Korte verhalen

Korte verhalen op Schrijverspunt

Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard. Poe vond dat een kort verhaal in een half uur tot twee uur, maar in elk geval in één keer moest kunnen worden uitgelezen en gericht moest zijn op het bereiken van een enkel effect.

De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.

Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Graag eerst even inloggen.Een kort verhaal bij Schrijverspunt mag uit maximaal 500 woorden bestaan.

Waardeer je een kort verhaal? Breng dan s.v.p. een stem uit van 1-5 (5 is de hoogste waardering)

Godenspijs

'Ik wil graag dat u naar hem op zoek gaat.'

John merkte dat hij er moeite mee had zijn blik van haar los te maken. Zoals ze daar tegenover hem zat leek ze kwetsbaar en broos maar uit haar donkere ogen sprak een onverzettelijkheid die hem herinnerde aan zichzelf vijftien jaar geleden. Ze was een aantrekkelijke vrouw met een mooi figuur. Haar lange, zwarte haar had ze in een strakke staart gebonden die haar voorhoofd vrij hield.

.John Voortman runde samen met' partners een onderzoeksbureau. In de meer dan tien jaar dat ze bestonden hadden ze diverse zaken tot een goed einde gebracht waarbij je kon denken aan kind ontvoeringen, trouweloze partners ,bedrijfsspionage en talloze andere zaken. Er klonk een stevige klop op de deur waarna die gelijk werd open gedaan en een stevige gebruinde man van tegen de veertig binnenkwam. Hij had kort donker stekelhaar en een vriendelijk open gezicht. Hij droeg een eenvoudige broek en een blauwe spijkerblouse met opgestroopte mouwen. 'Hallo, ik ben Michael.' Hij stak haar zijn hand toe.

De vrouw beantwoordde zijn handdruk en nadat Michael ook een stoel had gepakt verzocht John Jasmina te beginnen met haar verhaal.

'Bedankt dat ik zo snel kon komen,'begon ze,'ik weet me geen raad meer.'

Michael knikte kalm.'Vertel u maar wat er aan de hand is.'

Jasmina knikte, boog zich opzij en opende de tas die naast haar stoel stond. Daar pakte ze een ongeveer vijf centimeter dikke map uit. Ze sloeg hem in het midden open, bladerde er even doorheen en nam er een foto uit. Het was er een van een kalende man met een donker uiterlijk, een ringbaardje en een bril op. Er waren ook fotokopieën van zijn rijbewijs en paspoort en een internationale perskaart. 'Dit is mijn broer Faed. Hij werkt voor een groot internationaal persbureau en deed onderzoek naar raadselachtige verdwijningen.'

Michael pakte de foto van haar aan en vergeleek de vrouw voor hem met de foto van de broer. Hij zag verschillende overeenkomsten en gaf de foto weer terug. 'Deed hij dat in opdracht of was het...'

Jasmina onderbrak hem. 'Hij had zelf research gedaan en was daarmee naar de redactie gegaan. Die zagen er blijkbaar een verhaal in want hij kreeg toestemming. Twee weken geleden is hij vertrokken , en...'

Haar ogen werden vochtig en ze probeerde haar tranen weg te knipperen.'We hadden afgesproken dat hij elke avond contact met me op zou nemen '

Ze schudde haar hoofd.'Het is afschuwelijk, zo afschuwelijk..'

Jasmina keek de mannen aan met tranen in haar donkerbruine ogen. 'Zes dagen geleden is het opeens gestopt. Niets meer.'

Michael boog zich naar voren.'Wat is het laatste dat hij u vertelde?'

'Dat..dat hij iets op het spoor was. Iets dat zo groot is, dat als het uitkwam het een wereldwijd schandaal kon worden.'

Haar ogen weerspiegelden de angst en wanhoop.

'Ik wil dat u naar hem op zoek gaat.'

Michael had tien kilometer hard gelopen en was moe en vies toen hij thuis kwam. Hij stonk naar zweet en trok zijn kleren uit en gooide ze in de wasmand. Toen nam hij een lange hete douche, trok schone kleren aan en bereidde voor zich zelf een magnetronmaaltijd. .Het dossier van Jasmina lag op het bureau in zijn werkkamer. Hij woonde in een pas gerenoveerd appartement op de bovenste verdieping. Het mooie van het appartement was dat het een glazen dakkapel had wat hem een schitterend uitzicht op de stad bood..

In de woonkamer schonk hij zichzelf een glas wijn in en liep ermee naar zijn werkkamer. Het was doodstil in huis. Ook van buiten drong geen enkel geluid tot hem door.

