Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Ghostbusters!

Binnenkort, op 8 december om precies te zijn, is het twintig jaar geleden dat mijn vader overleed. Volgens getuigen gleed hij die winteravond uit en viel met zijn hoofd pardoes naar achter op de beton. Hij kreeg een hersenbloeding maar hield nog stand tot in de kliniek. Hij wachtte op zijn kinderen en de twee vrouwen waarmee hij lief en leed had gedeeld maar niemand was aanwezig bij z'n allerlaatste zucht. Hij stierf eenzaam en berooid. Mijn broer vertoefde op dat moment immers in Den Haag samen met zijn vrouw die daar bij het Oorlogstribunaal werkte als tolk Arabisch-Engels. Moeder deed nachtdienst als verpleegster en ik wist van niks.
 
Het was pas de volgende ochtend dat mijn stiefbroer telefonisch het droeve nieuws meldde.
Ach, ik lijd nu alweer aan een writers block. Vaders leven is immers met geen pen te beschrijven. Ik hou het dus voor mezelf. Wel kan ik zeggen dat hij door het oog van een naald is gekropen, en dat is letterlijk te nemen. En als ik ooit nog een roman schrijf over deze grote man, krijgt het boek de titel 'Kamer versus kasteel Versailles'.
 
De begrafenis was erg sober! Oom Frank, een vrederechter liep ons zoals altijd voorbij en velde achter het altaar zijn Laatste Oordeel over l 'enfant terrible. De bloemenkransen werden gelegd. De zware bronzen klokken luiden. Peter Koelewijn zong:' Klaar voor de laatste sprong in het duister!'
 
Ik schreef deze tekst naar aanleiding van een tv-programma dat ik een uurtje terug bekeek bij mijn favoriete tv-zender. Een zeventigjarige zakenman werd op dat moment geïnterviewd. Hij had gewerkt als immobiliënagent net zoals vader. Even dacht ik een geest te zien. Maar nee, vader was zowaar uit de doden opgestaan. Hij had zoals altijd z'n zwarte haardos met veel brillantine naar achter gekamd en had zich gekleed in zijn favoriete donkerblauwe maatpak met een rood strikje. Wat was het heerlijk maar ietwat bizar om zijn mooie sluwe vossenoogjes weer te zien.
 
Snel zapte ik weg. Maar 5 seconden later keek ik terug naar het interview. Ik kwam weer tot mijn zinnen. Misschien was de man familie van ons. Maar toen het interview was afgelopen kwam de naam van de zakenman in beeld. En geloof het of niet: hij heette mijnheer...De Geest.
 
En ik grinnikte: Who you gonna call? Ghostbusters?

 

 
© Claude Aendenboom op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
22.11.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Leuk geschreven, Claude!
Het einde heeft me doen grinniken, hoewel het toch vreemd moet zijn om even je 'vader' op die manier even terug te zien. (Ik heb zelf mijn vader verlorgen aan een hersenbloeding 15 jaar geleden).
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig