heeft de buurman zijn auto verplaatst?
‘Nee de auto die op zijn plekkie stond ging weg en wij hebben onze auto daar gezet en hem het hele weekend laten staan, eigen schuld. Ik heb nooit meer een woord tegen die galbak gezegd.’
Ondanks dat hij het koud heeft in zijn natte kleding krijgt Bert blosjes op zijn wangen. Het taalgebruik is te extreem voor zijn omroep, maar dat piepen ze er maar uit. ‘Ik begrijp uw boosheid en een excuus zou op zijn plek zijn geweest’, praat hij Annie naar de mond, ‘maar het is niet uw buurman die het goed wil maken. 
’Annie denkt na: ‘Is het van de groenteboer op de hoek van de Willemstraat?’ 
Bert schudt ontkennend zijn hoofd.
‘Goed zo, want van die vent hoef ik ook geen bloemen.’
‘U heeft ook ruzie met de groenteman?’ vraagt Bert opgewonden, hij ziet de kijkcijfers stijgen.
‘Je ken beter vragen met wie ze geen ruzie heeft’, mompelt Sjonnie vanuit zijn luie stoel. ‘Zoveel bossen bloemen heb de bloemenveiling in Aalsmeer niet eens op voorraad.’ 
Annie gooit een aansteker richting Sjonnie, die bukt en de aansteker raakt de cameraman vol op het voorhoofd.
Annie schrikt. ‘Sorry’, zegt ze beschaamd. 
Bert besluit dat hij tot de kern van de zaak moet komen, hij zou wel anders willen maar de zendtijd die hij heeft is beperkt.
‘Misschien is het beter dat ik vertel van wie de bloemen komen’, zegt Bert en zonder het antwoord van Annie af te wachten gaat Bert verder. ‘De bloemen zijn van uw zus Aafje.’ 
Bert kijkt verwachtingsvol naar Annie en hoopt op een emotionele uitbarsting, maar die komt er niet. Annie pakt een pakje zware shag en rolt een peuk. Ze loopt naar de cameraman en pakt de aansteker van de grond. Loopt op haar gemak terug en gaat zitten.
‘Zo dus de bloemen komen van mijn zusje!’ Annie inhaleert de rook van de sigaret tot diep in haar longen, haar ogen twinkelen van pret.
‘Gutteguttegut, wat een krentekakker is mijn zussie toch ook, het mag ook allemaal niets kosten’, zegt ze grinnikend.
Bert begrijpt de reactie niet en vraagt: ‘Waarover ging de ruzie?’ 
Annie haalt haar schouders op. ‘Eigenlijk niets bijzonders, je ken het niet eens ruzie noemen, meer een woordenwisseling. We waren het ergens niet over eens en toen zei zij dat als ze met mij getrouwd zou zijn ze vergif in mijn koffie zou doen.’ 
Annie snuift. ‘Dat laat ik me natuurlijk niet zeggen en ik zei haar dat als ik met haar getrouwd zou zijn ik die koffie met liefde zou opdrinken.'
De psycholoog in Bert komt boven. ‘Dat klinkt niet echt aardig naar elkaar. Hoe lang hebben jullie elkaar niet gesproken?’ 
Annie kijkt Bert lachend aan. ‘Ach, we zijn zussies en die hebben weleens wat. Hoe lang we elkaar niet hebben gesproken? Ik denk een paar weekjes of misschien iets langer. Niet langer dan normaal. Maar je ken het haar straks zelfs vragen, ze komt ze vanmiddag, want ik ben jarig.’
Annie kijkt de stomverbaasde Bert stralend aan en pakt de bos bloemen uit zijn handen.
‘Ik weet niet hoe ze het altijd flikt, maar ze heeft het toch weer mooi voor elkaar’, en Annie wijst naar de mooie bos bloemen. ‘Gratis en voor niets.’
Bert staat met zijn mond vol tanden. De cameraman met bult op zijn voorhoofd draait lachend zijn hoofd weg.
Annie doorbreekt de stilte: ‘Ik heb een houten bek van al dat gelul, allemaal koffie met gebak?’

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Anita Vlietman
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 324
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Het familiediner"

Geschreven door Anita Vlietman . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:
29.02.20
Feedback:
Correctie ivm oude waarderingen.
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Lieven Vandekerckhove 29.02.20
    "Je ken er wat van, Annie!" En zo een repertorium aan Amsterdamse scheldwoorden kunnen wij in Vlaanderen niet verzinnen
    • Anita Vlietman 29.02.20
      :lol:
  • Trees Middelkoop 01.03.20
    Als kind van een vader die opgroeide in de Jordaan herken ik de sfeer en natuurlijk het taal gebruik. Wat een erg leuk verhaal. Dank je wel daarvoor.
    • Anita Vlietman 02.03.20
      Graag gedaan

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!