Korte verhalen

Korte verhalen op Schrijverspunt

Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard. Poe vond dat een kort verhaal in een half uur tot twee uur, maar in elk geval in één keer moest kunnen worden uitgelezen en gericht moest zijn op het bereiken van een enkel effect.

De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.

Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Graag eerst even inloggen.Een kort verhaal bij Schrijverspunt mag uit maximaal 500 woorden bestaan.

Waardeer je een kort verhaal? Breng dan s.v.p. een stem uit van 1-5 (5 is de hoogste waardering)

Grande dame

Zij was de bazin.

Ondanks haar kleine gestalte en grijze haren, straalde ze kracht uit en een waardigheid die elke mogelijke twijfel over de rol die ze had, deed wegebben.

De ander, groot en stevig, het haar in een knotje, volgde haar op gepaste afstand.

Met een volgepakte wagen, onze lijven bezweet door de felle Franse zon, stonden we te wachten voor het jachthuis dat bij het achterliggende chateau hoorde.

In de brochure stond het beschreven als een comfortabel vakantiehuis daterend uit het jaar 1880 waar je rust, privacy en ruimte had, te midden van de wijngaarden van de Dordogne.

Alles wat we nodig hadden na een hectisch jaar vol nieuwe ontwikkelingen in ons leven. Jarenlang waren we met zijn vijven op vakantie gegaan, maar nadat de kinderen hun veilige thuishaven in korte tijd na elkaar hadden verlaten, moesten we terug naar de tijd dat we met zijn tweeën erop uit trokken.

Frankrijk was altijd ons vakantieland geweest en na een korte omzwerving in de Scandinavische landen, werd het tijd voor een hernieuwde kennismaking.

Dichterbij oogde de grande dame zoals ik haar in gedachten noemde, nog fragieler.

Steunend op de wandelstok, begroette ze ons met een vriendelijk knikje.

Ik voelde me in mijn korte broek en T-shirt ineens minder op mijn gemak. Hier stond een chique dame met een rijk historisch verleden van welvaart op het chateau, met bezittingen en wijngaarden die zich tot ver in de omgeving uitstrekten.

Met veel bedienden. De laatste stond achter haar te wachten op wat komen ging.

Net als wij.

De grande dame voerde het woord. Rustig en kalm heette ze ons welkom. Met ons schoolfrans van bijna een halve eeuw geleden probeerden we haar te vertellen dat we een  bon voyage  hadden gehad. Dat het vakantiehuisje en de omgeving, waarbij we met gebaren ons verhaal ondersteunden, trés  beau waren.

Haar blik richtte zich op het jachthuis achter ons. Ik begreep dat de welvaart zijn beste tijd had gehad en dat de verhuur van het jachthuis uit financiële nood was geboren.

Later zouden we ontdekken wat er precies over was van die tijd van weleer. Een beetje lugubere ontdekking die niet direct paste in de sfeer van terras, wijn en boursin.

De grande dame liep ineens naar een buitenkraan, opende die en vulde de naastgelegen bak met water. Onze hond, een Berber Sennen, lag nog hijgend in de achterbak van de auto te wachten. Maar die had, nadat mijn man hem eruit haalde, meer aandacht voor de achtergelegen tuin. Een enorme besloten tuin met grasveld en meerdere soorten fruitbomen. Peren, appels, abrikozen maar één boom kreeg bijzondere aandacht van de grande dame. Een vijgenboom.

Even dacht ik aan het vijgenblad waarmee Eva in de tuin van Eden wordt afgebeeld als ze verleid wordt door Adam. Toepasselijk voor datgene wat we in deze vakantie ook wilden inhalen.

Het uitzicht achter in de tuin was adembenemend mooi. Begroeide heuvels en bossen met op de voorgrond de wijngaarden die zich tot ver in de omgeving uitstrekten.

Midden op het grasveld stond een groot opgeblazen zwembad. De verkoeling lokte, maar tegelijkertijd voelde ik dat het niet paste in deze omgeving. Maar het hoorde bij de nieuwe bestemming die het jachthuis had gekregen.

Stil bleven we kijken naar het uitzicht, wachtend op de volgende stap van de grande dame. Die stond naast ons alsof ze in gebed was.

Voorzichtig tikte de vrouw met het knotje haar even aan.

Daarna kregen we een korte rondleiding door het huis. Het zag er niet uit zoals bij eerdere gȋtes de France die we hadden gehuurd met een bed waarin de overgrootmoeder van de verhuurder haar laatste ademzucht had uitgeblazen. Hier was met zorg oud en nieuw met elkaar verweven. De luxe van nu gecombineerd met wat ooit in het vorige leven van de jachtopziener van het  kasteel had gefunctioneerd.

Het huis droeg de sfeer van vroegere tijden door de aanwezigheid van antieke kasten, tafels en stoelen met gekrulde poten. Aan de muur hing een oude jachthoorn.

De lakens op de bedden zagen er stijf gestreken uit. Een spierwitte, gehaakte sprei lag er strak overheen. Het deed aan mijn oma denken.

