Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 650

FUGHBEAU DUNVWUKGTON

De vijfenzestigjarige Daan Griep zat in de volle leeszaal op een ongemakkelijke, rechte stoel naast zijn echtgenote, die geconcentreerd naar het podium tuurde. De Openbare Bibliotheek te Emmen had op zondagmiddag een Literaire Ontmoeting georganiseerd. Een jonge dichteres klampte zich stijf als een plank vast aan de katheder, haar sneeuwwitte gelaat omlijst door oranje haar. Gutturale klanken ontsnapten aan haar bloedrode lippen. Op een ongemakkelijke kruk naast deze vrouw kronkelde de presentator, die haar geïntroduceerd had. Na een paar minuten zweeg zij ademloos. Aarzelend klapte het publiek.

“Welke betekenis heeft jouw poëzie?” vroeg de presentator eerbiedig.

“O, bij dit klankdicht is dat voor iedereen anders.”

“Zou je het vers nogmaals willen voorlezen- met even rust na elke regel? Dan zal ik trachten je woorden te duiden.”

En wederom sprak zij, nu met korte pauzes, welke gevuld werden door de ander, die- na met gesloten ogen haar wartaal als het ware geproefd te hebben- de stilte à l’improviste verbrak met zangerig klagende stem.

Zij- onbeweeglijk, met donkere, wijd opengesperde ogen, toonloos: “Glagrauster youl bedwa fughbeau dunvwukgton…”

Hij- blind, zoekend en snuffelend als een bosmarmot, rechterhand aan rechterslaap, gekweld: “Wij sprongen uit de schaduw van het onbehaarde struikgewas…”

Daan raakte bevangen door een welhaast ziekelijke jaloezie. Zat hij daar maar als gevierd auteur en voordrachtskunstenaar! Dwars mompelde hij: “Precies Lewis Carroll.” Zijn echtgenote vermaande hem met een elleboogstoot.

In de laatste strofe weerklonk die malle uitdrukking opnieuw: “… fughbeau dunvwukgton.”

Ditmaal koos de explicateur een andere interpretatie: “… ons bloedend hart.”

Laaiend enthousiasme nu bij de overige dertig toehoorders. Iemand vooraan stond op en riep “Bravo!” Familie van de schrijfster? Daan stak beleefd zijn wijsvinger omhoog. In hem was een rebelse scholier ontwaakt.

De vertaler verhief zich. Boog zwierig. Opende beide ogen. Sloeg de handen zachtjes drie maal op elkaar. Toen ontwaarde hij Daan: “Wilt u iets vragen?”

“Ja, twee dingen. Kan het woord ‘youl’ ter wille van het metrum niet beter uitgesproken worden als ‘yohul’? En ook: uw versie lijkt niet erg consequent. Hoe kan iets tegelijkertijd ‘struikgewas’ en ‘hart’ wezen? Betreft het niet doodgewoon een verbastering van ‘verboden vruchten’?”

Weg was de magie. De prettige stemming sloeg om in vijandschap. Hij had alles bedorven. Clara trok hem gehaast mee naar buiten de regen in.

 *

Bijna thuis, ter hoogte van de aardappelmeelfabriek, verlieten zij de snelweg. Vlak voor ze onder het viaduct doken, keek Daan even op. Iemand had zich de moeite getroost om het naambord te bewerken. De letter ‘L’ van KLONTJEBUURT was met grijze verf weggesmeerd. Hij attendeerde er zijn vrouw op. Die meende: “Op het platteland verveelt de jeugd zich. Hier valt toch niks te beleven voor dertienjarige dorpsjongens.”

“Misschien hanteerde een meisje de kwast en droeg zij, hangend over de reling, een opkruipend zomerjurkje,” opperde hij voorzichtig. Daan zag het voor zich en grinnikte.

Clara bracht de auto in de schemering onder de carport tot stilstand. De motor sloeg af. Hij bloosde al, nog voor zij zich in afkeurend zwijgen naar hem toewendde.

Dit artikel delen?
Auteur: ©W.J. (Hans) Villerius
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 295
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "FUGHBEAU DUNVWUKGTON"

Geschreven door W.J. (Hans) Villerius . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!