Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 755

Herinneringen aan het WK ’74 tijdens een vakantie op Ibiza

Voor het begin van het WK hadden Bart, Jeroen en ikzelf er als vaste volgers van het Nederlands elftal geen enkel vertrouwen in dat het wat zou gaan worden met het Nederlands elftal op het WK’74. De voorbereidingen waren slecht verlopen maar door enkele veranderingen die Rinus Michels, de Generaal, in het elftal aanbracht, verliep de eerste ronde van de groepsfase enorm goed. Wonder boven wonder. Van Uruguay, 2-voudig wereldkampioen, en Bulgarije werd overtuigend gewonnen. Daardoor begonnen we er zelfs in te geloven dat het toch een mooi WK voor ‘onze jongens’ kon gaan worden. Bart en ik zouden eind juni naar Ibiza op vakantie gaan, maar de wedstrijd tegen Argentinië pikten we nog mee in een kroeg op de Brink. Met 4-0 werd Argentinië verslagen. Het vertrouwen in een goede afloop steeg met de dag.

30 juni stonden Bart en ik ’s morgens al vroeg op Schiphol. We sloegen elk een fles Bacardi en een slof sigaretten in. Bart een slof Caballero en ik een slof Camel. Het was toch belasting vrij. Onwennig zat ik achter in het vliegtuig. We waren jong en het was de eerste keer dat we vlogen. De stewardess vertelde waar de nooduitgangen waren en hoe we het zwemvest moesten aandoen. Voor U, zit aan de achterkant van de stoel voor U, een spuugzakje, mocht U die nodig hebben. Niet zo’n geruststellende mededeling als je voor de eerste keer in een vliegtuig zit. Het vliegtuig was al op weg naar de startbaan. We pakten een kauwgummetje en voordat we het wisten, zaten we in de lucht. Na korte tijd ging het lampje branden dat we de riemen weer los mochten maken. We haalden de tijdschriften, die we gekocht hadden, uit onze handbagage en ik verdiepte me in de achtergrondartikelen die in de Playboy stonden. Af en toe wierp Bart een blik over mijn schouder als hij een fraai plaatje dacht te zien. Over Parijs – Barcelona vlogen we naar Ibiza. Toen we over de Pyreneeën vlogen, zagen we de met sneeuw bedekte toppen. Een mooi gezicht.                                                                  Na zo’n twee en een half uur vliegen landden we om tien uur ‘s morgens op het vliegveld van Ibiza. Vakkundig zette de piloot het toestel op de landingsbaan. Een luid applaus steeg op. Ja, zo ging dat nog in die tijd!

Drie kwartier later hadden we onze koffers en konden we op zoek gaan naar de bus die ons naar Santa Eulalia zou brengen. We stapten de hal uit en de hitte kwam ons al tegemoet. Buiten zagen we de witte vlaktes van zeezout dat lag te drogen in de zon. Ook stonden er wat windmolens in de buurt van het vliegveld. De wieken stonden stil, er was geen zuchtje wind.

Toen we bij ons appartement uitstapten, viel het me op dat er slechts weinig andere Nederlanders uit de bus stapten. Wel stapten er veel Duitsers uit. Carlos, de beheerder van de appartementen, heette ons welkom en gaf ons de sleutel van ons appartement dat op de derde verdieping lag. We hadden een mooi uitzicht over de Middellandse Zee. Het was inmiddels snikheet geworden en het zweet droop van mijn gezicht. We vonden dat we aan een lekker koud biertje toe waren. Toen we de koffers weggebracht hadden, zochten we een plekje in de schaduw bij het zwembad op. Er stond een TV zodat we het voetbal tijdens het WK zouden kunnen volgen. Om 4 uur begon de wedstrijd DDR- Nederland, stond er geschreven op een schoolbord. Nederland won de wedstrijd met 2-0.Er waren toch meer Nederlanders in ons appartement dan we eerst dachten                                                                                                                                        Er zaten rond het zwembad een man of twintig die uit Nederland kwamen, te herkennen aan hun oranje shirt en die luid van zich lieten horen. De aanwezige Duitsers hielden zich koest, maar dat zou later in het toernooi wel anders worden.

’s Avonds verkenden we voor het eerst de plaatselijke discotheken. Er liepen vele blonde schonen rond, maar we konden moeilijk verstaan welke taal ze spraken. Was het nu Zweeds of Deens?                                                                             De eerste dagen van de vakantie lagen we het grootste deel van de dag op het mooie zandstrand van Santa Eulalia. Na een paar dagen waren we iets verbrand maar lang niet zo erg als al die Engelsen. Met benen als witte melkflessen zag je ze het strand opkomen en na een paar dagen waren ze zo rood als een kreeft.