De grande dame vertrok samen met de vrouw weer richting chateau. Naast het grote ijzeren hek dat de lange oprijlaan gesloten hield voor indringers was een kleine houten poort waardoor ze verdwenen.

Zo’n zelfde poortje ontdekten we aan de zijkant van de lage stenen muur die de tuin omringde. De muur was gebouwd zoals veel huizen in vroegere tijden. Op elkaar gestapelde stenen die op een of andere manier een stevig bouwwerk vormden. Toch hadden een aantal stenen de tand des tijd niet overleefd.

Het poortje vormde de toegang tot de tuin van het chateau.

De grande dame liet zich soms even zien als ze visite had. Dat had ze uitgelegd tijdens de bezichtiging. De vijgenboom die vlakbij het poortje stond, was de reden van haar korte bezoekjes zoals wij hadden begrepen, meer uit haar gebaren dan van haar uitleg. Maar we hadden er geen rekening mee gehouden dat het echt tijdens onze vakantieweek zou gebeuren.

Tijdens de derde avond die we, genietend van het verse stokbrood en de wijn uit de cave op het terras doorbrachten, ging het poortje langzaam open.

Voorzichtig alsof ze niet wilde opvallen, kwam de grande dame de tuin in. Ze liep met haar bezoek, twee stokoude vrouwtjes, naar de vijgenboom. We zagen hoe ze in gesprek raakten over de boom en de vruchten bekeken. Ze plukten er voorzichtig enkele vanaf en vertrokken weer. Wat ik vooral vreemd vond, was de adoratie voor die boom. De vruchten smaakten prima, maar in de gigantische tuin van het chateau moesten er vast meer van die bomen te vinden zijn. Er was iets mee, mogelijk had zij hem zelf ooit gepland.

We genoten elke avond van het uitzicht en de tuin met de gele bloemen in de border. In een potje had ik wat zaad van een uitgebloeide bloemknop gedaan in de hoop dat ze thuis in onze eigen tuin net zo mooi zouden groeien.

De omgeving was rustig zoals beschreven in de folder. Een boerderij iets verderop had enkele kippen en een haan die ’s ochtends luidruchtig liet horen dat wat hem betreft de dag alweer begonnen was.

Op het chateau zelf gebeurde weinig.

Soms kwam er ’s ochtends een auto langs, stopte bij het hek van het chateau en wachtte er tot het hek openging. Een keer zagen we dat het de dokter was. Hij had een sticker met een esculaap op zijn voorruit. We waren bezorgd maar gelukkig zagen we de dame ‘s middags in een taxi wegrijden.

Die middag probeerden we het poortje in de muur te openen omdat we toch wel nieuwsgierig waren wat er achter die hoge muur naar de chateautuin te vinden was. Het zat op slot.

Langs de muur lopend zagen we op het eind, in de hoek van onze huurtuin, een verroest hek. Het hek hing een beetje uit zijn hengsels waardoor we het opzij konden duwen, ver genoeg om erdoorheen te kruipen.

Toen zagen we wat er over was van het rijke verleden van de grande dame.

Te midden van zo’n tien overwoekerde zerken waarvan er enkele scheef lagen alsof de bewoners ervan eeuwen geleden al vertrokken waren, stond een stenen gebouwtje. Het leek op een graftombe.

De overledene had uitzicht over de wijngaarden, het kerkje in de verte en een verlaten boerderij.

Het familiegraf van de vroegere bewoners van het kasteel? Het leek niet zo oud als de grafstenen eromheen waarin doden lagen die allang waren vergeten. Was in het gebouwtje de man van de grande dame begraven?

Het zag er mooi uit zoals de dode zicht had op zijn wijngaarden. Die inmiddels waren verkocht aan andere wijnboeren. De gebouwen lagen achter hem, het chateau, de boerderij en het jachthuis, het laatste uit nood verhuurd aan nieuwsgierige Hollandse vakantiegangers.

De dag dat we moesten vertrekken, zagen we de grande dame niet. Onze volgepropte auto, deels met flessen wijn uit alle bezochte caves uit de omgeving, stond klaar voor vertrek. We moesten de sleutel teruggeven op de dag dat we weggingen.

Maar hoe vaak we ook op de bel naast het grote hek drukten, er kwam niemand, geen grande dame, geen vrouw met het knotje.

We besloten toch maar aan de rijden maar voelden ons met de gedachte aan het bezoek dat de dokter de dag ervoor nog eens aan de dame had gebracht, niet echt prettig.

Zou de dame overleden zijn? We belden de reisorganisatie dat we vertrokken, misschien konden die nog proberen contact op te nemen.

Een jaar later stond het jachthuis niet meer in de vakantiefolder.

Het zaad van de bloemen zorgde ook in onze tuin voor rijkelijk gele pracht. Jaar in jaar uit.

Elk jaar dat ze bloeien denk ik weer even aan de grande dame.

Winnie van Oorschot

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 432
(Gemiddelde waardering 5 met 1 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Alle gepubliceerde inzendingen

Geef een waardering voor een artikel
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Hoogste beoordeelding:

Schrijfwedstrijden

Boekentip

Top 10 : Meest gelezen

BookBuster