Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Geraniums

 
 

“Kijk jij of er nog iets achtergebleven is op het balkon?” verzoekt mijn oudste zus.                              

Het uitruimen van de woning van mijn aan kanker overleden jongste zus loopt op het eind. Haar hele leven is door onze handen gegaan. Bij het leeghalen van de kasten met fotoboeken en herinneringen aan haar hobby’s vielen we vaak stil. Als vrijgezel had ze veel gereisd, veel beleefd en alles goed gedocumenteerd. Het bladeren bracht de herinneringen en de verhalen.

 “Er hangt alleen nog een bak met vier armetierige geraniums aan de balustrade!” roep ik mijn zus toe.

“Gooi maar in de container. Hoeft er alleen nog maar geveegd te worden!”

Ik kijk naar de bloembak en net als bij het doorbladeren van de fotoboeken schieten de herinneringen door mijn hoofd. Haar lachende gezicht als ze met trots de rijkelijk bloeiende planten liet zien. “Zelf gekweekt en ze doen het zo goed!” kirde ze dan enthousiast. Nu zijn er enkel nog vier naar water en voeding snakkende plantjes van heel haar flora over.

 Ik loop naar beneden met de bloembak gevuld met vergane glorie. De afvalcontainer piept, ik doe de schuif open en ineens stromen tranen over mijn wangen. De schuif gaat ongebruikt dicht en met de bloembak in de hand loop ik naar mijn auto. De op sterven na dode planten neem ik mee. Ik ga ze goed verzorgen en misschien bloeien ze op. Ze krijgen de kans, die mijn zus niet had.    

Potgrond, plantenmest, voldoende water, ruime potten en een mooie plaats in de zon zijn hun deel. Daar staan ze nu met nagenoeg kale stammetjes en hier en daar een net iets te geel blad. Ondanks alle goede zorgen blijven de geraniums er verpieterd bij staan. Mijn vrouw vraagt me om ze te verwijderen.

“Die planten redden het niet, dat kan een leek als ik nog zien!”

Ik glimlach wrang om haar opmerking. “Geef nooit op!” was het motto van mijn zus en met die gedachte in mijn hoofd blijf ik de planten verzorgen en hopen op betere tijden. Die komen er, want op een morgen zie ik dat enkele knoppen beginnen uit te lopen. De planten hebben het gered en binnen een paar weken verschijnen de eerste bloemen.

 Achter de geraniums gaan zitten hoort er, gezien mijn leeftijd, nog niet bij. In dit geval doe ik het met het grootste plezier, geniet van de bloemenpracht en koester zo een levende herinnering.

 
© Henk van Duuren op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
11.10.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Mooi stuk, Henk. Iets vaker een enter gebruiken, mer name bij dialoog, komt de leesbaarheid ten goede.
Voorbeeld:

“Kijk jij of er nog iets achtergebleven is op het balkon?” verzoekt mijn oudste zus.
Het uitruimen van de woning van mijn aan kanker overleden jongste zus loopt op het eind. Haar hele leven is door onze handen gegaan. Bij het leeghalen van de kasten met fotoboeken en herinneringen aan haar hobby’s vielen we vaak stil. Als vrijgezel had ze veel gereisd, veel beleefd en alles goed gedocumenteerd. Het bladeren bracht de herinneringen en de verhalen.
“Er hangt alleen nog een bak met vier armetierige geraniums aan de balustrade!” roep ik mijn zus toe.
“Gooi maar in de container. Hoeft er alleen nog maar geveegd te worden!”
Ik kijk naar de bloembak en net als bij het doorbladeren van de fotoboeken schieten de herinneringen door mijn hoofd. Haar lachende gezicht als ze met trots de rijkelijk bloeiende planten liet zien.
“Zelf gekweekt en ze doen het zo goed!” kirde ze dan enthousiast. Nu zijn er enkel nog vier naar water en voeding snakkende plantjes van heel haar flora over.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig