1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    970 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Het diner

Publicatie op : 08-05-2021

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Het diner

220 Hits.

Maria dekt de grote ovale tafel. Vandaag komen ze allemaal dineren. Allemaal? Bijna allemaal dan, verbetert ze zichzelf.

Een kleine steek gaat door haar borst. Een pijn die nimmer zal overgaan. Een pijn die diep in haar zit.

De tafel ziet er prachtig uit. Haar mooiste servies heeft ze uit de kast gehaald. Bij de bloemist op het plein, daar koopt ze al jaren haar bloemen, heeft ze tere witte bloemen gekocht. In kristallen vaasjes staan ze verspreid over de tafel. In elk vaasje drie witte bloemen. 

Dit heeft ze van haar moeder geleerd, een diner geven. Maar dan ook een diner van hoog niveau.

Ze kookt al bijna de hele week, want voorbereiding is de basis van slagen.

Ze verwacht totaal vijftien personen. Waarvan twee kinderen. Haar kleinkinderen. Die zijn het meest moeilijke een plaats te geven en bezig te houden. Maar ze heeft 

in de zijkamer een computer staan met een Playstation om de lange uren door te komen.

Het duurt nog drie uur voordat de eerste gasten arriveren. Tot die tijd gaat Maria lekker onder de douche en kleedt zich zorgvuldig.

Ze heeft gekozen voor een lange diepblauwe japon. Het vrij diepe decolleté vindt Maria noodzakelijk. Ze moer er aantrekkelijk uitzien. Ze draagt ook mooie hoge pumps, alleen in de keuken doet ze haar platte schoenen aan. Koken op pumps vraagt om problemen.

Haar make-up is perfect, ze is handig in het aanbrengen van eyeliner en mascara. Haar ogen komen zo het best tot zijn recht.

Maria is alleen, tenminste ze woont alleen. Na de dood van haar man is ze in het grote huis blijven wonen. De kinderen waren toen het huis al uit.  De oudste drie hadden de leeftijd en waren eraan toe op zichzelf te gaan. Haar jongste kind is vertrokken toen ze zestien jaar was en Maria heeft nooit meer iets van haar vernomen. Dat is nu twaalf jaar geleden. Twaalf zware jaren, met het vooruitzicht  nog vele zware jaren.

Niemand weet iets van de situatie van het kind, nu. Er zijn mensen die zeggen dat ze niet meer leeft, maar daar wilde Maria niet aan. Haar baby, Gaby, leeft zeker nog. Achtentwintig zou ze geworden zijn, wat een volwassen vrouw. Zou ze kinderen hebben gekregen? vraagt ze zich af. 

Ze heeft altijd in het positieve geloofd, maar nu weet ze beter. Daarom geeft ze dit feest. 

Voor de spiegel keurt ze zichzelf en ze is tevreden. Dan is ze klaar voor het diner.

Stralend staat ze in de hal te wachten op haar gasten.

In de keuken staat alles georganiseerd te wachten. Sommige gerechten zijn koud en liggen op schalen om geserveerd te worden. 

Het hoofdgerecht braadt langzaam in de oven, de bijgerechten zijn klaar.

 ‘Hallo mama, hoe is het? Waarom heb je dit georganiseerd?’ Haar oudste zoon komt samen met zijn vrouw en dochter binnen. Zij zijn volgens de uitnodiging gekleed en zien er prachtig uit.

 ‘Later krijg je antwoord jongen, ga maar naar binnen, de anderen zullen er ook zo zijn.’

Langzaam komen de gasten aan. Haar twee dochters met hun echtgenoot en haar kleinzoon. De kleinkinderen kennen elkaar goed, dus daar heeft ze geen omkijken naar.

Op dit feest komen haar twee zussen en broer, prachtig gekleed in gala kleding . Als laatste verschijnt de broer van haar man met zijn vrouw. Ze begroet ook hen heel hartelijk. Iedereen voelt zich welkom!

Dan zitten de vijftien gasten aan de grote ovale tafel, die prachtig gedekt is en mooi versierd met kleine kristallen vaasjes met witte bloemen.

De amuse ligt al op het bord en Maria schenkt een klein glaasje witte wijn om een start te maken. De amuse is van gerookte zalm gevuld met kaas en dille overgoten met een klein sausje. Verrukkelijk.

