• images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Tekst inzenden:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen zie je een knop om je artikel in te zenden. Door op die knop te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst! Ook vervolgverhalen e.d. zijn niet toegestaan.
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

Frans

Publicatie: 17 september 2021

Het trieste ongeduld van Frans

Ik las het vanmorgen in de krant, in twee bescheiden advertenties onder elkaar. De tekst van de eerste trok meteen de aandacht, niet de door trots en verdriet opgemaakte dichtregels in cursief, wel zijn naam in vette letters daaronder.

‘Die heeft het verdorie niet lang volgehouden,’ drong het tot mij door.

Maar wat voor verbazing zorgde waren de drie vrouwennamen daar weer onder, hij was dus getrouwd en had, zo te lezen, twee dochters.

Ik wist het niet en ik besefte dat ik een oordeel over hem had geveld dat nergens op was gestoeld, beoordeeld op uiterlijkheden, ik had hem totaal anders ingeschat.

Hoeveel weken terug was het nog maar dat hij onze schoorsteen van een nieuwe laag pleisterwerk had voorzien.

Frans was stukadoor en daarnaast groot, uit de kluiten gewassen breed gespierd dus waarschijnlijk sterk, en een gezicht, rond en blozend met ogen die een verwonderde blik uitstraalden alsof hij alles om hem heen voor het eerst aanschouwde. Het verried zonder enig voorbehoud dat zijn roots op het platteland lagen.

Frans droeg die dag, naast een zwart shirt en een militarylook bodywarmer, een bruine ribbroek, wijd en met kniestukken en het kruis zo ongeveer halverwege de knieën, waardoor een nogal harige bilnaad zichtbaar werd. De uitstulping bij de gulp behoedde de broek voor verder afglijden. Geworden tot een gewoonte sjorde hij het geval zo ongeveer om de twintig tellen met één hand omhoog.

Bij het afspreken van de klus talmde hij nogal met de duidelijkheid, het was met alles “jao, dat kan wa”, dat nooit erg overtuigend klonk en bijna altijd vergezeld ging met, “om en noabie”.

Zoiets als: “kan ik er voor de vakantie nog op rekenen?” “Jao dat kan wa, zo om en noabie,” en “blijft het bedrag onder de vierhonderd euro?” “Jao, denk wa, zo om en noabie.”

Frans was komisch op zijn manier, zijn onbehouwen manier van communiceren en zijn onorthodoxe wijze van handelen werkte op de lachspieren.

Frans begon aan het werk op een morgen om half acht, onaangekondigd. Uiteraard lagen we nog in bed, onze dagindeling wijkt nogal af van die van Frans, zo bleek.

Ik had het al gehoord en luisterde, mijn vrouw stootte me aan, “wat gebeurt er toch allemaal?”

Een dof gebrul samen met een oorverdovend gerammel klonk er vanaf onze oprit.

“Ja, sorry,” verontschuldigde hij zich later, “de uitlaat heeft het opgegeven en is door de garage nog niet gerepareerd.

“Oh, oké.”

“Ik heb ze ook nog niet gevraagd om dat te doen.”  

Dat was in het zuiverste plat maar uitermate serieus bedoeld, desondanks klonk alles wat bij Frans over de lippen kwam nogal humoristisch, zonder dat hij dat zelf wilde of door had.

Even later leek de wereld helemaal te vergaan, een enorm gebonk daverde tussen de huizen, waarbij ongetwijfeld alle vogels van het erf werden verjaagd. “Da’s mijn begin van elke werkdag,” vertelde hij eveneens later. Hij had uitgebreid het cement van de vorige klus uit de cementkuip geslagen, daarna pas kon hij aan het werk.

De buurt was vroeg uit de veren die dag. 

Frans hield zijn schaft zo ongeveer om het uur, dronk de koffie uit z’n eigen thermoskan maar schoof ook aan als wij koffie dronken. Hij praatte niet veel maar als hij iets vertelde ging het over klussen waar wel eens iets was misgegaan, waar hijzelf of onderdeel of het middelpunt, dan wel de oorzaak van was.

Maar daarentegen, net zo regelmatig, als hem iets gevraagd werd en het antwoord bleef ergens hangen tussen zijn hersenen en z’n stembanden, dan staarde hij naar de grond en kreeg een kop nog roder dan de tomaat van de SP. Vooral als mijn vrouw naar hem keek in afwachting van een reactie. “Frans is duidelijk geen vrouwenvlees gewend,” fluisterde ik haar later in.                            

In het middaguur moest Frans even weg, ‘wat materiaal ophalen,’ zei hij als een soort verontschuldiging. Hij koppelde zijn aftandse terreinwagen los van de aanhanger en rammelde weg. Bij terugkomst, meer dan een uur later, zette hij de Japanner weer achterwaarts voor zijn aanhanger.

En ineens leek het of hij haast had, het pleisterwerk aan de schoorsteen vorderde alsof er drie stukadoors aan het werk waren. Hij repte over nog een klus, een klein klusje, dat kon hij nog net voor het donker redden. Ik rekende een alleszins redelijk bedrag met hem af.

Frans smeet al z’n attributen los in de aanhanger, stak zijn hand op en ratelde met veel kabaal en branie weg de inrit uit, de straat op. De aanhanger bleef staan, zielig alleen, als een vergeten kind.

Een kilometer verderop kon ik zijn Toyota nog horen.

Even was het stil op de wereld, toen begon heel in de verte het lawaai opnieuw, werd gaandeweg luider en bleef hangen bij ons inrit. Frans reed voor de derde keer zijn Japanner achterwaarts het pad naast ons huis in tot vlak voor zijn aanhanger.

“Ik bun wat vergett’n,” was het enige dat hij zei, hij haalde laconiek zijn schouders op en hees zijn broek omhoog.

Dat Frans ziek was, ongeneeslijk ziek was, hoorde ik pas later.

Hij wist het destijds zelf al langer, hij wist ook al dat het een kwestie was van enkele maanden.

Met geen woord heeft hij er over gerept.

Was het daarom, die haast, de tijd die hem zo aanspoorde.

WAARDERING

HITS

226

Artikel aangepast: 17-09-2021

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!
13.10.21
Feedback:
Geen
Show more
21.09.21
Feedback:
Mooi verhaal, Jan. Met interesse gelezen.
Show more
20.09.21
Feedback:
Graag gelezen!
Show more