Hij ging in zijn makkelijke stoel zitten en draaide het dossier om en om. Het was een eenvoudige map van bruin gekleurd plastic wat met een elastiek was dichtgebonden. Hij trok het los en sloeg de map open. Het bevatte voornamelijk foto's , verslagen en een dun stapeltje aan elkaar vast geniete vellen papier. Hij masseerde zijn nek even en nam toen het stapeltje foto's . De kleurenfoto's waren van het formaat A4. Op twee daarvan was een grote demonstratie te zien. Er waren zeker tweehonderd mensen met vlaggen en spandoeken. Op de volgende foto was te zien hoe oproer politie insloeg op de menigte en ze bijeendreef op een groot plein. Bij de derde foto fronste hij vol ongeloof zijn wenkbrauwen. Grote bussen met geblindeerde ramen stonden op een lange rij en de demonstranten werden als vee de voertuigen ingedreven. Op de laatste foto was er ingezoomd op de agenten. Ze waren gemaskerd en op hun uniformen was niets te zien, geen badge of logo. Niets waarmee ze waren te identificeren. Hij nam een slok wijn, legde de foto's opzij en pakte de velletjes papier op. Het waren geschreven ooggetuigen verslagen van demonstraties in Milano. Volgens de schrijver waren er zeker duizend mensen op de been om te demonstreren tegen de herverkiezing van dictator Torres. Nadat er eerst sprake was van een vreedzame optocht sloeg opeens de vlam in de pan toen de politie een charge uitvoerde op de menigte. Verdomme, dacht Michael, er was geen enkele reden om dat te doen. Uit niets bleek dat de demonstranten kwaad in de zin hadden. Hij stond op en legde de papieren zorgvuldig op een stapeltje bij de foto's . Met het glas in zijn hand liep hij naar de dakkapel en keek uit over de slapende stad.

Hij voelde zijn hart bonzen en een koude rilling liep over zijn rug. Deze mensen waren opgepakt zonder enige vorm van proces. Snel liep hij terug naar het stapeltje, zocht even en pakte de foto waar de bussen opstonden. Zijn ergste vermoeden werd bewaarheid. Op de bussen waren geen kentekenplaten. Minstens zeshonderd mensen waren verdwenen...in rook opgegaan.

Michael stond aan de rand van een immense kuil van zeker tweehonderd meter lang, vijftig meter breed en paar meter diep. Het was bloedheet en de stank was verschrikkelijk. Het gat was tot aan de rand gevuld met ontbindende lichamen. Het felle zonlicht weerkaatste op. de glanzende witte botten. Sommige waren ontdaan van alle vlees alsof een wild beest de lichamen kaal had gevreten. Het vreemde was dat er geen kleding of schoenen waren te zien. Opeens begon de grond onder hem af te brokkelen. Wanhopig probeerde hij overeind te blijven maar hij gleed uit op het losse puin en met een gil op zijn lippen viel hij het gat in.

Michael schoot overeind in zijn bed. Zijn rug was nat van het zweet en zijn hart bonsde als een razende. Felle strepen zonlicht schenen door de half geopende lamellen naar binnen en tekenden smalle rechthoeken op de muur. Hij schudde zijn hoofd en hapte naar adem. Een verdomde nachtmerrie. De digitale wekker gaf aan dat het kwart voor acht was. Michael wierp het dekbed van zich af en strompelde naakt naar de keuken. De koude plavuizen vloer voelde weldadig aan. Bij de koelkast gekomen leunde hij tegen de muur en haalde diep adem. Het was een droom geweest, een afschuwelijke droom. Voordat hij naar bed was gegaan had hij nog het verslag van Faed gelezen. De man had goede research gedaan. Wereldwijd waren er de afgelopen maanden tien grote demonstraties geweest. Meestal tegen corruptie, machtsmisbruik of anderszins. In alle gevallen waren er honderden mensen meegenomen in de zwarte bussen die klaar stonden. Hij had verbijsterd het verslag twee keer gelezen in de vage hoop dat het niet klopte wat hij las maar de foto's en de verslagen waren niet mis te verstaan. Minstens twee en een half duizend mensen waren op deze manier verdwenen. En dit waren alleen nog maar de gevallen die bij Faed bekend waren. De man had gelijk gehad. Het was onmogelijk voor te stellen wie of wat hier achter zat. Dit ging verder dan iets op nationaal niveau. Hier was sprake van een internationaal complot. De impact hiervan was overweldigend. Dat zoiets al jaren speelde en dat al die tijd de organisatie die er achter zat er in geslaagd was het al die tijd geheim was gehouden was simpelweg onvoorstelbaar. Zijn hoofd tolde ervan. Morgenochtend zou hij gelijk contact opnemen met John en samen een actie plan opstellen. Een ding was hem nog opgevallen. Faed had een contactpersoon gehad in Milano. Het telefoon nummer van de man stond onderaan de laatste pagina van een ooggetuigenverslag. Als Michael geluk had was hij misschien nog in leven, en kon hij hem meer vertellen over wat er precies speelde. Zonder tijd te verliezen liep hij naar zijn werkkamer en pakte zijn telefoon.

Het was drie dagen later en ze zaten weer bij elkaar in het kantoor van John. Jasmina had dit keer gekozen voor een praktisch donker mantelpakje met een smal streepje. Zoals altijd had John een frons op zijn voorhoofd en een overhemd met opgestroopte mouwen zonder das. Michael schraapte zijn keel.' Faed heeft goede research gedaan en volgens mij heeft een wereldwijd complot blootgelegd.' Hij zweeg even om zijn woorden meer gewicht mee te geven. 'Wat we nu weten is dat er wereldwijd duizenden mensen verdwijnen. Ze worden meegenomen in bussen. Probleem is dat we niet weten waar ze heen gaan en ook niet weten of de mensen later weer worden vrijgelaten. Dat komt omdat niet wordt geregistreerd wie er mee doen met de demonstraties , en wie er uiteindelijk in de bussen terecht gekomen, en wie er in slaagt weg te komen.' Het was zo stil in het kantoor dat je een speld kon horen vallen.'Het is me gelukt contact te leggen met iemand die bij de demonstraties aanwezig was en een oud studiegenoot van Faed is. Hij heet Morris. Over de telefoon wilde hij niet veel kwijt maar ik heb een afspraak met hem gemaakt.'

