Klik op een van de onderwerpen voor meer informatie!

SCHRIJFACTIVITEIT: KORT VERHAAL
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
OOK MEEDOEN?
Tekst inzenden:
Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Door, na eerst in te loggen op JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN

Eerst inloggen s.v.p.!

Herfst

Publicatie: 25 september 2020
Ik hoor voetstappen in de gang. Ze naderen mijn slaapkamer. Wat willen ze nu weer van mij? Ik trek de lakens op tot aan mijn kin. Wat of wie het ook is, ik wil het niet, ik doe het niet.
Een blonde dame staat in de deuropening, samen met een streng kijkende zuster.
'Ja, uw vader was ondeugend. Hij was weer weggelopen, mevrouw Lens, daarom heeft hij nu straf,' schreeuwt de zuster, alsof we stokdoof zijn.
'Ik hoorde het al, mevrouw Kleibeuker,' zegt de blonde dame ongerust en ze wendt zich bezorgd tot mij.
De zuster verlaat met ferme passen het vertrek. Kennelijk verwacht ze geen antwoord.
 
'Kom je mee?'
Aarzelend staar ik terug. De blonde dame keert zich om en opent de kastdeur.
'Is dit alles wat je nog hebt? Zitten haast al je kleren dan nog in de was?'
Ik kijk naar buiten. De bomen in het park met hun kleurige bladerdek baden in het warme herfstlicht. Een herdershond rent kwispelend achter een bal aan. Hij blaft luid.
De blonde dame komt naderbij en houdt me een vaal, bruin verwassen poloshirt voor.
 
'Waar is de juf van de juffers?' Informeer ik. Dat wilde ik helemaal niet zo vragen. Maar toch zei ik het wel.
Het is even stil.
'Mama is er niet. Zullen we een kopje koffie gaan drinken beneden?' Samen lopen we over de gang. Het stinkt.
'Ik denk dat iemand in zijn broek heeft gepoept,' merkt de blonde dame op, haar neus optrekkend.
De glazen restaurantdeuren schuiven geruisloos opzij.
'Wat wil je drinken?'
Drinken? Ik heb geen idee. Wat drink ik normaal.
'Je moet wel drinken, hoor. Anders droog je uit.' Ik snuif. Het maakt me niets uit. Het restaurantje is aardig vol. Ik kijk zoekend om mij heen.
'Waar blijft de andere juffer nou?' Vraag ik opnieuw. De blonde dame kijkt verslagen en verdwijnt naar het barretje bij de ingang.
'Ik ben zo terug.'
Vóór mij, dicht bij het raam, zit een oude vrouw. Naast haar een jonge man. De vrouw beweegt niet. Haar schouders hangen.
De zon schijnt fel. Mijn ogen worden verblind door het licht.
De blonde dame keert terug met twee koppen koffie en een flesje water.
'Drinken,' zegt ze bevelend.
'Nee, eerst moet de juf van de juffers terugkomen,' antwoord ik halsstarrig. De blonde slikt moeilijk.
'Dat kan toch niet, pa. Mam is dood. Al een jaar. Weet je nog?'
Wat zegt ze daar? Haar woorden vallen als bakstenen op mijn hart. Dood? Ze pakt mijn hand. Mijn ogen worden vochtig.
De blonde dame zucht.
Kijk, pap,' zegt ze, tastend in haar zwarte handtas.
'Kijk eens hoe mooi.' Ze toont een glanzende foto met de afbeelding van een oude Ford erop. Ik sta lachend bij het portier, samen met een vrouw.
'Hoe kom je daaraan?' vraag ik verbaasd.
'Hij is opgeknapt. Tinus rijdt er nu in. Je kleinzoon, leuk hè, hij is nu automonteur, zoals jij vroeger.'
Verrek. Automonteur. Ik kijk de blonde dame scherp aan. Opeens weet ik het weer. Het voelt alsof er een dikke sluier plotseling wordt opgelicht. Ik streel haar zachte, warme wang.
'Bianca, mijn lieve meid, ' zeg ik teder, 'Wat lijk je veel op je moeder. Ik ben trots op je.'
Ze kijkt me aan. In haar ogen zwemmen dikke tranen.
Voor het eerst in lange tijd zien we elkaar echt.
 
WAARDERING
HITS
556
AANGEPAST: 15-01-2021

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!
25.09.20
Graag je feedback a.u.b.:
Heel ontroerend, Nicole.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
25.09.20
Graag je feedback a.u.b.:
Inderdaad heel mooi, Nicole. Goed ingeleefd.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig