Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Het

Van de ene op de andere dag was het er. Niet iedereen had het meteen in de gaten, totdat het zich zo nadrukkelijk manifesteerde dat niemand er meer omheen kon. Wat het precies was, durfde geen mens te zeggen en al na enkele dagen keerde de rust weer en leek het erop dat het er altijd al was geweest.

‘Laten we er vooral van genieten, zolang het er is,’ opperde de staatssecretaris van Onbeduidende Zaken, ‘voor je het weet is het weer verdwenen,’
‘Hm,’ reageerde de minister-president, 'in dat geval valt het onder de genotmiddelen en kunnen we er accijns over heffen.’
‘Accijns? Dat meen je niet. Het is gratis aan komen waaien, het komt de gemeenschap toe.’
De vrouw die deze woorden sprak was Ria van Teeffelen, minister van Inkeer en Bezinning, zoals zo vaak de luis in de pels van het kabinet.
‘Ria,’ de minister-president trommelde ongeduldig met zijn vingers op tafel, ‘wat goed is voor de schatkist, is goed voor het land en wat goed is voor het land, is goed voor de gemeenschap. Kennelijk heb jij er nog steeds niets van begrepen en gaat deze materie boven jouw pet. Sois belle et tais-toi!’
Ria zei niets, maar tranen van machteloze woede brandden achter haar ogen en heel even overwoog zij een klacht wegens grensoverschrijdend gedrag in te dienen.

In de namiddag belde de minister-president met het staatshoofd om hem de accijnskwestie voor te leggen. De vorst, een telg uit een eeuwenoud adellijk geslacht, dat met grabbelen en graaien hun fortuin had verworven, had hier zeker wel oren naar.
‘Naar ik aanneem gaan mijn vrouw en ik er dan flink op vooruit. Onze jongste dochter woont nog altijd thuis en met een dertigkamerwoning is de nieuwe energierekening schrikbarend hoog. En wat dies meer zij, wij staan immers aan de top van de gemeenschapspiramide, is het niet, mijn waarde vriend?’
‘Zo is dat,’ beaamde de politieke leider van het land joviaal en al de volgende dag werd per decreet de algemene belasting verhoogd.

‘Was het er maar nooit gekomen,’ klonk het bij de koffieautomaten op de werkvloer en in de rijen bij de scankassa’s in de supermarkt.
‘Voordat het er was, kenden we het niet eens, laat staan dat we het misten.’
‘Het is er nu eenmaal, we moeten het ermee doen,’ was de gelaten reactie van de meeste mensen.
‘Kom, kom,’ sprak een oude wijze vrouw, die al meerdere keren de Voetbaltoto had gewonnen en zeven maal in het huwelijk was getreden, ‘wat vanzelf komt, gaat vanzelf ook weer weg en jullie zullen zien dat het slechts van tijdelijke duur is.’

En zo geschiedde inderdaad. Van de ene dag op de andere was het weer weg, alsof het er nooit was geweest. Niet iedereen had het meteen in de gaten, totdat de leegte zo voelbaar werd dat niemand er meer omheen kon. Al na enkele dagen keerde de rust weer, al vroegen steeds meer mensen zich af waarom de verhoogde algemene belasting nog altijd moest worden betaald.

‘Nou we hebben ervan genoten, maar voorbij is voorbij. Het zij zo,' merkte de staatssecretaris van Onbeduidende Zaken opportunistisch op.
‘Hm,’ reageerde de minister-president, ‘in dat geval is dat een lelijke financiele domper en zullen we de broekriem stevig aan moeten halen.’
‘Bezuinigen? Dat meen je niet. Het wegvallen van dubieus verkregen extra inkomsten kun je niet op de gemeenschap verhalen.’
De vrouw die deze woorden sprak was natuurlijk Ria van Teeffelen, minister van Inkeer en Bezinning, onveranderd de luis in de pels van het kabinet.
‘Ria,’ de minister-president trommelde ongeduldig met zijn vingers op tafel, ‘een schatkist waarvan de bodem langzaamaan in zicht komt, is desastreus voor het land en wat desastreus is voor het land, is desastreus voor de gemeenschap. Alweer bewijs je dat jij er nog steeds geen drol van hebt begrepen en dat deze materie jou kennelijk nog altijd boven de ministeriele pet gaat. Sois belle et tais-toi!’
En voor de zoveelste keer zei Ria niets en tranen van machteloze woede brandden wederom achter haar ogen en zij overwoog niet eens meer of zij een klacht wegens grensoverschrijdend gedrag zou indienen.

In de namiddag belde de minister-president met het staatshoofd om hem de geplande bezuinigingen voor te leggen. De vorst, niet voor niets nog altijd een telg uit een eeuwenoud adellijk geslacht dat met grabbelen en graaien hun fortuin had verworven, had hier, zij het met enig voorbehoud, wel oren naar.
‘Naar ik aanneem gaan mijn vrouw en ik hier verder toch niets van merken? De jongste gaat naar verwachting voorlopig de deur niet uit en zoals ik misschien al eerder heb beoogd, met onze dertigkamerwoning is de nieuwe energierekening schrikbarend hoog. En wat dies meer zij, wij staan onveranderd aan de top van de gemeenschapspiramide. Zo is het toch, mijn waarde vriend?’
‘Zo is dat,’ beaamde de politieke leider van het land joviaal. ‘De hoogste inkomens worden geheel ontzien, de middeninkomens gaan er licht op achteruit, beneden modaal zal stevig moeten inleveren en de minima zullen de echte klappen gaan voelen.’
‘Pfff, een pak van m’n hart,’ reageerde de vorst opgelucht, ‘dan kan ik binnenkort beginnen met het schrijven van mijn kersttoespraak, waarin ik het gepeupel een warm hart onder de strak aangetrokken broeksriem zal steken. Over solidariteit en dat soort flauwekul, je kent dat wel.’
‘Nou en of,’ beaamde de politieke leider van het land, die het klappen van de zweep maar al te goed kende en al de volgende dag werd per decreet een extra bezuinigingsronde afgekondigd.
 
Het was al snel geen onderwerp van gesprek meer. Het was iets uit een lang vervlogen verleden. Het was onverwacht gekomen en het was onverwacht gegaan. Hetzelfde gold voor het kabinet. Plotseling struikelde het en de meeste politici pakten hun biezen.
Ria van Teeffelen bleef; sterker nog, zij werd de eerste Nederlandse vrouwelijke premier. Het ministerie van Onbeduidende Zaken maakte plaats voor een ministerie van Evidentie en Van Teeffelen genoot zichtbaar wanneer ze mannelijke bewindslieden toebeet: ‘Jullie hebben er kennelijk nog altijd geen drol van begrepen.’
© Ewald Hagedorn op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
11.10.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Leuk stuk! 👍 geeft weer hoe het inderdaad in ' het eggie' speelt. Heerlijk belachelijk gemaakt 😆
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
06.10.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Origineel verhaal, uitnodigend geschreven. De koninklijke 'Doorluchtigheden' zijn haast overal herkenbaar. Van jullie regering heb ik geen weet, de onze is amper te volgen in haar eenheid en drievuldigheid, met net niet vallen en opstaan. De aangehaalde materie is wel bekend. Een vrouw aan de top... of is ook dat spot??
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Ewald Hagedorn 06.10.22
    Dank je wel, Helena. Een vrouwelijke premier is in veel Europese landen een feit en ik sluit niet uit dat onze volgende premier een vrouw zal zijn. Verder speel ik, met een knipoog, naar de actualiteit. De vorige Tweede Kamervoorzitter, mevrouw Kadhija Arib, volgens velen een van de beste voorzitters ooit (ook volgens mij), wordt met terugwerkende kracht beschuldigd van grensoverschrijdend gedrag. Achter de schermen zou zij een schrikbewind onder haar ambtenaren hebben gevoerd.
    De fictieve minister Ria van Teeffelen was in haar ondergeschikte positie slachtoffer van grensoverschrijdend gedrag van de minister-president, maar eenmaal in een machtspositie maakt zij zich er zelf aan schuldig.
06.10.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Goed stuk, lekker vlot maar helaas naar de waarheid geschreven.
Had wat mij betreft zonder de laatste alinea gekund.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig