Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 798

Marijn's opa!

Het is zaterdagavond als opa Bram Holvoet aan zijn bureau zit te werken als de telefoon rinkelt.

“Met Bram Holvoet! Ha, Dorientje, hoe is “t meissie?”

Verbijstering en ontsteltenis tekenen Bram’s gezicht als zijn dochter hem het droevige nieuws vertelt.

“Ik kom gelijk naar je toe”, zegt hij al half opstaande. “Nee, ik weet dat ik niets kan doen, maar ik wil nu bij jou en de kinderen zijn. Nou, dan kom ik morgen in de loop van de ochtend!”

Er staan tranen in zijn ogen, en er blijft een brok in zijn keel steken.

“Arme jongen”, fluistert hij voor zichzelf heen en loost een diepe zucht. “Arme kinderen.”

Als hij zich heeft hervonden gaat hij naar opoe Herma in de woonkamer, en vertelt het haar.

Een cynisch glimlachje verschijnt op het geelzuchtige perkamentengezicht van Herma, en ze kijkt hem aan met een triomfantelijke “zie-je-nou-wel”-blik in haar fletsgrijze waterige ogen.

Met voldoening in haar boosaardige stem, zegt ze: “Ja, dat heb je er van! Er staat immers geschreven: “De Heer kent de weg der rechtvaardigen, maar de weg der goddelozen zal vergaan.”

Opa schrikt van haar reactie, maar herstelt zich en kijkt haar met een niet mis te verstane blik aan, en slaat haar met alle toepasselijke Bijbelteksten, die hij op dat moment kan verzinnen, om de oren, want hij kent de bijbel nog beter dan zijn vrouw.

Hij veegt haar daarmee de mantel uit, en de vloer aan, op een manier die zij nooit meer zal vergeten. Zachtzinnig, bedaard en zonder stemverheffing.

“Morgen ga ik naar de kinderen toe, en blijf zolang het nodig is”, besluit hij zijn Filippica.

“Maar morgen is het zondag”, pruttelt Herma nog wat na.

“Je bekijkt het maar met je zondag. Ik ga daar heen waar ik het meest van hou!”

Geagiteerd loopt hij terug naar zijn werkkamer, maar die avond kan hij zijn gedachten niet meer bij zijn werk houden.

Omdat Marijn’s vader niet wordt begraven, maar gecremeerd, is opoe ook daar niet aanwezig, want het verbranden van een stoffelijk overschot is niet bijbels.

Ook “mijn zoon, de dominee” is er niet aanwezig, want die doet ook alleen maar aan begrafenissen.

Opa is vanaf die zondag gebleven om samen met Dorien de uitvaart te regelen.

De dag na de crematie vertrekt hij weer, maar neemt ook de administratieve rompslomp op zich.

Gedurende de dagen dat hij er is komt hij soms bij Marijn op diens kamer, en slaat dan zijn arm om Marijn’s schouders.

Zonder iets te zeggen begrijpen ze elkaar, en Marijn ervaart het als een steun, en het spijt hun beiden dat opa weer vertrekt.

Maar het vooruitzicht dat opa Bram toch elke zaterdag weer komt is voor hem, maar ook voor Marije en Dorien, een troostrijke gedachte.

                                                

Maar nu zijn ze echt oud, Abraham en Herma Holvoet.

Op zondag gaan ze samen één keer naar de kerk. Te voet. In weer en wind.

Een compositie in zwart.

Opa, amper ontkomen aan de in het dorp pas onlangs afgeschafte vadermoordenaar en stijve boord, in zijn zondagse zwarte pak met vest, en zijn grijze hoofd fier rechtop in de wind, met de hoed in de hand en een opgewekt gezicht; want hij houdt van wandelen.

Al is het maar heen en weer naar de kerk.

Naast hem opoe Herma, met een breedgerande hoed met voile op haar devoot gebogen hoofd, en aan zijn arm meestumperend.

Een verzuurde, gekwetste kwezel met een mistroostige blik in de uitgebluste ogen.

Abraham geniet van de wandeling, en voor Herma is het een straf.

Want Bram Holvoet heeft plezier, maar Herma alleen haar versleten knieën.

                                          

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Pieter Wouter Broekharst
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 341
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Marijn's opa!"

Geschreven door Pieter Wouter Broekharst . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:
23.12.19
Feedback:
Correctie ivm oude waarderingen.
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Hans Van Battel 23.12.19
    Wat een enge wereld waar een streng gelovige in kijkt...
    Prachtig beschreven!
    • Pieter Wouter Broekharst 24.12.19
      Dankjewel, Hans
      Ook wat ik verder daarover schrijf in Schizonoia is heden ten dage nog van toepassing in die "wereld", maar blijft toegedekt onder de "deken van het geloof".
  • Lieven Vandekerckhove 06.02.20
    Je kan het Piet, je kan het! Tijd dat ik eindelijk voor Schizonoia de tijd vind!
    • Pieter Wouter Broekharst 08.02.20
      Dankjewel, Lieven, voor je reactie. Heb je wellicht "De verlossing" al gelezen? Zo ja, wat is jouw mening?

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!