We zagen Nederland o.a. door een prachtige goal van Johan Cruyff  van Brazilië winnen en daardoor stond het Nederlands elftal voor het eerst in de finale van een WK. We konden het echt niet geloven. Carlos had ‘s avonds een barbecue party georganiseerd. Er werd nog lang feest gevierd door de Nederlanders aan de bar bij het zwembad. Op 7 juli, een paar dagen later, zou het Nederlands elftal tegen de Duitsers moeten spelen. Ze hadden weer de finale gehaald. Een paar dagen lang werd er oorlog aan de bar bij het zwembad gevoerd door de Nederlandse en Duitse supporters. Volgens de Duitsers hadden we geen schijn van kans. De Nederlanders beweerden juist dat we Duitsland ook wel even aan de zegekar zouden binden. Nederland had immers het beste voetbal gespeeld tijdens dit WK.

We werden steeds bruiner. Elke dag lagen twee mooie blonde meiden bij ons in de buurt op het strand. We wilden nu toch wel eens weten waar ze vandaan kwamen. We haalden een biertje en liepen naar ze toe. De blondste van de twee draaide zich snel op haar buik maar de andere bleef gewoon liggen. Ze hadden mooie bruine borsten gekregen. Ik begon in het Engels tegen ze te praten en vroeg hoe ze heetten en waar ze vandaan kwamen. Ze zeiden nog gauw wat tegen elkaar in een taal die we niet verstonden en toen antwoordde het blondste meisje in het Engels. Haar vriendin heette Bente en zelf heette ze Merle. Ze kwamen uit Malmö en bleken bij ons in het appartement te zitten. Ze vroegen of we bij hun kwamen liggen. We keken elkaar aan. Bart pakte zijn handdoek en ging naast Merle liggen en ik naast Bente. Ze hadden beiden prachtige borsten. Toen we vroegen hoe lang ze nog vakantie hadden, stelde het antwoord ons teleur. Over vier dagen zouden ze alweer vertrekken. De laatste dagen van de vakantie gingen ze met ons naar het strand. Af en toe renden ze het water in en daagden ons uit. Als Bente tot aan haar middel in het water staat, trekt ze me naar haar toe en drukt haar buik en borsten tegen me aan. Mijn pik zwelt op in mijn zwembroek. Ik sla een arm om haar middel en haar hand verdwijnt onder water. Ze legt haar hand op de bobbel in mijn zwembroek en draait zich weldra om. Ze wrijft met haar billen langs mijn stijve pik. Ik ging met mijn hand naar haar prachtige borsten en streelde haar borsten. De laatste paar dagen van hun vakantie gingen we constant met elkaar om en hadden een paar leuke dagen die ik niet gauw zou vergeten.

7 juli, de dag dat de finale van het WK’74 werd gespeeld, was het vreselijk druk rond het zwembad. Niet alleen veel Nederlanders en Duitsers waren er, maar ook Engelsen en Zweden. De Engelsen en Zweden lieten er geen twijfel over bestaan wie ze de titel het meeste gunden. We hadden een oranje shirt aangetrokken en we waren niet de enige supporters die er in het oranje bij liepen. Voor de wedstrijd hing er een gespannen sfeer rond het zwembad. Zouden we de Duitsers dit keer verslaan en voor het eerst in de geschiedenis wereldkampioen worden of niet?                                 De wedstrijd was nauwelijks begonnen of er steeg een luid gejuich op bij het zwembad. Cruyff was onderuit gehaald in het strafschopgebied en de scheidsrechter wees, zonder aarzelen, naar de stip. Penalty. Johan Neeskens legde de bal op de stip, keek de keeper nog eens aan, en schoot hem onhoudbaar in. Al na een paar minuten stond Nederlands elftal voor met 1-0  maar de wedstrijd duurde nog lang. Veel te lang naar onze zin.

Halverwege de eerste helft kregen de Duitsers een penalty. De Duitsers onder de vakantiegangers die bij het zwembad zaten, lieten nu flink van zich horen. We treurden nog niet want er moest nog meer dan een uur gevoetbald worden. Wat baalden we toen de Duitsers vlak voor rust op voorsprong kwamen. 2-1 voor de Duitsers, terwijl de wedstrijd toch zo mooi begonnen was voor ons. Discussies of we het nog zouden redden, laaiden hoog op in de rust. De Duitsers schreeuwden: ‘ Schade Holland, alles ist vorbei’ maar we gaven de moed nog niet op. Helaas bleef het 2-1 voor het Duitse elftal. Weer hadden die Duitsers het gered.

Teleurgesteld gingen we na afloop van de wedstrijd Santa Eulalia maar in en nestelden ons op een terras waar geen Duitsers zaten. Duitsers konden we even niet luchten of zien. Zo dicht bij de titel en dan toch nog weer verliezen.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Harry Boerkamp
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 73
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Herinneringen aan het WK ’74 tijdens een vakantie op Ibiza"

Geschreven door Harry Boerkamp . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...