'Waar.' Jasmina had zich voorover gebogen en schoof naar het puntje van haar stoel. Michael wisselde een blik met John. 'Hij is dit weekend in Milano en hij wil mij spreken in een hotel.'

'Ik ga met u mee.'zei Jasmina.

'Uitgesloten,'antwoordde Michael.'We weten niet waar we tegenover staan, maar dit zijn nietsontziende lieden. Natuurlijk weten we nog niet wat er werkelijk is gebeurd met de mensen die zijn ontvoerd, maar we moeten met het ergste rekening houden.'

John trok zijn wenkbrauwen op.'Dood?'

'Mogelijk wel,'zei Michael.'Er is nog heel veel wat we niet weten. En een gesprek met Morris kan ons verder helpen.'

John leunde achterover in zijn stoel en wreef met twee handen over zijn gezicht. Jasmine stond op.'Ik ga met u mee, het leven van mijn broer staat op het spel. En bovendien kan ik prima voor mezelf zorgen. Geld is geen probleem.'

John trok zijn schouders op en keek Michael aan.'Prima, dan. Ik kan u niet tegen houden. Maar ik moet u op het hart drukken. Als het gevaarlijk wordt, maak dan dat u wegkomt.'

Het hotel had de naam in grote letters op de gevel staat, Milano International in een poging het prestige wat op te krikken. Het twaalf verdiepingen hoge hotel was opgetrokken uit witte bakstenen. Moe van de lange reis kwamen ze bij de balie en kregen de sleutelkaart van een grote suite op de negende verdieping. Ze hadden afgesproken een suite te nemen met twee slaapkamers zodat Jasmina zich er kon terugtrekken en ze niet samen een bed hoefden te delen. Ze liepen de grote kamer in keken om zich heen. Modern meubilair werd afgewisseld met antiek aandoende kasten. Het tapijt was hoogpolig en lag overal, behalve in de douche.'Ik ben kapot,'zei Michael en liet zich op de bank vallen.'Gelukkig hebben we morgen pas de afspraak. Eerst douchen , een hapje eten en dan slapen.'

Jasmina knikte.'Ik stap ook onder de douche en kleed me even om. Geef me tien minuten.'

Michael keek haar na toen ze soepel en elegant verdween door de dubbele deuren die hun kamers scheidde. Haal je niets in je hoofd. Zuchtend stond hij op en verdween in de douche.

Vijftien minuten later stonden ze op de gang te wachten op een lift die ze naar beneden kon brengen. Ze hoefden niet te vragen waar de eetzaal was. De meeste mensen die ze tegenkwamen gingen die kant op en na even zoeken vonden ze een tafeltje voor twee in een rustig hoekje. Het restaurant bood ruimte aan zeker honderd eters maar was nog niet voor de helft gevuld. Binnen een paar minuten kwam er een kwiek jong meisje gekleed in een wit zwart pakje met het menu en een drankkaart. Ze kozen allebei voor een lichte visschotel en een witte wijn. Het meisje stak een kaars aan, schonk de glazen vol en verdween weer.

'Denk je dat Faed nog leeft,'vroeg Michael nadat hij een slok van zijn wijn had genomen.

Jasmine keek in het flakkerende kaarsvlammetje.'Ik denk dat hij dood is. Maar ik wil weten wat er met hem is gebeurt.'antwoordde ze eerlijk.'Hij was een goede broer en ik ben het aan hem verplicht.'

Er gleed een harde uitdrukking over haar gezicht. Ze droeg nu een wit shirt dat ruim openviel en een lange rok. Haar lange haar hing los langs haar gezicht.'Vroeger was ik een lang en spichtig kind met een beugel en een bril. Op school werd ik veel gepest. Faed was er altijd voor mij en sprong voor me in de bres. Nu ik de kans heb iets terug te doen...'

Haar stem brak en ze veegde met een doekje over haar ogen.'Sorry. De laatste tijd ben ik snel emotioneel. Sinds dit allemaal aan de gang is, slaap ik slecht. Alles maalt door mijn hoofd, soms heb ik het gevoel dat ik gek wordt.'

Haar grote verdrietige ogen waren recht op Michael gericht. Opeens was er geen houden meer aan. Dikke tranen stroomden over haar gezicht. Instinctief pakte Michael haar hand en ze trok hem niet terug. 'Ik ga even tissues halen.'

Snel stond hij op om even later terug te komen met een doosje zakdoekjes. Ze snikte nog wat na en snoot haar neus. 'Het spijt me. Je moet wel raar van me denken.'

Michael schudde zijn hoofd.'We zullen er alles aan doen om Faed op te sporen. En als hij dood is, zullen we niet rusten totdat zijn moordenaar voor het gerecht staat.'

Ze knikte dankbaar. Op dat ogenblik werd het eten gebracht. Ze genoten van de vis en de wijn en ze moest zelfs even lachen toen hij iets grappigs vertelde.

