1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    969 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Gecondoleerd

Publicatie op : 30-03-2021

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Gecondoleerd

460 Hits.
 
Collega Hans is overleden. Dit weekend. De baas vertelde het net, aan het einde van onze werkdag.
'Verdomd, hij stond niet op zijn plek vanmorgen,' zegt Snieder peinzend.
'Vreemd. Ik miste hem niet.' Hij neemt zijn dikke, zwarte jas van de kapstok en trekt een pakje zware Van Nelle uit zijn zak.
Ik grijns afkeurend.
Hij kijkt me aan.
'Jij wel dan?' Hij werpt me een ongelovige blik toe.
In gedachten probeer ik onze gestorven collega voor mij te halen.
Hij was ouder dan wij, had dun, vlassig haar, een ontwijkende blik, vale, donkere, makkelijk zittende kleding en een doorsnee postuur. Hij ging haast met pensioen. Denk ik. Misschien.
Maar, zijn naam was in elk geval Hans Zaag. Dat weet ik zeker.
Het erge is dat ik Hans niet miste vandaag. Niet bij de koffie, niet tijdens de schaft, en ook niet op de werkvloer.
'We moeten toch even condoleren,' zeg ik, wat ontwijkend en beschaamd.
'Je hebt hem dus niet gemist,' concludeert Snieder tevreden.
We fietsen op een slakkengangetje naar het huis van Hans. De baas wist het adres.
'Ik ben benieuwd hoe hij woont,' merkt Snieder nieuwsgierig op.
'Misschien heeft hij wel een heel knappe vrouw.'
Ik zwijg.
Het huis van Hans ziet er van buitenaf vervallen uit. De tuin is overwoekerd met hoog groeiend onkruid.
Zou dit zijn huis wel zijn?
'Er hangt wel een wit laken voor het raam,' merkt Snieder op, wijzend naar de voorruit.
We staan dralend voor de deur. Een witte, wazige figuur nadert. Het dikke glas toont de vage contouren van een kleine gestalte.
'Een kind,' sist Snieder, mij aanstotend.
Dus Hans had een kind. Of is het misschien een kleinkind.
Het kind, een jongen met kort, stekelig haar opent de deur een klein stukje, en steekt alleen zijn hoofd vragend om het hoekje.
'We komen voor Hans,' zeg ik ongemakkelijk.
'Waarom?' vraagt hij, me onderzoekend aanstarend. Zijn stem is vreemd hoog.
'Nou, om te condoleren,' verduidelijkt Snieder. Zijn stem klinkt onzeker, zoals meestal wanneer hij zich niet op zijn gemak voelt.
De deur wordt wat verder geopend en we betreden het huis, bukkend vanwege het plafond, dat verrassend laag hangt.
Het is benauwd in het huis.
'Is er verder niemand om te condoleren?' vraagt Snieder verwonderd.
'Nee. Niemand.'
Hij gaat ons vóór, de lange, kronkelende gang door.
'Is ie in de kamer?' wil Snieder weten.
De jongen zwijgt en loopt verder de gang door, waar hij halt houdt bij een kast.
Hij opent de deur en wijst naar binnen.
Het is er vrij donker, mijn ogen moeten wennen.
Ik zie blikken bonen, ketchup, potten pindakaas, allerlei potgroenten en bergen zakken paprika chips.
Dan valt mijn oog op de ruimte onder de potten en de blikken.
Het is Hans. Hij staat rechtop in de kist, half achterover gedrukt. Eigenlijk een beetje zoals we hem kennen.
Met het dunne, vlassige haar, nu dan keurig naar opzij gekamd.
Het slappe lijf gehuld in zijn oude, geliefde kloffie. De benen iets onnatuurlijk verbogen, alsof ze eigenlijk wat te lang waren geweest voor de kist.
'Gezien?' zegt de jongen, ons één voor één uitdrukkingsloos bekijkend.
Hij doet een pas naar achteren, sluit de kast en draait zich weer om.
We lopen gezamenlijk terug, de gang door, naar de deur.
Zwijgend werp ik nog een blik op het voorraam.
Door een flinke kier zie ik een oudere vrouw zitten op de bank. Ze eet paprika chips.
Snieder neemt zijn fiets van het hek en grijpt het stuur. Hij kijkt naar het huis.
'Tja, dus hij had ook geen knappe vrouw,' stelt hij meewarig vast.
Ik zucht en schud mijn hoofd.
Dan stappen we op en rijden terug naar huis.

Alleen Plusleden kunnen een eigen artikel aanpassen na publicatie. KLIK HIER om alle voordelen van een pluslidmaatschap te bekijken.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

06.04.21
Feedback:
Meeslepend verhaal, je moet het lezen tot het eind
  • Waardering
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
01.04.21
Feedback:
Hoe verzin je het, Nicole?! 😀 Een 'beetje' apart is het wel.
Met plezier gelezen. Groetjes Louise.

  • Waardering
    100%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig
01.04.21
Feedback:
Bijzonder verhaal vooral door de trieste ondertoon
  • Waardering
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Midleven
580
Lezen?
Feest
572
Lezen?
Kwetsbaar
523
Lezen?
55 woordenverhaal
Ziekelijk
514
Lezen?
Spiritueel
502
Lezen?