Na dit oppeppertje krijgen ze een voorgerecht. Drie kleine hapjes van vlees, vis en kaas, gewikkeld in eigen gemaakt bladerdeeg en geserveerd met een toefje sla. Tot slot besprenkeld met een olieachtige saus. Niemand weigert ook maar iets, iedereen lust alles wat Maria maakt.

De beetje droge witte wijn complementeert het geheel.

De gasten praten druk. Het komt zelden voor dat er niemand van de de familie ontbreekt.

Maria is even naar de keuken waar ze  voor het hoofdgerecht zorgt. Maar voor ze gaat serveren zal ze speechen en hen alles vertellen.

Met een tik op haar glas krijgt ze de aandacht. 

 ‘Lieve mensen, dank voor jullie komst. Ik heb lang nagedacht of ik dit feest zou geven. Het is niet zomaar een feest, het is een afscheid.’

De gasten kijken enigszins benauwd na deze woorden. Afscheid van wie dan?

 ‘Niet zo angstig kijken liefjes, ik wil hier alleen maar vreugde zien. Vreugde die ik al twaalf lange jaren niet meer ken. Twaalf jaar is ze nu weg mijn Gaby en ik heb besloten te geloven dat ze weg is en weg zal blijven. Dan rest mij nog maar een ding: weggaan. Ik heb moeten nadenken over hoe ik dan weg zal gaan. Ik zal verdwijnen net als zij. Alleen ik kondig het aan, iets wat zij niet deed. Vanaf morgen ben ik weg en kom niet weerom. Jullie moeten me laten gaan en niet proberen mij terug te laten komen door politie en opsporingen in kranten. Ik wil niet gevonden worden, net als mijn  dochter. Ik wil voelen hoe het is om weg te zijn en weg te blijven. Ik heb alles geregeld bij de notaris en als ik vijf jaar verdwenen ben mogen jullie me dood laten verklaren. Dan volgt de erfenis. Gaby is vanaf vandaag ook dood. Dat heb ik geregeld. Dus geen zorg voor jullie. Jullie staan allemaal in mijn testament, maak je geen zorgen en niemand zal iets te kort komen.’

De dochters en zoon van Maria kijken met ongeloof naar hun moeder. Ja, ze weten dat ze enigszins excentriek is, maar dit? Dit slaat alles. Hoe komt ze hierop?

 ‘Mama, wij zijn het hier niet mee eens. Je moet gewoon hier blijven. Dat is voor ons toch wel een stuk gemakkelijker. Wat heeft verdwijnen voor zin?’

 ‘Jongen, ik leef hier al jaren alleen. Nooit krijg ik bezoek, behalve als ik een etentje geef en iedereen uitnodig. Buiten deze momenten komen jullie allemaal nooit!

Dus kies ik ervoor te verdwijnen en jullie zullen geen last van mij hebben.’

Dan loopt Maria op haar hoge pumps naar de keuken. Daar zet ze de schalen op een bedieningskar en serveert het hoofd gerecht. 

Op tafel verschijnen schalen met gesneden varkensfile, gebraden rosbief, gebakken kippenpoten, diverse aardappelen gebakken en gekookt. Dan een schaal met verschillende groenten, alles door elkaar. De kommen met sauzen maken het een geheel.

Niemand durft nog iets te zeggen, dus scheppen ze hun borden vol. 

Maris schenkt de rode wijn, een stevige Chileense.

 ‘Maria,’ haar broer probeert iets te zeggen. 

 ‘Maria , hier ben ik het niet mee eens. Je kunt niet zomaar gaan verdwijnen, wij staan dat niet toe. Wil je niet bij ons komen wonen? Dan ben je minder alleen. Wij hebben een hele verdieping voor je, dus ruimte zat.’

 ‘Dank je Robbert voor je aanbod. Als je dat gisteren had gedaan had ik het geaccepteerd. Vandaag niet meer. Morgen ga ik weg, voor altijd. En geen tranen want dat is nergens voor nodig. Jullie zien me nauwelijks eenmaal per jaar. Laat mij een toast brengen. Op jullie! Dat je nooit zo ’n verdriet zal moeten dragen als ik. Dat jullie altijd voor elkaar bijven zorgen. Ik wens jullie een gelukkig leven. Op mijn leven! Proost!’

Ze heffen allen het glas, toosten op het leven van Maria. Niemand weet wat de toekomst zal brengen. De kinderen spelen op de Playstation en het ontgaat hen volledig wat er in de kamer afspeelt.

Het eten is heerlijk, de borden worden nogmaals opgeschept. Zo eten ze thuis echt niet.

Maria ruimt de tafel af, haar oudste biedt aan haar te helpen.

‘Nee lieverd, ik ben gewend het zelf te doen.’ Met enig schuldgevoel blijf hij zitten. Wat moeten ze doen met haar? Begint ze te dementeren? Of is ze gewoon even in de war?

De verdwijning van Gaby heeft haar geen goed gedaan. Hun eigenlijk ook niet. Het leven thuis was bijna ondragelijk geworden en verbeterde niet. Zijn vader leed onder twee dingen. Het gemis van zijn dochter en het verdriet van zijn vrouw, dat ernstige vormen aannam. Menigmaal had ze suïcidale neigingen, maar telkens kon vader haar hiervan weerhouden.

Zijn zus was plotseling verdwenen. Nee, om eerlijk te zijn verwachtte iedereen dat Gaby wel eens als eerste het huis uit zou gaan. Ze had regelmatig relaties en nam het niet zo nauw met normen en waarden. Hij verdacht haar er zelfs van in de  prostitutie te zitten. Dat beroep paste eigenlijk naadloos op Gaby. Moeder wilde daar allemaal niet van horen. Ze dacht aan ontvoering en zat dagen, nee wekenlang bij de politie, die ook niets kon betekenen. 

Zou moeder weten waar ze is? Dat moet hij uitvinden.

 ‘Mam,’ hij vraagt het met drang in zijn stem. 

 ‘Mam, weet je waar Gaby is? Ga je  naar haar toe? Wat speelt er allemaal in jouw hoofd? Waar ga je heen en waarom?’

 ‘Lieve jongen, accepteer nu maar dat we nu voor het laatst samen zijn. Geniet ervan, morgen is alles anders.’

Dan loopt Maria naar de keuken en maakt nog een paar flessen wijn open en schenkt de glazen ruim vol. Niemand weigert. Iedereen drinkt meer dan hij of zij gewend is. De tongen beginnen los te komen. Alles wordt besproken. Gaby, mama, haar weggaan en niemand weet er een zinnig woord over te zeggen.

Het eten bevalt ze goed. Met die heerlijke rode wijn erbij is het plaatje compleet.

De tafel wordt langzaam leeggeruimd, en nieuw serviesgoed wordt verdeeld.

Het zijn kleine bordjes waarop wat crackers liggen, kleine schaaltjes gevuld met nootjes, bakjes met boter en schalen met allerlei kazen. 

De glazen worden verwisseld voor een dessertglas. Maia vult ze met een zoete, wat stroperige dessert wijn. De geur stijgt boven het glas uit.

Zo vordert haar diner. Haar boodschap zijn ze nu aan het verwerken en dat is goed. Ze mogen niet ontdaan vertrekken door haar plannen. Want uitvoeren zal ze deze. Morgen gaat ze weg. Haar kleine koffer staar al klaar. De waarheid heeft ze niet vertelt. Ze wil die aandacht niet. Zo is het goed.

 ‘Mama kun je af en toe een kaart sturen of het goed met je gaat? Ik kan niet leven met het idee dat we niet weten hoe het met je is.’ Haar dochter legt haar hand op de arm van haar moeder. Ze zijn nooit erg intiem geweest, maar dit vraagt toch om meer benadering.

 ‘Lieve Alice, ik kies ervoor het  laatste stuk van mijn leven op mijn manier te doen. Ik ben mijn hele leven geleefd, eerst door mijn vader, toen door mijn echtgenoot. Door de verdwijning van Gaby kwam mijn leven in een rollercoaster, waarin ik mijzelf verloren ben. Dat is genoeg geweest. Ik trek mij terug van iedereen en leef nog even voor mijzelf. Maak je geen zorgen, gun mij mijn eigen stukje.’

Maria legt ook haar hand even op de van Alice en weet nu nog zekerder dat ze het goed doet.

De kaasjes en nootjes verdwijnen van tafel. Het lijkt alsof niemand genoeg heeft gegeten.

Maria is tevreden met het verloop, zo heeft ze het gepland. Ze wisselt de glazen en ruimt de schaaltjes met noten, of wat daarvan over is, op. De kazen en crackers verdwijnen naar de keuken

Tot slot serveert ze een subtiel gemaakt roomijsje met een in wijn gepocheerd peertje. Hierbij schenkt Maria een chocolade dessertwijn. De combinatie is goddelijk.

De gasten praten door elkaar heen. De boodschap van Maria vinden ze onbegrijpelijk. Ook bedenken ze allerlei opties om haar te kunnen tegenhouden.

Maar het oplossende idee komt niet op tafel. Er komt een moedeloosheid over de gasten, terwijl de wijn lichtlijk naar hun hoofd stijgt. 

 ‘Ik kan niet meer autorijden straks. Ik neem maar een taxi. Maria, is het goed dat onze auto’s hier blijven staan tot morgen? Voor de veiligheid hé, is dat beter.’

 ‘Natuurlijk broertje, maar na tien uur pas ophalen hoor, anders wordt ik te vroeg wakker. Ik moet nog zoveel opruimen voor ik kan gaan slapen.’

Het ijsje wordt alom geprezen om over het peertje maar niet te praten.

De tafel is leeggeruimd en blijft leeg. Het diner is voorbij. Het is inmiddels na middenacht dus verlaten de gasten het huis. Maria staat bij de voordeur en kust hen allen zachtjes op hun wang. Ze neemt in haar hart definitief afscheid van ze, iets wat de gasten zich niet realiseren, want ze geloven niet dat ze weg zal gaan en niet meer terug komt. Maria wel, zij is zeker van haar zaak.

Diverse taxi’s rijden voor en brengen ze naar hun eigen huis. Maria zucht als ze de afwas ziet en stort zich op het werk, nadat ze eerst haar donkerblauwe lange jurk op een hangertje heeft gehangen.

Om drie uur in de morgen staat ze onder de douche en kleedt zich aan. Ze draagt een gemakkelijk zittende pantalon met een warme trui. Haar koffertje staat al klaar en Maria trekt haar rode jack aan. De taxi staat op haar te wachten.

Dan rijdt ze weg, op weg naar haar einde. Niemand weet en zal niet weten dat ze morgen niet meer zal leven. Morgen is haar dag van de vrijheid en daar kijk ze naar uit.

 

 

 

 

 
PS:

Alleen Plusleden kunnen een eigen artikel aanpassen na publicatie. KLIK HIER om alle voordelen van een pluslidmaatschap te bekijken.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

09.05.21
Feedback:
Beste Trees,
Ik begrijp niet helemaal goed wat Ingrid Karsten onder diepgang verstaat, maar dit terzijde. Ik vind het een aardig verhaal, maar ik heb wel wat “kritiek”. Dat maakt dat ik je een beoordeling tussen voldoende en goed geef.
• De bloemen in de vaasjes komen twee keer voorbij, overbodig wat mij betreft.
• Veel beschrijvingen van de gerechten
• De emoties van Maria gaan alle kanten op, maar wat ik niet geloofwaardig vind is dat zij haar kinderen vijf jaar op de erfenis wil laten wachten. Zij weet als geen ander wat het is om te lijden en in onzekerheid te verkeren. Er is sprake van wrok, maar toch.
• Ik zou het spannender hebben gevonden als je in het midden zou hebben gelaten wat Maria van plan is te doen.
• Grammaticale foutjes, maar wordt ik?? – dat hoeft niet als de spelling- en grammaticacontrole beschikbaar is.

Je kunt het niet iedere lezer naar de zin maken en uiteindelijk hebben we altijd wat te zeuren, maar ik vond jouw verhaal de moeite waard om mijn mening te geven.
Groet Leonardo
  • Waardering
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Trees Middelkoop 01.08.21
    Jouw reactie is mij geheel ontgaan. Excuus daarvoor.
    Zoals jij het ontrafelt kan ik gedeeltelijk met je mee gaan in de kritiek.
    Ik vind het fijn dat je de moeite hebt genomen om te reageren. Dank daarvoor.
    Groetjes Trees
09.05.21
Feedback:
Hoi Trees, wat een nare afloop! Ik voelde wel dat ze het moeilijk had maar dit is toch wel heel wrang. Goed geschreven, al mis ik wat diepgang maar ik wil je niet beledigen! Groetjes van Ingrid Karsten
  • Waardering
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Trees Middelkoop 09.05.21
    Beste Ingrid,
    Je beledigd mij geenszins
    Fijn dat je jouw mening kunt en wilt geven.
    Fijne zondag
    Groetjes van Trees

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
lieve mama
658
Lezen?
Mijn Wereld
540
Lezen?
De rommelige kamer
517
Lezen?
Het vogelhuisje
505
Lezen?
Mijn man, mijn liefde
480
Lezen?