Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 650

Hammen over de toog!

Hammen over de toog.

 

 

 

Tegen het ochtendgloren viel ik in een droomloze slaap, en dus miste ik het gloren van die ochtend ruimschoots.

Daar zit ik niet mee, want zowel het ochtendgloren als het avondrood zal mij een zorg zijn, en wat er aan dag tussen zit is mij lang genoeg.

Over de nachten maar niet te spreken, die meestentijds wat onrustig verlopen door haperingen in de slaap om de blaas te ledigen, om te voorkomen dat het warme blaaswater je over de knieën stroomt zodra je rechtop staat.

Sinds mij het pensioen is opgedrongen maak ik ’s morgens een ontbijt klaar, maar die ochtend vond ik het daar te laat voor en maakte een kopje thee, want het was te vroeg voor  koffie. Daarna hield ik het maar bij een slok water bij de pillen, die de medische stand mij had aangepraat.

Overigens had ik ook geen trek in dat flauwe dunne crackertje met jam, dat ik op bevel van mijn nageslacht mijzelf moet toedienen.

Daar het ochtendblad mij ook niet vrolijker maakte, besloot ik maar een wandelingetje naar het winkelcentrum te maken in de verwachting iemand tegen te komen, die om een

praatje verlegen zat. Maar daar kwam ik niemand tegen om tegenaan te praten.

Dus ben ik verder gewandeld en toen ik langs die donkerbruine kroeg kwam waar ik ’s avonds weleens een balletje stoot op het groene laken,  ben ik daar maar naar binnen gestapt.

Op dat uur van de dag bleek ik de eerste en enige klant te zijn, daar het amper elf uur was  geweest en vroeg een kop koffie, want, zoals ik de waardin op haar verbaasd kijkende blik mededeelde, voor een borrel was het nog te vroeg.

Toen zij informeerde of ik soms nog wat wilde eten, twijfelde ik en vroeg enige bedenktijd.

Voor de waardin was het kennelijk sowieso te vroeg, want ze keek mij met waterige oogjes aan. Het kwam bij mij op, dat ze de vorige avond wat meer klandizie aan zichzelf had gegund en ook een doorgewinterde kasteleines is niet altijd katervrij.

Ze  leunde met haar vlezige gestalte boven het afwaswater van de vorige avond en haar vlassige haar leek mij ongekamd, want het piekte nog naar alle kanten, en de huid van haar gezicht zag eruit als verfrommeld nat ribbeltjeskarton.

Ze had een dunne doorkijkblouse aan met niks eronder, en die meer liet zien dan het zou moeten verbergen en waarvan de bovenste knoopjes niet in bedrijf waren, en werd mij derhalve een vrije blik geboden op de formidabele hammen die op de toog deinden toen zij zich voorover boog.

De grote tepels met rondom een bruin veld, die door het voile van haar blouse heen gluurden, waren vaal van teint, net als haar slaperige gezicht.

Op slag had ik geen honger meer, maar nog wel dorst.

Aangezien mijn maag na de koffie niet in opstand was gekomen bij gebrek aan vulling  nam ik maar een borrel.

Voor nog meer koffie vond ik het veel te vroeg.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Pieter Wouter Broekharst
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 391
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Hammen over de toog!"

Geschreven door Pieter Wouter Broekharst . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!