Toen ze naar hun kamer terug liepen was de nacht al ingevallen. Het hotel was verlaten. Het leek erop alsof alle gasten al op hun kamers waren. Michael opende de deur en liet Jasmine voor gaan. Ze struikelde over haar voeten en als Michael haar niet had opgevangen was ze op de grond gevallen. Ze schudde haar hoofd en lachte.'Sorry, ik ben niet gewend aan alcohol.'

Ze hing in zijn armen en toen wreef haar hand over zijn gezicht. Streelde zijn kin en liet toen haar hand zijn blouse in glijden.'Ik ben eenzaam,'fluisterde ze,'als wij ook moeten sterven laten we dan nu nog genieten van elkaar.'

Toen drukte ze haar lippen op zijn mond en hij beantwoordde de kus vurig. Hij tilde haar op, duwde met zijn voet de slaapkamer deur open en legde haar op bed.

Morris was een man van middelmatige lengte en leeftijd. en gekleed in een spijkerbroek en een overhemd. Hij droeg een bruin jasje met stukken op de ellebogen. Zijn ogen stonden helder onder dikke borstelige wenkbrauwen. Hij stond op toen hij Michael en Jasmina zag aankomen. Hartelijk schudde hij ze de hand, ging toen weer zitten en klopte op een dikke map die voor hem lag. 'Bedankt dat jullie zijn gekomen. Zoals jullie zien heb ik zelf ook wat onderzoek gedaan de afgelopen tijd.'

Hij keek een ogenblik droevig voor zich uit.'Faed vertelde mij over zijn bevindingen en al snel kwamen we tot de conclusie dat hier iets groots aan het werk was. Die dag was hij ook bij de demonstratie en we hielden contact met elkaar via de telefoon. Hij liep mee met de groep demonstranten en had zijn perskaart duidelijk zichtbaar om zijn nek. Opeens uit het niets doken uit de zijstraten mannen op met knuppels en tasers. Grote groepen mensen werden naar een plein gedreven waar de bussen stonden te wachten. 'Hij slikte even en zijn stem zakte iets in.'Faed schreeuwde over de telefoon dat hij van de pers was maar er werd niet naar geluisterd. Het laatste wat ik hoorde was dat de telefoon , denk ik, op de grond viel en kapot werd getrapt.'

Hij haalde zijn schouders op.'Daarna heb ik niets meer van Faed gehoord. Ik ben naar het persagentschap gegaan maar daar zeiden ze dat ze niets konden doen, en dat ze ervan uitgingen dat hij zelf weer contact zou opnemen. Toen ben ik zelf een onderzoek gestart en heb Jasmina de voorlopige resultaten gestuurd.'

Hij knikte naar Michael.'Jasmina kwam naar ons toe en zo kwamen we met elkaar in contact.'

Jasmina veegde over haar ogen,bijna in tranen. 'Dus u bent de laatste die hem in leven heeft gezien.'

Morris knikte afgemeten. Hij wilde weer terug naar zijn verslag.'Ik vroeg me af waar die bussen heen gaan. Dus heb ik via een bevriende politieman camera beelden opgevraagd van de omgeving.'

Hij sloeg de map open ,bladerde even en tikte toen met zijn vinger op een aantal foto's die op een rij waren gelegd. Michael en Jasmina trokken de foto's naar zich toe. Vier bussen reden achter elkaar door een buitenwijk van een stad.

'Dit zijn de laatste beelden die er zijn. Maar ik heb de vermoedelijke route door berekend en ben hier uitgekomen.'

Hij zocht in de map en trok een zwart wit foto tevoorschijn. Midden in een desolaat landschap stond een glanzend gebouw. De zon schitterde op het platte dak . Om het gebouw heen was een metershoog hekwerk.'Daar, daar en daar hangen camera's ,'vertelde Morris.

'Vertel mij nu eens wat er godsnaam hier gebeurt.'

Michael keek hem met gefronste wenkbrauwen aan.'Hoe kom je aan die foto's.'

Morris keek hem triomfantelijk aan.'Ik ben er heen gereden. Een rit van anderhalf uur vanaf de stad. En weten jullie..?'

Jasmina en Michael staarden naar de foto's en moesten het antwoord schuldig blijven.

'Toen ik daar was, verscholen in de heuvels zag ik dat er een stuk of tien kleinere bussen wegreden uit het gebouw.'

Michael keek naar de foto en naar de kronkelige weg die naar het gebouw leidde. Hij snapte er steeds minder van. 'Dus,'zei hij langzaam,'de grote bussen vol met mensen rijden erheen. Nota bene een zwaar beveiligd complex, en later rijden kleinere bussen weer weg.'

Hij trok zijn ogen los van de foto's. 'Waar gaan die kleinere busjes heen.'

Morris haalde zijn schouders op.'Ik weet het niet. Dan had ik achter ze aan moeten gaan en in die omgeving hebben ze dat snel ik de gaten.'

Hij zweeg en liet het aan Michael en Jasmina zelf over hun gevolgtrekkingen te maken.

Jasmina zei:'Ik snap het niet. Die demonstraties zijn wereldwijd, maar overal gebeurt hetzelfde. Betekend dat , dat.. ..die fabrieken overal staan.'

Morris keek haar aan alsof hij daar zelf ook al over had nagedacht.'De wereld kent een aantal brandhaarden. Plekken waar snel de lont in het kruid vat brandt. Het lijkt erop alsof daar rekening mee is gehouden.'

Ondertussen begon het hotel te ontwaken. Steeds meer mensen kwamen binnen en gingen weg. Om hen heen werden steeds meer tafeltjes bezet door pratende en lachende mensen.

In gedachten verzonken staarde Michael naar de foto's . Wat gebeurde er met die mensen in dat gebouw. Ze hadden gehoopt op antwoorden maar in plaats daarvan waren er nog meer vragen gekomen. Vragen waar alleen een antwoord op mogelijk was door er zelf achter aan te gaan. Het leek alsof Morris zijn gedachten had gelezen.' Morgen , vroeg in de ochtend kunnen we vertrekken.'

De auto van Morris was een oude Toyota station. Hij stond geparkeerd achter het hotel. Jasmine en Michael stonden voor het hotel te wachten in de frisse ochtendbries toen hij aan kwam rijden, een flinke wolk uitlaatgassen achter zich aan.'Het is een oud beestje maar technisch prima in orde. Stap in.'

De zon was nog maar net op .Ze reden door de stille straten van Milano in oostelijke richting. Jasmina keek uit het raampje. Voor de gelegenheid had ze een mouwloze kaki kleurige jurk aangetrokken. Langzaam maar zeker zag de omgeving veranderen. Reden ze eerst nog door redelijk welvarende buurten, nu hadden de bungalows en villa's plaats gemaakt voor eenvoudige huisjes met een klein tuintje. Sommige bewoners deden nog moeite om er iets moois van te maken. De ruimte tussen de huizen werd steeds groter totdat het landschap dor en woestijnachtig overkwam. De wind werd krachtiger en beukte tegen de auto aan. Morris moest moeite doen om de auto op het versteende pad te houden. Na een tijdje in stilte te hebben gereden, zei hij:'Nog een half uur, ongeveer. Op een gegeven moment rijden we op een soort platform en dan zien we het liggen.'

Michael knikte ,vroeg zich af welke hoop de mensen in de bussen nog hadden gekoesterd om het te overleven. Hij voelde dat het warme lichaam van Jasmina zich tegen hem aan drukte. Wat was er gebeurt die nacht. Was ze bang dat ze het ook niet zou overleven, net als Faed. Hij was zo in gedachten verzonken dat hij eerst niet in de gaten had dat Morris was gestopt. De motor tikte. Het was koud en er hing een onnatuurlijke stilte. Ze stapten uit en keken naar een langgerekt gebouw. Net zoals op de foto omheind door een hoog hekwerk, beveiligd met camera's . 'Dat hek,'vroeg Morris,'zou dat wezen om nieuwsgierige mensen buiten te houden, of om te zorgen dat je er niet uit kan.'

'Er is maar een manier om daar achter te komen,'zei Michael grimmig.'Morris en ik gaan op onderzoek uit.'

Hij keek Jasmina aan.'Jij blijft hier, als Morris en ik niet binnen een paar uur terug zijn, rijd je terug naar de stad en ga gelijk naar de politie. Laat ze alles zien wat we hebben en zeg dat je vreest voor ons leven.'

Hij wierp een snelle blik op Morris.'Mee eens.?'

Morris knikte langzaam.'Het heeft geen zin het leven van ons alle drie in de weegschaal te stellen. Jasmina is onze troef als het verkeerd gaat.'

Met tegenzin ging Jasmina terug in de auto nadat ze Michael tegen zich aan had getrokken en een kus op zijn wang had gedrukt.

Met snel kloppend hart liep Michael over het rotsachtige terrein achter Morris aan die vooruit was gegaan. Tegen de tijd dat ze het complex waren genaderd scheen er een felle ochtendzon. Michael en Morris waren drijfnat van de transpiratie en uitgeput van het lopen over het ruwe terrein. Nu ze er vlakbij stonden konden ze zien dat het hek en het gebouw er nieuw uitzagen. Alles zag er smetteloos uit en de sloten op de hekken waren goed geolied. ' Ik vraag me af of ze ons al hebben gezien.'zei Morris.

Alsof hij op een onzichtbare knop had gedrukt ging in het gebouw een deur open en een man kwam naar buiten lopen. Hij keek ze nadrukkelijk aan en leek er niet goed raad mee te weten. Hij droeg een saai bruin uniform en lange zwarte laarzen. De helft van zijn gezicht werd overschaduwd door de grote klep van de pet die hij op had. Zonder zijn blik van ze af te houden, verdween hij naar binnen en kwam terug met iets wat op een grote telefoon leek.

Het was te ver weg om iets te horen maar Michael ging er vanuit dat hij met iemand aan het overleggen was. Een andere deur ging open en een grote man met dik zwart haar en gewone kleren aan liep op ze af. Toen hij dichterbij kwam zagen Morris en Michael dat hij kleine, geniepige ogen had onder smalle donkere wenkbrauwen. Toen hij ze tot op tien meter was genaderd stond hij stil.'Wat komen jullie hier doen. Dit is verboden terrein.'

'Een vriend van ons, Faed is ontvoerd tijdens een demonstratie in Milano. Hij is meegenomen in een zwarte bus,'zei Morris.

'We weten vrijwel zeker dat die bussen hier vandaan kwamen,'nam Michael het van hem over.' Daarom zijn we hier. We willen weten wat er met hem is gebeurt en met al die andere mensen die zijn meegenomen'

Michael probeerde uit alle macht de nerveuze trilling in zijn stem te onderdrukken

De man knikte en trok uit een broekzak een doosje sigaretten en klapte er een uit. Met afgemeten gebaren stak hij de sigaret aan, blies een rookwolk uit en richtte toen zijn aandacht weer op de twee mannen.'Sodemieter op.'

Naast de man in het uniform was nu ook iemand anders verschenen in de deuropening. Hij was lang en mager als een skelet. Hij had benige vingers en een benig gezicht. Michael zag dat de man erg bleek was.'Er is geen reden om zo onbeleefd tegen onze bezoekers te doen,Steve.'

Langzaam kwam hij naar de poort ,hij grijnsde en toonde daarbij een rij gele onverzorgde tanden.'Laat ze maar binnen, dan zullen ze zien dat wij niets hebben te verbergen.'

Met tegenzin voldeed de dikke man aan het verzoek en geluidloos gleed het hek open.

Michael en Morris keken elkaar aan en liepen toen het terrein op. 'Volgt u mij maar, heren.' Achter hen viel het hek weer in het slot. De man had zilvergrijze haren tussen de spaarzame zwarte haren op zijn magere schedel. Hij stond bij de deur en maakte een uitnodigend gebaar.'Treed binnen.' Toen ze eenmaal binnen waren keek de man hen aan met een ijskoude blik in zijn ogen en een geniepige glimlach speelde over zijn lippen. 'Volgt u mij maar , heren.'

Ze kwamen in een kantoortje waar alleen maar een tafel en wat stoelen stonden. Tegen de muur stond een grote afgesloten kast. 'Mijn naam is Stubbs. Lawrence Stubbs.' Hij lachte zelfvoldaan en wees naar de stoelen. Zelf leunde hij tegen de kast.'Ik moet eerlijk zeggen dat het wel een verrassing is, u samen hier aan te treffen. Eigenlijk heeft u hier niets te zoeken, maar nu u hier toch bent, zal ik u vertellen wat wij hier doen.'

Michael en Morris schoven ongemakkelijk heen en weer op de stoelen. Michael keek de man aan met in zijn ogen een onverholen afkeer. 'Eigenlijk willen wij alleen onze vriend terug. Daarna heeft u van ons geen last meer.'

Stubbs liet dit even bezinken. Om zijn lippen van de man speelde een welwillende glimlach.'Weet iemand dat u hier bent?'

Morris en Michael wisselden snel een blik van verstandhouding.'Mijn werkgever is op de hoogte,'antwoordde Michael,'we hebben vanochtend nog contact gehad. Hij weet dat wij hier zijn.'

'Bovendien hebben wij iemand die de politie waarschuwt als wij niet voor een afgesproken tijd terug zijn.' zei Morris er overheen. Hij hoopte dat er genoeg gezag in zijn stem lag om de man te overtuigen. Die grijnsde even en keek ze onheilspellend aan.' Lang geleden was er een grote groep avonturiers die de bergen in trokken. Ze hoorden allemaal bij een grote familie en waren op zoek naar rijkdom en macht. Dat hadden ze al maar macht maakt hongerig naar meer. Helaas werden ze overvallen door een strenge winter die dat jaar vroeg inviel. In barre omstandigheden moesten ze zien te overleven en uiteindelijk besloten de overlevenden de doden op te eten.'

Michael keek hem ontzet aan en Morris trok bleek weg. De man reageerde onbewogen en ging verder met zijn verhaal. 'Toen ze later behoorlijk uitgedund terug waren in de bewoonde wereld waren ze nog rijker geworden, dan ze al waren. Niet alleen hadden ze de rijkdommen van hun minder fortuinlijke familieleden geconfisqueerd maar ze hadden ook nieuwe goudaders gevonden. Ze richtten een consortium op wat nu nog steeds bestaat.'

Hij keek Michael en Morris aan en praatte zacht maar goed verstaanbaar verder. 'Wij werken voor deze mensen en u zult begrijpen dat hun wensen, laten we zeggen...soms wat buitensporig zijn. Maar ik mag met trots zeggen dat wij in staat zijn om aan vrijwel alle wensen tegemoet te komen. Hoe bizar of bloederig ze ook mogen zijn.'

Hij duwde zich van de kast af, liep naar de deur en opende die.'Laat ik u verder rondleiden en u dan naar de uitgang begeleiden.'

Langzaam kwamen ze overeind.' Ik ga liever nu gelijk weg,'zei Morris lijkbleek.'U hebt gelijk. We hadden hier niet moeten komen.'

Michael greep hem bij zijn arm.'En Faed dan.'

Morris rukte zich los.'Rot op met je Faed,'schreeuwde hij met overslaande stem.'Heb je niet in de gaten wat hier gebeurt.'

Hij rende langs Stubbs heen , recht in de armen van de dikke man die bij de poort had gestaan.'Begeleid deze heer naar de uitgang,'beval Stubbs. Hij keek Michael met opgetrokken wenkbrauwen aan.'En?'

'Ik ga niet weg zonder Faed,'antwoordde Michael met trillende stem,'niet zonder dat ik weet wat er met hem is gebeurt.'

Stubbs trok zijn magere schouders op.'Volgt u mij maar.'

De dikke man trok Morris met zich mee die zich probeerde los te rukken.'Laat me los,ik kan zelf lopen.'

Schreeuwend verdween hij in het gebouw totdat zijn kreten wegstierven.'U bent standvastig,'zei Stubbs waarderend.'Ik laat u zien wat er met uw vriend is gebeurt.'

Hij opende een deur en tot zijn verbazing kwam Michael terecht in een enorme hal waar een hele rij zwarte bussen stonden. 'De bussen,'stotterde hij,'Dus het is waar. Alle mensen zijn hierheen gebracht.'

Met een ruk draaide hij zich naar Stubbs en greep hem bij de revers van zijn jasje.'Wat heb je gedaan met al die mensen, klootzak. Vertel op, anders...'

Stubbs keek hem rustig aan en legde een magere, benige hand op Michael zijn hand. Zonder merkbare moeite trok hij zich los.'U bent niet in een positie om te dreigen. '

Hij grijnsde zijn gele tanden bloot en liep verder alsof er niets gebeurt was.'Uit de bus komen ze in deze zaal.'

Trillend van woede en angst liep Michael achter hem aan. Voor de deur van de andere zaal stopte Stubbs met de hand op de deurknop.'U zult begrijpen dat naarmate onze klanten ouder werden het eten van rauw mensenvlees hun ook niet meer zo makkelijk afging. Maar aan de andere kant wilden ze ook geen afbreuk doen aan de tradities van de familie.'

Michael bleef staan toen tot het besef tot hem doordrong .'U bent een krankzinnige gewetenloze moordenaar. De doodstraf is nog niet genoeg voor u.'

Hij spuugde de woorden uit en voelde zich rood worden van woede.'Wat voor gruwelijks gebeurt hier in Gods naam.'

Om Stubbs lippen speelde een voldaan glimlachje.'God heeft hier niets mee te maken. Volgt u mij.'

Hij opende de deur en Michael voelde zijn maag zich omdraaien. Een golf van misselijkheid kwam omhoog en het leek alsof zijn benen zijn gewicht niet langer meer konden dragen. Uitgespreid over de hele vloer lagen honderden. misschien wel duizenden kledingstukken en schoenen in een wanordelijke hoop. 'Degene die hier binnenkomen wordt verzocht zich uit te kleden en vervolgens door deze deur naar de volgende zaal te gaan.'

Stubbs lachte nu hard.'Natuurlijk denken wij mee met onze klanten en toen wij hoorden over hun eetprobleem kwamen we op een geweldig idee. En inmiddels hebben wij duizenden tevreden klanten over de hele wereld.'

Michal was op de vloer in elkaar gezakt en braakte zijn maaginhoud over de vloer. Zijn ogen traanden en hij begroef huilend zijn gezicht in zijn handen.'Luistert u naar mij,'schreeuwde Stubbs. Woedend klapte hij in zijn handen en trok vervolgens zonder moeite Michael van de grond tot zijn gezicht op de zelfde hoogte kwam.'Demonstranten zijn vaak mensen die het niet eens zijn met de plannen van onze klanten. Het zijn meestal sukkels die niets anders te doen hebben. Praatjesmakers en leeghoofdige dwazen die het grote geheel niet zien.'

Hij bracht zijn mond naar Michael zijn oor en fluisterde.' Als we nou eens twee vliegen in een klap zouden slaan, zeiden we tegen onze opdrachtgevers.. We verlossen ze van lastige demonstranten en gelijk bieden we ze een onvergelijkbaar product aan.'

Hij opende de andere deur, liep terug en sleepte Michael aan zijn kraag mee over de vloer.'Dit is onze gaskamer.'zei hij trots.'Hier spuiten we dodelijk gas naar binnen waardoor ze binnen enkele seconden sterven. We zijn tenslotte geen barbaren.'

Hij keek tevreden om zich heen in de grote zaal met in de muren ventilatie roosters waardoor het gas naar binnen werd gespoten. 'En tot slot komen ze dan in de ovens waar het vlees van de botten wordt gekookt.'

Hij knielde op zijn hurken en keek naar Michael die met zijn gezicht plat op de grond lag.

Uit zijn stem klonk afkeuring.'Nu weet u wat er met uw vriend is gebeurt en u zegt niets.'Opeens veerde hij omhoog en knipte met zijn vingers.'Ik weet het,' riep hij uit,'stom dat ik daar niet aan dacht.'

Hij liep de zaal uit. Buiten stonden twee mannen te wachtten.' Willen jullie mijnheer even meenemen. Hij voelt zich niet lekker.'

De mannen knikten, liepen op Michael af en trokken hem zonder plichtplegingen de zaal uit. Stubbs keek hem hoofdschuddend aan.' Kijkt u eens naar uzelf. U heeft zich als een klein kind besmeurd. U moet er nog even bij blijven voor het laatste gedeelte van de tour.'

Hij lachte trots. .'De kroon op ons werk, zogezegd.'

Zonder om te kijken liep hij een gangetje in en opende een deur.Michaels keel voelde afschuwelijk aan en zijn mond plakte van de kots. Hij werd als een zoutzak meegesleept en op een teken van Stubbs lieten de mannen hem vallen.'Hier bent u in onze vol automatische productie ruimte. Het vlees komt hier binnen op de band en hier worden ook de potten gevuld. Als laatste komen de deksels en de stickers erop en zijn ze klaar voor verzending.'

Hij liep naar de planken langs de wand waar honderden potten stonden. Zijn ogen glommen van trots toen hij voorzichtig een pot van de plank nam. Hij ging op zijn hurken en tilde de kin van Michael hardhandig van de grond.'Hier is uw vriend Faed. Eindelijk heeft u hem gevonden. In een pot godenspijs.'

Jasmina keek voor de zoveelste keer op haar horloge. De zon stond al hoog aan de hemel. Woedend omdat ze niet wist wat te doen gooide ze het portier open en keek weer naar het gebouw in de hoop enige activiteit te bespeuren. Inmiddels waren er meer dan drie uur verstreken en Michael was duidelijk geweest. Toen ze wegreed spatte de grint korrels onder de banden weg. Misselijk van angst trapte ze het gaspedaal tot op de bodem in. Ze barstte bijna in tranen uit bij de gedachte wat er misschien gebeurd was met Michael en Morris. Sneller dan ze had verwacht bereikte ze de buitenwijken van Milano en na een half uur reed ze rustiger nu het centrum in. Na twee keer vragen vond ze het politiebureau en tenslotte stopte ze bij een laag bakstenen gebouw met een kleine parkeerplaats ervoor. Aan de zijkant stonden twee politiewagens en een paar agenten stonden verveeld voor het gebouw.

Trillend over haar hele lichaam stapte ze uit , trok haar tas uit de auto en en liep schichtig naar de openstaande deur. Een agent glimlachte scheef. Zijn ogen bleven hangen bij haar borsten waardoor ze stokstijf bleef staan. 'Ik heb hulp nodig,'stamelde ze. 'Hier..hier staat alles in.'

Een langskomende auto remde af en de bestuurder maakte een obsceen gebaar naar de agenten. Vervolgens toeterde hij en reed met gierende remmen verder. De andere agent liep op haar af en zei in perfect Engels.' Dan bent u hier op de goede plaats. Loopt u maar mee.'

Jasmina knikte dankbaar en volgde de man het bureau in. Aan een lange tafel zaten twee vrouwelijke agenten met een headset op voor een computer en verderop stonden vier bureaus waar mannen in hemdsmouwen aan het werk waren. Sommigen tikten moeizaam op een toetsenbord en anderen waren aan het telefoneren, De agent ging haar voor een gang in en opende de eerste deur naar een klein kamertje. 'Gaat u voor.'

Jasmina ging op de stoel zitten en de agent ging tegenover haar zitten.'Mag ik dat zien , alstublieft.'

Hij wees naar de map in Jasmina's handen. Haastig gaf ze het aan hem.'Mijn twee vrienden zijn er nu heen maar ze zijn niet teruggekomen.'

Ze struikelde over haar woorden maar de agent die aan het lezen was weerde haar af. 'Momentje, laat me het even lezen.'

Een kwartier ging voorbij en uiteindelijk sloeg hij de map dicht en keek haar aan.'Wat wilt u dat ik doe?'

Ze keek hem verbaasd aan.'Hebt u het niet gelezen.'

'Ik heb het gelezen,'antwoordde hij kortaf.'Ik heb ook van u gehoord dat uw vrienden er heen zijn gegaan op eigen initiatief. Het is prive eigendom en bovendien verboden gebied. Als ik er achter aan ga arresteer ik uw vrienden misschien wegens het betreden van eigen gebied.'

Ze klapte met haar hand op de map.'Als u het goed hebt gelezen weet u dat ze nu in gevaar zijn,'riep ze wanhopig.'Alstublieft, laat ze niet in de steek.'

De agent keek haar aan alsof ze een lastig insect was en liet toen zijn schouders iets zakken.'Goed, zo als u wilt. Ik zal iemand voor u bellen.'

Hij stond op en liep stijf het kamertje uit. Binnen enkele minuten was hij terug. 'Er komt iemand naar u toe. Hij zal u naar uw vrienden brengen.'

Jasmina voelde tranen van dankbaarheid opwellen.'Dank u,'zei ze zacht.

Ze stond zichzelf een glimlach toe. Nu kwam toch nog alles goed. 'Blijft u hier maar zitten. Hij komt u zo meteen ophalen..Wilt u misschien een bekertje koffie?'

Ze knikte dankbaar.'Graag, met suiker en melk.'

De agent ging weg en Jasmina ademde langzaam uit. Nu kwam toch nog alles goed en kwam ze ook te weten wat er met Faed was gebeurt. De deur ging open en de agent kwam binnen met een zwart plastic houdertje met daarin een beker met dampende koffie. Hij glimlachte vriendelijk.'Hij heeft me net gebeld. Hij kan hier met een kwartier zijn.'

Hij knikte nog en verliet toen het kamertje. Jasmina nipte voorzichtig van de hete koffie en keek ondertussen een beetje om zich heen. Net op het moment dat ze het laatste slokje koffie opdronk ging de deur open en een lange magere bleke man kwam binnen.'Goedemiddag,'zei hij en lachte een rij gele tanden bloot.'Mijn naam is Stubbs.'

 

EINDE

 

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 335
(Gemiddelde waardering 4 met 1 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Alle gepubliceerde inzendingen

Geef een waardering voor een artikel
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Hoogste beoordeelding:

Schrijfwedstrijden

Boekentip

Top 10 : Meest gelezen

BookBuster